Ultravox - Rage in Eden (1981)

Complimenten trouwens voor "Man of Sorrows" (comment 12/2015). Hij heeft het mooi samengevat.

Zelden een band zo zien veranderen, vanaf de 1e is bijna Punk met young savage, rock wrock etc, dan langzaam naar wavey zeker met passins strangers op Vienna, deze plaat is erg mooi kruising tussen wave en synth.

Uitstekende opvolger van het ook al niet misselijke Vienna.
Ultravox heeft zich in deze fase opgewerkt tot een band waar je niet meer om heen kunt.
Dit Rage To Eden kent net even wat meer verfijning.
Mooie keuze in de synths en Midge Ure blijkt een meer dan verdienstelijk gitarist.
Valt ook op hoe goed die instrumenten op elkaar zijn afgestemt.
Arrangeren is echt geen simpel klusje en dat is hier uitstekend gedaan.
Consistente plaat, met fraaie songs die eenheid uitstralen. Deels toegankelijk en deels wat donkerder.
Wat warmer en natureler dan Vienna, en dat is niet verkeerd. Ure heeft een stem die emotie uitstraalt, een typerende snik.
Ik mag dit prille 80's werk wel. Met veel plezier aangehoord en een sound waar ik wat mee kan.
Tamelijk briliante opener ook, het krachtige beladen The Voice.
Het vervolg houdt het nivo stevig vast. Prima mix van Synthpop/New Wave en Rock.
4,5.

Een geweldige eerste kant, met een sterke opener waarin een hard pompende bas me aan Killing Joke doet denken, daarna een perfecte compacte rocker (zie verderop) gevolgd door een sfeervol tussenstuk en een fantastische afsluiter met karakteristieke hamerpiano en een lang instrumentaal gedeelte dat zichzelf op sublieme wijze naar het laatste refrein manoeuvreert. Och, als de tweede kant maar eens net zo sterk had mogen wezen... Maar de eerste twee nummers daarvan kabbelen allebei maar een beetje voort zonder te komen tot een climax die hun (flinke) lengte rechtvaardigt, en na het weer wèl sterke tussenstuk (Accent on youth en het van een prachtige solo voorziene The ascent) sluit de plaat helaas af met opnieuw een nummer waarin de sfeer jammer genoeg de spanning heeft verdrongen. Daardoor eindigt het album voor mij net ònder z'n voorganger, terwijl dat met een sterkere tweede plaatkant best erbóven had kunnen zijn (richting 4½*).
        We stand alone is voor mij het beste nummer dat ik van (de eerste vier Midge Ure-platen van) Ultravox ken: een opzwepend ritme, sluwe gitaarlijnen, een solo waarin de melodie van de synthesizer de accenten van de slaggitaar meekrijgt (misschien een simpel effect, maar ik vind het een briljant en bijzonder aanstekelijk "contrapunt") en een tekst waarvan ik vroeger meende dat het een fraai portret schetste van een individu dat dreigt te bezwijken voor de ideologische (en esthetische) verleiding van het fascisme. Nú hoor ik die interpretatie niet meer zo, maar muzikaal is en blijft het toch een geweldig opruiend en jachtig nummer, typerend voor de Ultravox-sound vol lekkere loopjes en geluidjes zonder dat het overgeproduceerd of gedateerd klinkt. (We stand alone heb ik samen met I remember (Death in the afternoon) als favoriet bij dit album aangekruist.)
        Jarenlang op bandje gehad, indertijd tenslotte gekocht als enkele CD in een Disky-uitgave uit 1997 met de eerste 12 nummers van de tracklisting hierboven en de bekende Disky-methode van verpakking : één en dezelfde foto op de voorkant van het "boekje" (één vrijwel informatieloos dubbelgevouwen velletje), de binnenkant daarvan, het schijfje zelf en de achterkant van het doosje. En nee, niet eens de foto van bovenstaande officiële hoes zoals ik hem heb leren kennen... (Geen foto op de àchterkant van het boekje, toen was de inspiratie kennelijk op.)

Verreweg het beste Ultravox album mede door de geweldige sound gecreëerd door meester producer Conny Plank. Rage in Eden en Kowalski's Schlagende Wetter zijn qua productie Plank's meesterwerken.

Romantische keyboard klanken om de kille jaren '80 door te komen. Ze werken in deze barmhartige tijden ook nog steeds prima. Heel veel kwaliteitsverschil vind ik ook niet zitten tussen Vienna en Rage In Eden, maar met The Voice en het flink rockende We Stand Alone heeft de band wel twee fantastische krakers te pakken die de beste nummers van het vorige album voor mij net overstijgen. Ure's melancholische zang, die ronkende bas van Cross en de piano en viool van Currie zorgen voor een perfecte combinatie van sereniteit en dreiging in nummers die zich per luisterbeurt verder openbaren. Een pareltje.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Systems Of Romance
4. Ha!-Ha!-Ha!
5. Ultravox!

