Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Precies maar ze hebben m dus mogen beluisteren. Iets soortgelijks zal met de BBC zijn afgesproken...

Als we toch bezig zijn: The Quietus | Features | Track-by-track: | Arcade Fire The Suburbs Track-by-track review - thequietus.com

Dat stond hierboven ook al!

ik krijg net te horen dat sommige winkels in NL deze cd morgen al in huis zullen hebben, sssst, niet doorvertellen....

gelekt? ik wacht (vol ongeduld, maar braaf) op de LP

ik heb m

Zo, dat voegt veel toe.
Als het waar is wat je zegt, hoe bevalt die? En hoe kwam je eraan, werkend in een platenzaak?

Trouwens, geweldig die 30 seconden die te luisteren zijn. Haast perfect alleen die synth bij Sprawl II..

Edit:
Nog een snip van the Suburbs (continued) te luisteren bij de promo.

Geweldige plaat, valt totaal niet tegen. De hoes is gewoon een digipack in verschillende kleuren en afbeeldingen.

waar hoe wanneer?

Ik heb m vandaag gekocht op LP. In een platenzaak waar ik inderdaad zo af en toe ook voor werk. Maar hij was daar vandaag binnengekomen dus meen ik dat hij er wel zeer binnenkort in de schappen staat,
heb nog weinig tijd gekregen om te luisteren maar wat ik heb gehoord is erg goed. Het nummer the suburbs zelf met name.

Je kan een internetheld zijn Zoltar!

haha.
we zullen je voor altijd blijven eren en in ons hart meedragen.

Ik had bij de intro van Sprawl II een associatie met Time To Pretend van MGMT, maar deze First listen - Arcade Fire 'The Suburbs' - Album Reviews | thevine.com.au recensent maakt het nog veel bonter. Hij omschrijft het nummer als '(...) like ABBA being fronted by Karin Dreijer Andersson from The Knife singing Blondie's 'Heart of Glass'(...)'.

ik luister...
Overweldigend.....

Oh, wat moest ik wennen aan het debuut en oh, wat kwam dat uiteindelijk allemaal goed.
Eenmaal live gezien wist ik dat Arcade Fire eigenlijk niet meer kapot kon.
Neon Bible werd door menigeen als een wat minder album beschouwd, maar niet door mij. Zo'n hemels nummer als Intervention... wow.
En nu dan The Suburbs. Een album met acht verschillende hoesjes; dus kiezen maar (of dat doen de internetshopjes tegenwoordig wel voor je: een nadeel).

Heel erg uitkijken deed ik niet naar dit album, maar de opgeklopte spanning op internet onder de liefhebbers deed mij wel in z'n greep krijgen de laatste dagen: lek of geen lek?!
Door een domme fout van de platenmaatschappij in Nederland is het album dan toch een week eerder te beluisteren. Niet het vroege stadium van Neon Bible, maar toch.

