Robert Plant - Band of Joy (2010)

Ik ben nooit een echte Zeppelin (op enkele nummers na) en Plant fan geweest, maar wat hij met dit album neer heeft gezet is ronduit grandioos. Zonder op de nummers specifiek in te gaan, lijkt dit wel een lp uit de 60-70er jaren. Gelukkig is zijn stem wat, mij betreft, wat minder schel geworden. Instrumentaal zit alles precies op zijn plek en klinkt als een trein. Nooit gedacht dat hij..... enfin ik moet 'm gewoon lekker veel blijven beluisteren.

Klopt inderdaad wel wat je zegt over Plant's stem, Ad. Ik houd heel erg van die over the top stem uit zijn Zeppelin jaren, maar iedereen wordt ouder. Hij is in ieder geval nog goed bij stem.

in holland zouden ze zeggen : een dijk van een plaat !!! en zo is het !
mijn hoed af voor Robert !

Kwam deze plaat tegen in de bibliotheek, gratis gehuurd.
Ben niet bekend met het solowerk van Robert Plant, maar ben benieuwd!

hoe het met jou staat weet ik niet maar B&B zouden zijn eerdere werk beter kunnen waarderen denk ik

ik ben iets meer open-minded als B&B

zep zanger wordt oud,,,,tijd om te stoppen.......

Wat een gezeur. Hij is net 60 geweest. Als dat de enige reden is om de cd 1* te geven kun je er beter zelf mee stoppen.

Inderdaad wat een ongelofelijke onzin.

Was nog niet bekend met het solo-werk van Robert Plant, afgezien van zijn samenwerking met Alisson Kraus op Raising Sand wat ik redelijk goed vond.

Maar deze plaat smaakt naar meer. Een hele aangename roots-plaat van Plant. Tijdens de eerste beluistering viel het me niet eens op dat we hier te maken hebben met een cover-album. Misschien juist des te knapper dat ze van alle covers één geheel hebben gemaakt. Geen enkel nummer valt buiten de boot. De zang van Plant vind ik heel plezierig door het rustige karakter. Hierdoor wordt het een heel sfeervol album, mede door de puike instrumentatie van oa Darrell Scott (tip: luister een solo album van hem!).

Lekkere plaat van de Zep-veteraan met fijne in rootsachtige americana gedrenkte bewerkingen van oude songs. Tot en met 'Monkey' vind ik het een hele fraaie plaat. De laatste 4 tracks, mwah, niet slecht, maar de intensie van het begin is er een beetje af. Maar al met al een prima album met als hoogtepunten het eerder genoemde 'Monkey' en 'Silver Rider'. Plant mag van mij nog even doorgaan.

'Silver Rider' vind ik ook een geweldig nummer, Cor. Voor de rest denk ik er ongeveer hetzelfde over, Plant is nog niet aan het eind van z'n Latijn. Zoals ten tijde van 'Led Zeppelin IV' zal hij waarschijnlijk nooit meer klinken, maar ik vind dat hij vocaal toch nog erg goed bezig is!

3,5 sterren

Zoals hij op IV klinkt, klonk hij een jaar na de opnames al niet meer, dus nogal onzin om het daar ook maar enigszins mee te vergelijken. Plant wil niet beginnen aan een LZ reünie en als ik deze cd zo hoor, snap ik wel dat hij nu liever zijn eigen ding doet. Natuurlijk zie ik hem liever met Page en Jones op het podium, maar het feit dat zijn solo-albums van dit niveau zijn, verzacht de pijn flink. Het lijkt wel alsof Plant nu dezelfde kant opgaat als Johnny Cash deed met zijn American Recordings serie. Als hij zo door blijft gaan, mag hij er minstens zoveel maken!

Plant heeft Led Zeppelin echt niet nodig op dit moment in zijn leven, dat bewijst hij opnieuw met deze sterke plaat.
Enkel zou het leuk zijn voor fans dat ze nog 1 keer een tour doen. Heb ze nooit live mee mogen maken, daarom dus.

Ik heb deze ook leren kennen nadat ik enthousiast was geraakt over Raising Sands, zijn country-project met Alison Kraus. Helaas valt daarmee vergeleken Band of Joy van Robert Plant solo toch een beetje tegen. Eigen materiaal staat er weer niet op, maar de keuze van covers is minder sterk dan op Raising Sands. Ik vind de klank van die gitarist ook niet echt mooi. Het klinkt zo hol op een of andere manier.
Nou ja, slecht is het ook allemaal weer niet. Maar of ik dit vaak ga draaien betwijfel ik.

