The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

mijn stem
4,04
529 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. If I Were Going (3:05)
  2. Gentlemen (3:54)
  3. Be Sweet (3:37)
  4. Debonair (4:15)
  5. When We Two Parted (5:47)
  6. Fountain and Fairfax (4:21)
  7. What Jail Is Like (3:30)
  8. My Curse (5:45)
  9. Now You Know (4:10)
  10. I Keep Coming Back (4:52)
  11. Brother Woodrow / Closing Prayer (5:40)
totale tijdsduur: 48:56
149 BERICHTEN 6 MENINGEN
zoeken in:
avatar van vanson
5,0
0
geplaatst: 8 december 2011, 13:02 uur [permalink]
Cabeza Borradora schreef:

Met 'Gentlemen', hun tweede album voor Sub Pop, leverden ze hun eerste meesterwerk af.


Als je dan toch een pretentieus struk schrijft, check al je feiten dan even.
'Gentlemen' was het eerste album op 'major' Elektra.
Een subtiel doch belangrijk verschil.

avatar van Cabeza Borradora
4,5
0
geplaatst: 29 december 2011, 23:45 uur [permalink]
Pretentieus? Sinds wanneer is aangekondigd stelen met wat knip- en plakwerk (met bronvermelding) pretentieus?

Quote uit het forumtopic: Cabeza Borradora schreef:

Uit het internet gepikt begeleidend stukje bij het album gepost.

Dat ik de overgenomen fout (van Roger Estrada) had moeten opmerken is een feit. Maar gelukkig zijn er andere wakkere users die hier linksboven in de hoek bij label al wel eens gekeken hebben. Anderen hebben misschien zelfs de moeite genomen de andere aangehaalde bronnen eens te chekken, waar ook duidelijk vermeld word dat dit hun eerste album bij major Elektra was. En voor al degenen, waaronder ik, die dit subtiel, doch belangrijk verschil nog niet opgemerkt hadden, is er vanson, waarvoor dank.

avatar van vanson
5,0
0
geplaatst: 30 december 2011, 11:07 uur [permalink]
Cabeza Borradora schreef:
Pretentieus? Sinds wanneer is aangekondigd stelen met wat knip- en plakwerk (met bronvermelding) pretentieus?


Bij de bespreking van het album staat niet vermeld dat het knip- en plakwerk is dat geheel afkomstig is van andere bronnen.
Op mij komt het dus over als eigen werk, met een toon die pretentieus genoemd kan worden. Dat zal een kwestie van taalgevoel zijn.

avatar van vanson
5,0
0
geplaatst: 30 december 2011, 11:16 uur [permalink]
Jumpjet schreef:
(quote)


Zou het dan toch gaan gebeuren?
De exacte bewoordingen kan ik me niet meer herinneren, maar op de ter ziele gegane fansite dullicious.com heeft Dulli wel eens gezegd dat hij weliswaar altijd goede vrienden is gebleven met de Whigs-mannen, maar niet aan een reünie wilde beginnen. Iets als 'het verleden met rust laten"
Volgens mij heeft Dulli een wederopstanding van de Afghan Whigs niet nodig om te overleven. The Twilight Singers zijn redelijk succesvol, hebben afgelopen jaar zelfs een meesterwerk afgeleverd.
Maar kennelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.


Het betreft twee concerten in het kader van het fameuze All Tomorrow's Parties Festival, een in Asbury Park New Jersey en een in Londen. Zit er sterk aan te denken om de editie in Londen te bezoeken.
Een reunie zit er niet in denk ik. Ook Slint is een paar jaar geleden speciaal voor ATP eenmalig weer bij elkaar gekomen.

avatar van herman
3,0
0
geplaatst: 30 december 2011, 11:31 uur [permalink]
Ze komen ook op Primavera Sound in Barcelona.

avatar van Madjack71
4,5
0
geplaatst: 12 januari 2012, 19:51 uur [permalink]
Tot nu toe kan ik weinig tot geen grote hiaten ontdekken in de muziek van Dulli en zijn consorten. Weinig zangers die op een dermate kwellende wijze hun relaas kunnen doen en weten te overtuigen als Dulli. Ook dit Gentleman neemt mij mee op een emotionele rollecoaster, waar na aankomst ik alleen kan scanderen nog een keer nog een keer, ach gedeelde smart is halve smart moet ik dan maar denken. Iemand anders nog die bij Fountain and Fairfax de gitaarlik gelijkenis herkent van Wasted Years door Iron Maiden?

avatar van Jumpjet
4,5
0
geplaatst: 15 januari 2012, 14:44 uur [permalink]
Madjack71 schreef:
Iemand anders nog die bij Fountain and Fairfax de gitaarlik gelijkenis herkent van Wasted Years door Iron Maiden?


