Cockney Rejects - The Power & the Glory (1981)

Uit een nooit gemaakte speelfilm. Een arbeiderswoning in de Londense wijk Stratford, Oost-Londen. Op een zomerse middag komt een jongen met kortgeknipt haar in een t-shirt van Sham 69 thuis, een elpee onder zijn arm. Zijn moeder roept vanuit de huiskamer dat hij straks, als zijn vader er ook is, fish 'n' chips moet halen. Hij brult een 'ja' en stormt naar boven.
De jongen gooit de slaapkamerdeur open waar zijn broer zit. De kamer is gevuld met twee bedden, één links, de ander rechts. De ene kant is behangen met posters van The Jam, Sex Pistols en andere namen. Aan de andere kant hangen voetbalposters en op dat bed zit een iets jongere knul die verdacht veel op de ander lijkt, alleen draagt hij een shirt van West Ham United.

De oudste roept enthousiast in plat Cockney: 'Ik heb de nieuwe van de Rejects!' waarna hij Power & The Glory op de draaitafel legt en de versterker vér opendraait. Daarna gaat hij zitten en terwijl de twee praten over de Brixton riots van eerder dat jaar, klinkt rechttoe punk door het huis met een op z'n hooligans gebruld refrein. De titel is duidelijk The Power and the Glory. 'Doe de deur dicht!', roept de moeder vanaf beneden maar omdat haar zoons dat niet horen, komt ze dat zuchtend zelf doen.
De twee kijken verbaasd als het volgende nummer wat braver is, zeker met de titel Because I'm in Love. De oudste draait de hoes om: 'Kijk eens, de bassist heeft een matje,' wijst hij met een zuur gezicht.
Het nummer erop klinkt gitaargetokkel. Getokkel? En wat is de zang braaf! Het nummer erna kijken beide broers pas echt vies. Er klinkt een akoestisch liedje met geluiden van zeemeeuwen. Het heet Lumon. Gelukkig wordt het gevolgd een volgend meebrulnummer, deze keer over Friends. Kant 1 is afgelopen.

Kant 2 opent met Teenage Fantasy dat weliswaar stevig is, maar de broers hoofdschudden om de slappe zang. Dan volgt een vlot maar popachtig liedje met gevoelig gitaarspel. Gevóélig? It's Over wordt ontvangen met blikken alsof de twee bedorven vis ruiken.
On the Streets Again is okay, maar dan... BYC. Een instrumentaal nummer, alweer en nu met synthesizer? Slotnummer The Greatest Story Ever Told is steviger maar nog altijd te braaf en kan niet voorkomen dat de twee mopperen over hun Cockney Rejects. 'Ze proberen te slijmen om toch nog bij Top of the Pops te komen!' luidt het oordeel.

Een klop op de deur, die daarna openzwaait. Een jonger meisje, ongetwijfeld hun zusje, stapt binnen. 'Als jullie het niks vinden, mag ik 'm dan lenen?' vraagt ze. De jongens stemmen nog in ook en zetten vervolgens Greatest Hits Vol. 3: Live & Loud! van eerder dat jaar maar weer eens op. Toen de Rejects nog échte straatpunks waren. Daarna vertrekken ze voor fish 'n' chips.
Enkele scènes later zien we hoe het zusje op haar kamer met vrolijk gezicht de plaat draait, inclusief het akoestische en synthesizerliedje. Misschien minder geschikt voor rauwe punks en voetbalsupporters, valt er eigenlijk best wel van The Power & The Glory te genieten. Dat kon niet voorkomen dat zowel album als singles flopten.

Onderweg door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave, ben ik in augustus 1981. Mijn vorige halte was de Tom Tom Club, de volgende is bij single The Thin Wall, afkomstig van Ultravox' Rage in Eden.