Robert Plant was de goede weg ingeslagen door de samenwerking met de band The Strange sensation.

Het daaruit tenslotte voortvloeiende album Mighty rearranger (2005) heeft op musicmeter het hoogtste gemiddelde van alle solo-albums van Robert Plant.

Ook andere albums met The Strange sensation (dan alleen als begeleidingsband) hebben geleid tot uitstekende cd's en lovende kritieken. Dat begon bij Fate of Nations, No quarter en Walking into Clarksdale (met Jimmy Page) en ook Dreamland.

Zijn overstap naar de muziek met Alison Kraus en Band of Joy hebben niet geleid tot de spanning in de muziek die er was ten tijde van Strange sensation.

Logische conclusie: graag terugkeren met deze begeleidingsband, Robert. Met Dreamland en Mighty rearranger heb je aangegeven de rockmuziek nog steeds te beheersen.

Ow, Musician, ik moet die met Strange Sensation maar eens beluisteren dan. Ik vond raising Sands wel erg goed, maar Band of Joy beduidend minder.

Ik vind hem toch tegenvallen hoor. De 1e keer vond ik hem erg erg matig. Nu is het ook zo dat mijn verwachtings patroon bij plant ook enorm hoog ligt. De vorige vind ik al helemaal niks. Dus snakte ik naar een nieuwe plant. Het 1e nummer vind ik aardig. House of cards ronduit zeikerig. central two... ook al niet echt. En nu ben ik al 3 nummers onderweg en mijn voeten liggen nog doods voor me. Aha silver rider het eerste nummer dat me echt kan bekoren werd eens tijd zeg. You can't buy my love wederom aardig. Bij falling in love again verwacht ik dat the fonz elk moment kan binnen lopen. The only sound that matter tja wat behoorlijk begint op te vallen is dat alles mid tempo is of zelfs daar onder ligt. Monkey alweer een stroperig tempo maar ditmaal een vrij goed nummer. Cindy stroperig en niet al te best. Harm's swift way het word nu toch behoorlijk saai. Satan your kingdom must come down het beste van deze cd. Even this shall pass away leuke bass dito guitaartje. Nee man alles word in 1 tempo gespeeld en ik ben qua nummers gewoon beter van hem gewend. Veel beter zelfs. 2.5 pingel en verdorie nu moet ik weer een jaar of 3 gaan wachten op zijn volgende. Some days are daimonds some days are rocks of was het het omgekeerde. Een teleurgestelde iggy. Overgens mijn voeten zijn in slaap gevallen. Ook dat nog ha

Dit album hinkt een beetje op twee gedachtes...de ene kant is wat steviger, lome pakkende gitaren en de andere zijde lijkt een uitvloeisel van de samenwerking met Alison Krauss, de meer Americana country kant. Daar zit voor mij toch wel wat de knik. Het vloeit niet echt goed samen. Daarnaast heeft dit album last van het bekende 'halverweeghe' syndroom, bij de alom gevreesde no.6 kakt het wat in en heb ik moeite om er weer in te komen. Tegen de tijd dat ik er weer bij ben is Satan al gekomen en is het the end of joy. Toch vind ik het niet slecht klinken. Alleen is het allemaal wat gematigder misschien, dat zou kunnen. Blijft over, dat wat mij betreft hij nog genoeg charisma meebrengt op dit album om er toch nog redelijk goed van te kunnen genieten.

De loopbaan van Robert Plant als soloartiest begint mij steeds aangenamer te verrassen .
Terwijl de hele wereld eigenlijk gewoon een LZ reunie zou willen zien en de promotors daar achterlijk veel geld voor willen uitgeven , gaat Plant lekker zijn eigen gang .
De echte rock is hier ook niet op terug te vinden , dat is gelijk al duidelijk .
De meistro kiest hier opnieuw voor een sobere benadering met veel banjo , pedal steel , functionele drums (zonder getrickerde poespas ) en spooky gitaarsounds .

Wederom covert Plant hier , maar wel zodanig dat het volkomen een eigen leven is gaan leiden . Een prima voorbeeld is Harm's Swift Way van wijlen Townes van Zandt .
Heel fraai zijn ook ingetogen , zelfs wat duistere woestijnsongs als Satan , Your Kingdom Must Come Down en House Of Cards .
Een enkel keertje struikelt Plant over zijn eigen goede bedoelingen . Een liedje als You can't Buy Me Love zal het live ongetwijfeld goed doen , maar is hier net wat te flauw om als volwaardige song beschouwd te worden .