Word niet boos op mij! Word boos op Lennert. Ik zou me normaal gesproken niet aan een band als Ultravox wagen, maar dit was dus echt zijn keuze.

Hoe vaker ik er naar luister, hoe meer het me tegenstaat. Ultravox maakt hier weliswaar muziek die zijn tijd vooruit is. Er zit alleen (te) weinig structuur in. Te weinig spanningsopbouw. Het is wel sfeervol, maar de band is zo veranderd dat het graag een trucje met een keyboard wil laten horen en daar ver in doorslaat. Het begint wat mij betreft wel echt saai te worden. Dat ligt echt aan het gebrek aan spanning, want een sombere, melancholieke sfeer zoals hier, ligt me normaal gesproken wel.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Vienna
5. Rage In Eden

Goed nieuws voor de fans. Een 5CD/DVD super-de-luxe box is in the making. Releasedatum is nog niet bekend, vermoedelijk eerste kwartaal 2022.

Prima album weer van Ultravox, karakteristieke eurorock. De singles zijn de hoogtepunten hier, the voice en the thin wall, hoogstaande synthesizer pop van grote klasse. 4 sterren

Rage in Eden ging indertijd bijna geheel langs mij heen, omdat de tweede van Ultravox met frontman Midge Ure in Nederland geen hitsingles opleverde; dit in tegenstelling tot het Verenigd Koninkrijk, waar The Thin Wall in september en The Voice in december 1981 in de top 20 piekten.

Desalniettemin is dit een sterk album, dat niet onderdoet voor voorganger Vienna. Net als die elpee opgenomen in Duitsland bij Conny Plank, vinden we hier een mix van synthesizerpop met new wave in de klassieke bezetting bas-gitaar-drums. Wel is de invloed van synthesizers hier groter. Dat geldt met name voor de B-kant (vanaf track 5), waar met name de sequencer vaak de basis vormt van de muziek.
Op de eerste helft echter is de muziek vergelijkbaar met sommige muziek van The Stranglers in hun eerste post-punkfase, te weten op de albums The Raven (1979) en La Folie (’81). Ook bij Ultravox is de muziek stevig met licht-grommende bas, waaromheen stevige toetsen en vrij stevige gitaren klinken. Bombastisch dus. Speerpunt is de gepassioneerde zang van Ure, die de toch al sterke composities een extra duw omhoog geeft.
Enige nadeel van dit album is dat sommige nummers mij te lang duren om te blijven boeien, zelfs als ze op zich sterk zijn. Voorbeeld hiervan is The Thin Wall dat zo’n 5’40” duurt en waarin een sterk sequencerthema mij te vaak wordt herhaald.
Mijn voorkeur ligt daarom op de eerste helft bij The Voice, We Stand Alone en I Remember (Death in the Afternoon), waar op strangleriaanse wijze stevig en uptempo wordt gespeeld.

Hybride synthwave, waarin gitaar en toetsen om voorrang strijden, een gevecht dat in een gelijkspel tussen de instrumenten eindigt. Alhoewel, in Oor oordeelde Rogier van Bakel licht anders. De uiteindelijke winnaar is daarbij onbetwist de luisteraar. Fanatieke fans zouden de boxset kunnen overwegen, waar Edwin in 2021 over schreef.

Een plaat met twee kanten. Kant 1 is zo sterk. Single 'The Voice' is nog veel beter dan ik mij herinnerde. Dit is echt heel erg goed en onbegrijpelijk dat het in ons land geen hit geworden is. De drie nummers die volgen zijn allemaal top. Daarna gaat het, zoals op zoveel platen uit de jaren 80 behoorlijk mis. Gedreuteld, geen inspiratie noch richting. Wat was er toch met dat decennium? Rage In Eden bewijst ook zoveel jaar later mijn bezwaren weer eens. Ik had gehoopt toch iets meer verrast te worden, maar neen.

Kant 1 4.5 *
Kant 2 2*
Naar boven afgerond vanwege de kracht van de eerste vier nummers.

Quote:De drie nummers die volgen zijn allemaal top. Daarna gaat het, zoals op zoveel platen uit de jaren 80 behoorlijk mis. Gedreuteld, geen inspiratie noch richting. Wat was er toch met dat decennium?

Intrigerend wat je hier zegt. Vind je dat echt? Ben dat toch niet eens met je. Zeker, een hoop albums uit de jaren 80 hadden vooral sterke singles maar dat is niet iets wat typerend was voor dat decennium, het U2 album the Joshua Tree uitgezonderd. Sterker nog, ik durf te beweren dat er de laatste 10 jaar meer wegwerppop op albums is te vinden dat alle decennia daarvoor.

9 maart staat Midge Ure in Tivoli Vredenburg, hoop dat hij dan ook nummers speelt van dit album.