The Suburbs is een alleraardigste opener die vrij snel in je hoofd blijft zitten. Niet wereldschokkend, maar eigenlijk verwacht ik dat ook niet eens. Als het maar catchy is en dat is deze titeltrack wel degelijk.
Het nummer loopt naadloos over in Ready to Start en het gezelschap zet er gelijk een versnelling in. Wat me opeens opvalt is dat de stem van Win Butler wat toegankelijker overkomt (of is dat mijn gewenning daar aan?). Ik hou wel van dit gedreven tempo en dat enigszins opzwepende. Het nummer klopt ook gewoon: nergens te veel toeters of bellen maar uitermate puntig en dat is Arcade Fire zoals ik ze graag hoor. Now I'm ready to start zingt Butler. Nou ik ook: kom maar op met de komende 14 nummers!
Modern Man wordt ook net even op een andere manier gezongen lijkt het wel. Heel in de verte krijg ik zelfs wat Neil Young flitsen door mijn hoofd dansen en dat komt niet alleen door de zang. De hele compositie straalt het een beetje uit. Een heerlijk, helder gitaarnummer. Het barokke dat deze band ook heeft is hier niet echt terug te horen en het maakt niet uit want het is gewoon goed.
Barok? Rococo heeft er al een lekkere titel voor. Dwarrelend en overgoten met een akoestische gitaarsaus gaat het voort. Ro-co-co-co-co-co-co. Golvend en deinend alsof er een baby in slaap moet worden gewiegd, ondertussen wel een soort dreigende spanning opbouwend zonder dat je het in eerste instantie in de gaten hebt.
Ha, eindelijk, daar fliederen en fladderen de strijkers weer als een dolleman achterna gezeten door de gitaren, en omlijst door de zang van Régine Chassagne die voor het eerst een grotere rol krijgt qua zang. Twee minuut twee en vijftig: kort maar krachtig en heerlijk.
City with No Children klinkt enigszins rammelig door de gitaar en het handjeklap, maar die bas en die achtergrondzang geeft het iets zweverigs mee waardoor er een mooie combinatie ontstaat die een gelukzalig gevoel weet mee te geven.
Half Light kent twee delen (althans lijkt dat zo als je de titels bekijkt): Half Light I en Half Light II (No Celebration). Te beginnen met nummer I: Regina krijgt weer de hoofdrol op dit ietwat voortkabbelende nummer. Het tempo ligt wat lager, maar dit soort momenten hoorden we op de vorige albums ook en dat maakt het album goed in evenwicht. Nummer II, No Celebration, is wat mij betreft wel een soort van feestje. De samenzang is schitterend en er is een soort disco-achtig geluid verwerkt in de ritmesectie terwijl het verre van disco te noemen valt. Op mij werkte dit nummer hypnotiserend en laten we dat maar als zeer positief opvatten!
Na dit vreugdedansje in mijn woonkamer volgt het lieflijk klinkende Suburban War maar die titel belooft uiteraard weinig liefs tekstueel gezien. Na drie en een halve minuut wordt de sfeer wat grimmiger en stuwen ze het tempo omhoog op de manier zoals alleen zij dat zo goed doen.
Toen ik Month of May een tijd terug voor het eerst hoorde zonk de moed me enigszins in de schoenen: als dit de nieuwe richting zou worden vond ik er weinig lol meer aan. Natuurlijk is het een lekkere rocksong met een hoog adrenaline-gehalte, maar dat hebben meer bands en die doen het misschien nog wel viezer en ruiger.
Nu ik het weer terug hoor in z'n complete setting blijkt de puzzel opeens te kloppen en moet ik een neiging onderdrukken om woest heen en weer te pogoen. Ach ja, dat deed ik twintig jaar terug. Nu moet ik me maar even beheersen en gewoon rustig terug gaan zitten in mijn stoel om Wasted Hours te beluisteren. Hier keert het Neil Young-gevoel weer terug. Na alle onschuldige, haast puberachtige wildheid van daarnet horen we nu een volwassen geluid dat ze niet misstaat.
Deep Blue zet dit geluid enigszins voort met iets meer dat eigen zwierige geluid als herkenningspunt. Opvallend in dit nummer vind ik de synths die soms redelijk een boventoon voeren. Toch blijven de gitaren hier met hun ronkerige geluid domineren. Neil Young? Ja, toch krijg ik die associatie alweer. En misschien nog wel vreemder: ik moet ineens heel erg denken aan Elliott Smith!
We Used to Wait is een term die voor heel veel fans opging. Zelden heb ik de laatste tijd zoveel opwinding gevoeld bij de volgelingen als bij dit album (alleen al op last.fm werd de hijgerige toon groter en groter en hielden mensen het niet meer eer dit album te beluisteren was). Het nummer zelf ademt een soort jaren '70 vibe uit waar ik nog niet helemaal mijn vinger op kan leggen, laat staan zeggen of ik dit nu waardeer of niet alhoewel het nummer gaandeweg toch wel meer en meer kracht wint.
En wederom gaan we over naar een titel die in twee delen ingedeeld lijkt te zijn. Sprawl I (Flatland) opent helder en ingetogen. Melancholie ten top maar goed gedaan (want niet klef).
Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) is van een heel andere aard: het damesduo Baccara had dit nummer ook opgenomen kunnen hebben. Haast jaren '70-achtige ietwat foute discopop maar o zo lekker met dank aan Regina die hier met Abba-esque begeleiding toch een o zo fijn nummertje van maakt dat waarschijnlijk niet bij iedereen in de smaak zal vallen.
Zoals het album begon met het nummer The Suburbs zo eindigt het met The Suburbs (continued) dat haast acapella is met slecht minimale synth-toevoeging. Een soort toetje zullen we maar zeggen.

Laat ik eerlijk zijn: ik kreeg sterk het vermoeden dat dit album wel eens op een teleurstelling zou uitlopen voor mij, maar het blijkt dat Arcade Fire het wederom flikt om met een album te komen dat mij zeer goed bevalt. Nee, er is nu geen gewenning meer nodig. Het groeialbum dat Funeral was zal dit niet worden zoals ook Neon Bible dat al niet meer was.
The Suburbs laat een band in topvorm horen die hiermee aantoont tot de hedendaagse eredivisie te behoren.

Mooie recensie Aero waar ik in zijn geheel mee eens ben, ook die domme fout van Universal was voor mij een leuke verassing.... daardoor kon ik hem ook meteen vanmorgen goed beluisteren en inmiddels al een keer of 5 gedraaid

Vraag me af of Universal al een teledoontje heeft gedaan naar Win Butler denk dat di niet zo amused is haha

dat denk ik ook niet, winkels die hem wel verkopen kunnen trouwens ook problemen verwachten denk ik van Universal, ze zitten er bovenop. ik heb ze nog allemaal in ieder geval en brand mijn handen er niet aan, is moeilijk, maar heb ook geen zin in problemen en zal dus nee moeten verkopen aan klanten.

