menu

Ultravox - Rage in Eden (1981)

mijn stem
3,85 (140)
140 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Chrysalis

  1. The Voice (6:03)
  2. We Stand Alone (5:40)
  3. Rage in Eden (4:13)
  4. I Remember (Death in the Afternoon) (4:59)
  5. The Thin Wall (5:41)
  6. Stranger Within (7:28)
  7. Accent on Youth (4:45)
  8. The Ascent (2:20)
  9. Your Name (Has Slipped My Mind Again) (4:41)
  10. I Never Wanted to Begin * (3:32)
  11. Paths and Angles * (4:21)
  12. I Never Wanted to Begin [Extended Version] * (6:18)
  13. Private Lives [Live at Crystal Palace, 13 Jun 1981] * (4:51)
  14. All Stood Still [Live at Crystal Palace, 13 Jun 1981] * (4:22)
  15. I Remember [Death in the Afternoon) (Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (5:47)
  16. Stranger Within [Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (8:02)
  17. Rage in Eden [Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (4:26)
  18. Accent on Youth [Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (4:45)
  19. The Ascent [Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (2:27)
  20. Your Name [Has Slipped My Mind Again) (Live at Hammersmith Odeon, 17 Oct 1981] * (4:45)
  21. Stranger Within [Work in Progress Mix] * (7:11)
  22. The Thin Wall [Work in Progress Mix] * (5:16)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 45:50 (1:51:53)
zoeken in:
Complimenten trouwens voor "Man of Sorrows" (comment 12/2015). Hij heeft het mooi samengevat.

4,0
Zelden een band zo zien veranderen, vanaf de 1e is bijna Punk met young savage, rock wrock etc, dan langzaam naar wavey zeker met passins strangers op Vienna, deze plaat is erg mooi kruising tussen wave en synth.

avatar van bikkel2
4,5
Uitstekende opvolger van het ook al niet misselijke Vienna.
Ultravox heeft zich in deze fase opgewerkt tot een band waar je niet meer om heen kunt.
Dit Rage To Eden kent net even wat meer verfijning.
Mooie keuze in de synths en Midge Ure blijkt een meer dan verdienstelijk gitarist.
Valt ook op hoe goed die instrumenten op elkaar zijn afgestemt.
Arrangeren is echt geen simpel klusje en dat is hier uitstekend gedaan.
Consistente plaat, met fraaie songs die eenheid uitstralen. Deels toegankelijk en deels wat donkerder.
Wat warmer en natureler dan Vienna, en dat is niet verkeerd. Ure heeft een stem die emotie uitstraalt, een typerende snik.
Ik mag dit prille 80's werk wel. Met veel plezier aangehoord en een sound waar ik wat mee kan.
Tamelijk briliante opener ook, het krachtige beladen The Voice.
Het vervolg houdt het nivo stevig vast. Prima mix van Synthpop/New Wave en Rock.
4,5.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Een geweldige eerste kant, met een sterke opener waarin een hard pompende bas me aan Killing Joke doet denken, daarna een perfecte compacte rocker (zie verderop) gevolgd door een sfeervol tussenstuk en een fantastische afsluiter met karakteristieke hamerpiano en een lang instrumentaal gedeelte dat zichzelf op sublieme wijze naar het laatste refrein manoeuvreert. Och, als de tweede kant maar eens net zo sterk had mogen wezen... Maar de eerste twee nummers daarvan kabbelen allebei maar een beetje voort zonder te komen tot een climax die hun (flinke) lengte rechtvaardigt, en na het weer wèl sterke tussenstuk (Accent on youth en het van een prachtige solo voorziene The ascent) sluit de plaat helaas af met opnieuw een nummer waarin de sfeer jammer genoeg de spanning heeft verdrongen. Daardoor eindigt het album voor mij net ònder z'n voorganger, terwijl dat met een sterkere tweede plaatkant best erbóven had kunnen zijn (richting 4½*).
        We stand alone is voor mij het beste nummer dat ik van (de eerste vier Midge Ure-platen van) Ultravox ken: een opzwepend ritme, sluwe gitaarlijnen, een solo waarin de melodie van de synthesizer de accenten van de slaggitaar meekrijgt (misschien een simpel effect, maar ik vind het een briljant en bijzonder aanstekelijk "contrapunt") en een tekst waarvan ik vroeger meende dat het een fraai portret schetste van een individu dat dreigt te bezwijken voor de ideologische (en esthetische) verleiding van het fascisme. Nú hoor ik die interpretatie niet meer zo, maar muzikaal is en blijft het toch een geweldig opruiend en jachtig nummer, typerend voor de Ultravox-sound vol lekkere loopjes en geluidjes zonder dat het overgeproduceerd of gedateerd klinkt. (We stand alone heb ik samen met I remember (Death in the afternoon) als favoriet bij dit album aangekruist.)
        Jarenlang op bandje gehad, indertijd tenslotte gekocht als enkele CD in een Disky-uitgave uit 1997 met de eerste 12 nummers van de tracklisting hierboven en de bekende Disky-methode van verpakking : één en dezelfde foto op de voorkant van het "boekje" (één vrijwel informatieloos dubbelgevouwen velletje), de binnenkant daarvan, het schijfje zelf en de achterkant van het doosje. En nee, niet eens de foto van bovenstaande officiële hoes zoals ik hem heb leren kennen... (Geen foto op de àchterkant van het boekje, toen was de inspiratie kennelijk op.)

avatar van robk1964
4,5
geplaatst:
Verreweg het beste Ultravox album mede door de geweldige sound gecreëerd door meester producer Conny Plank. Rage in Eden en Kowalski's Schlagende Wetter zijn qua productie Plank's meesterwerken.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:55 uur

geplaatst: vandaag om 15:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.