Net als Raising Sand een groeialbum , maar de sfeer die Plant met The band Of Joy neerzet is perfect . Americana , Country , Folk , het past Plant allemaal prima . Geen gilletjes meer en stem -acrobatiek , maar een hele prettige stem die ontspannen klinkt .

De hele wereld -1 zal dat dan toch zijn. Ik heb liever dat Plant meer van dit soort fijne plaatjes blijft maken dan dat Led Zeppelin andermaal wordt opgegraven.

Deze plaat vind ik iets minder dan Raising Sand, waar de combinatie van de stemmen van Plant en Krauss het geheel toch iets extra's gaf. Van mij mag daar overigens wel een vervolg op komen...

Zeker wel een groeiertje dit ja!, heb de heer laatst in Lokeren live mogen aanschouwen, toen had ik nog zoiets van, leuk maar hoor toch liever de Zeppelin klassiekers.
Ik ben daar niet geheel van terug gekomen, maar dit is toch echt wel 4 sterren muziek!

Dat vind ik ook. Plant en Kraus samen is meer dan 1+1.

Ik moet eerlijk zeggen dat het wat luisterbeurten heeft gekost voor ik de ware aard van deze plaat ontdekte. De plaat "Raising Sand" waarop Plant samenwerkte met Allison Krauss vind ik prachtig en het duurde even, voordat ik me realiseerde dat "Band of Joy" voortborduurt op die rootsachtige sound. Plant bewandelt niet de geplaveide wegen en kiest niet de voor de hand liggende covers. Hij wordt begeleid door een uitstekende band, de instrumentatie is rijk en gevarieerd. Hoogtepunt voor mij is het broeierige en beklemmende "Satan, Your Kingdom Must Come Down". Blues van buitengewone klasse, en juist in dit soort songs komt de ware kracht van Plant's stem tot wasdom. Als zanger van Led Zeppelin was zijn stem al buitengewoon, maar de nuances in zijn stem komen op een platen als "Raising Sand" en deze "Band of Joy" nog beter uit. Samen met de begeleidende muzikanten doet Plant de titel van deze plaat eer aan.

En vanaf 2012 loopt inmiddels rond de band Robert Plant & the Sensational Space Shifters, een voortzetting van Robert Plant met een aantal Strange Sensation leden en een paar nieuwe muzikanten.

Dat biedt perspectief, Plant maakte met The Strange Sensation natuurlijk de albums Dreamland en Mighty rearranger. Hij gaat al toeren en het zal ongetwijfeld ook leiden tot ongetwijfeld nieuw en fascinerend plaatwerk!

Grappig dat Satan your kingdom must come down is uitgekozen tot themesong van de Amerikaanse serie Boss met Kelsey Grammar.

Het album herbergt wel enige kwaliteiten. Later dit jaar een nieuw album van Robert Plant, samen met The Sensational Space Shifters.

Ik zou willen dat ik die sleutel kon vinden. Tot op heden heb ik dat pokke ding in ieder geval niet kunnen vinden. Ik kan ook niet precies uitleggen waarom Band of Joy niet echt bij mij binnen komt. Aan de band ligt het in ieder geval niet.
Persoonlijk vind ik zijn stem vandaag de dag mooier dan in zijn Zep tijd.

Misschien is zijn nieuwe album weer wat puntiger.

Ik vind Plant hier milder dan op zijn vorige albums Mighty rearranger en Dreamland. Een aantal nummers hadden op Raising sand niet misstaan.

Ik mag deze stijl wel. Ik vind Plant erg goed tot zijn recht komen. De wat donkere mysterieuze songs komen het best uit de verf.
Silver Rider (van de band Low) is een echte favoriet geworden.
Het siert Plant dat hij gewoon doet waar hij zin in heeft. De man is nog steeds aan het ontdekken.
Waarom Led Zeppelin herhalen ? Al blijven de geruchten aanhouden dat een nieuwe samenwerking tot de mogelijkheden behoort.

@ Musician. Daar ben ik het dus absoluut mee eens. Toch wel apart dat hij met Dreamland zo'n klasse plaat wist af te leveren.

Wat vinden jullie trouwens van zijn stem?