3 nummers ver en ik weet al dat dit een geniale plaat gaat worden.

Dit gemiddelde.

Kan best een goede plaat zijn, wil het zelf ook graag horen. Maar als je na amper een dag deze plaat al meteen op een dergelijk cijfer zet, daar kan ik gewoon niet inkomen. Of je echt van een album kunt genieten moet blijken uit meerdere luistersessies, meteen een 4,5 of 5 geven is gewoon veel te voorbarig. Muziek is geen fastfood, neem het eens lekker in je op!

uhm... ik heb een iets andere volgorde van de nummers op vinyl... wie ook?
Suburban War is bij mij liedje 15

Eigenlijk, kan ik het alleen maar met je eens zijn. Vooral bij moviemeter zijn er altijd mensen die meteen willen stemmen. Waarom?

Mee eens - ik begrijp ook niet dat je na één luisterbeurt meteen al een stem geeft. Maar vergeet ook niet, dat het gemiddelde vanzelf verandert. Ik vermoed, dat dit al snel gaat gebeuren.

Ik vond dit nummer juist meteen al zeer sterk en vind het nog steeds één van de betere nummers op het album.

Bij een film kan je toch juist wel meteen stemmen?

En dat bepaal jij voor anderen? Ik weet na al die jaren wel waar ik een album op kan inzetten en slechts af en toe moet ik een halfje naar boven of beneden zetten.
Iedereen stemt op z'n eigen wijze en hecht er andere waardes aan. Lekker laten zo.
Ik vind ook dat jij erg snel piept over een gemiddelde (8 stemmen). Kom op zeg....

Zegt iemand die eind januari dit jaar al 37 albums uit 2010 had beluisterd

Voordat dit weer zo'n hele discussie gaat worden over wanneer je wel of niet kunt/mag stemmen: daar is een apart topic voor. Dus hier graag over het album zelf.

Tja, een film wordt natuurlijk maar één of een beperkt aantal keren geconsumeerd. Op een muzieksite lijkt zo'n snelle stem dan toch wel wat verdachter.

Anyway: hun OK Computer? Na een paar luisterbeurten lijkt hail to the thief me eerlijk gezegd een veel accurater referentiepunt. Heeft een beetje dezelfde sterktes en zwaktes: een handvol zeer sterke nummers (Rococo als uitschieter) maar daarnaast zijn er ook een aantal liederen die ze beter als b-kantje gehouden hadden (Month of May, Sprawl I, Wasted Hours), duurt hij wat te lang, ontbreekt er wat cohesie en steekt lyriek-gewijs het monster der zelf-parodie een aantal keer vervaarlijk de kop op. 't Is natuurlijk vroeg maar The Suburbs lijkt de verwachtingen toch niet echt in te lossen.

Elke plaat is nieuw voor je als luisteraar, in getrainde oren geloof ik niet. Dat ik het niet bepaal is duidelijk, op sites als dit worden dan ook meningen geplaatst.

Deze plaat kun je gewoon nog niet goed genoeg kennen om er zo'n mooi cijfer aan vast te koppelen, hoe graag ik jullie enthousiasme ook zou willen delen.

Dan verschillen wij ernstig van mening. Ik kan heel snel een sterrenstickertje op een album plakken. Want meer is het niet: etiketje op iets wat eigenlijk niet te doen is. Emoties e.d. moeten met de jaren komen en die kan je sowieso niet in sterren uitdrukken (iets wat sommige users om die reden dan ook helemaal niet eens doen en waar wel wat voor te zeggen valt).
Verder is het aan eenieder om mijn stem wel of niet serieus te nemen en bepaalt ieder maar voor zichzelf of hij na 1 dag, 10 jaar of nooit een cijfer geeft. En ik vind het merkwaardig dat jij met 37 beluisterde platen alleen al eind januari en een mededeling 'op naar de 350' te willen gaan zich zo uitlaat. Hoe kun je nu opeens met dit soort kritiek komen?!

Terug naar het album zelf.

Ik stem ook wel eens in één keer 4,5*, omdat ik iets meteen heel goed vind. Of een plaat dan 30 jaar geleden uitkwam of vanochtend maakt dan toch niet zoveel uit?

Zelf ben ik door de hoge stemmen en het enthousiasme van sommigen wel benieuwd geworden naar deze plaat, dat had ik eerst helemaal niet. Terwijl Arcade Fire toch wel in mijn top 20 meest gedraaide artiesten van de afgelopen 10 jaar staat.