Pylon - Gyrate (1980)

Omdat de groep uit Athens, Georgia komt, wordt Pylon steevast vergeleken met stadsgenoten The B-52's en R.E.M. - met als tweede overeenkomst dat hun muziek in de categorie 'alternative' thuishoort. Maar dan houden de overeenkomsten op.

Opvallend is het contrast tussen enerzijds de cleane gitaarpartijen van Randy Bewley met de groovende ritmes van bassist Michael Lachowski en drummer Curtis Crowe, anderzijds de felle, nogal eens boze grom-tot-schreeuwzang van Vanessa Ellison, die in haar paspoort Vanessa Briscoe Hay heeft staan. Denk aan een boze kostschooljuf in een Amerikaanse film.
De lome start van opener Volume verhult dit, maar al spoedig is daar haar snauw. Het sterkst werkt dat in het bij uitzondering gejaagde Precaution, gevolgd door de kalmere nummers The Human Body en Read a Book, waar pop botst met de stem van Ellison.
Driving School gonst door een synthesizer, Working Is No Problem is het rauwste nummer van de plaat en Stop It bevat een simplistische anti-boodschap: "Hey kids! Don't rock 'n' roll, no!"

Eénmaal mag Ellison niet meedoen: Weather Radio is dan ook meteen lieflijk. Het zijn vooral haar stem en zangstijl die Pylon tot een alternatieve groep maken; liefhebbers van bijvoorbeeld Siouxsie kunnen met Gyrate een aangenaam uurtje beleven. Een andere groep waaraan ik moet denken: het Oost-Duitse Silly waar ook een contrast tussen muziek en zang klinkt, daar dankzij zangeres Tamara Danz.

De Amerikaanse variant van de hoes van Gyrate is overwegend zwart, je zou ook een Europese of Canadese variant in het blauw kunnen tegenkomen. In 2007 verscheen een cd-editie met bonussen, getiteld Gyrate Plus.

Mijn reis door new wave vervolgt. Ik bevind me in november 1980 en kwam vanaf de derde van The Fall. Volgende nummer op mijn afspeellijst is single Lively Arts van The Damned van The Black Album. Omdat ik die al besprak is de volgende halte Mondo Bongo van The Boomtown Rats.