Hmmm. bedoel je het gitaarloopje onder het couplet? Dat is echt de enige (vage) gelijkenis die ik erin hoor.

avatar van Madjack71
4,5
0
geplaatst: 15 januari 2012, 19:38 uur [permalink]
Yep dat loopje dat na een korte opening begint te spelen...het is tuurlijk niet 1 op 1 gelijkenis, maar het doet mij er gewoon sterk aan denken.

avatar van Ernie
4,5
0
geplaatst: 8 februari 2012, 22:23 uur [permalink]
Het wordt tijd dat ik ook eens een stukje schrijf bij wat toch ook wel 1 van mijn geliefdere platen uit mijn verzameling is. In den beginne bij de eerste luisterbeurten was dit nog een weerspannig plaatje. De schitterende openingsong en de daarop 3 volgende meesterwerkjes nestelden zich heel vlug in mijn hoofd met debonair op kop! wat een schitterende track 😱 hoe dulli daarop zijn gal spuwt en schreeuwt is zoals vaak door andere users gezegd een toppunt van emotie, Walging van zichzelf ook mss? Een mindfuck van nummer in ieder geval. ook When We Two Parted & Fountain and Fairfax vond ik toen gwn aardige nummer maar vanaf what jail is like verslapte de aandacht wat. de 2de helft van de plaat greep me echt niet zo. een kleine 2 jaar later is dit schijfje echt enorm opengebloeid en hoor ik echt de songs door geluidsbrei heen. om voorbeeld te geven I ceep coming back is nu 1 van mijn favorieten op een plaat waarvan ik de 2de helft niet zo goed vond een tijd geleden 🙂 Weerspannig en ongemaklijkmakend op sommige momenten deze Gentlemen maar als je de schoonheid ervan ondekt is hij als een ex-vriendin die je altijd graag eens terugziet

avatar van herman
3,0
0
geplaatst: 4 maart 2012, 21:04 uur [permalink]
Berichten over aankomende concerten verplaatst naar The Afghan Whigs

avatar van IllumSphere
3,0
0
geplaatst: 11 juni 2012, 23:04 uur [permalink]
Ik verwachtte eigenlijk wel een totaal ander album, maar bon, deze manier van muziek maken kan ik ook wel waarderen. Wat ik vooral kan opmerken is dat de stem van de zanger soms gelijkenissen toont met de stem van de zanger van Pearl Jam. Ik zeg soms, want dat hoor je eigenlijk nooit de volledige tijdsduur van het album. Nu bedoel ik trouwens niet dat het op het gebied van sfeer klinkt als een Pearl Jam plaat, daar is het wat te vrolijk voor. Af en toe wordt er weleens een zin gebruikt waarbij we even stil voor moeten zijn, maar voor de rest is het totaal andere koek. Het album is voor een eerste luisterbeurt prima, maar ik zal toch maar even wachten om dit als goed te bestempelen. Ik wil het eerst meer luisterbeurten gunnen, maar dat het meer dan een degelijk album is staat buiten kijf.

Het beste nummer vind ik trouwens dat instrumentaal nummer 'Brother Woodrow / Closing Prayer'. Ik kan daar veel gelijkenissen horen met andere instrumentale nummers van andere bands die het waarschijnlijk als inspiratiebron gebruikt hebben.

avatar van deric raven
5,0
0
geplaatst: 12 juni 2012, 00:06 uur [permalink]
Wat voor een album verwachtte jij dan?
Daar ben ik wel benieuwd naar.
Ik vind dit album trouwens totaal niet vrolijk.

avatar van IllumSphere
3,0
0
geplaatst: 13 juni 2012, 22:52 uur [permalink]
Ik had meer een geëxperimenteerd geheel verwacht met heel wat instrumentale stukken en hier en daar een scheut dreampop. Hoe ik tot deze conclusie kwam weet ik niet meer, maar ik denk dat de hoes een groot aandeel had. Over die vrolijkheid, ik heb het waarschijnlijk verkeerd geplaatst. Als ik het even in de juiste context plaats, dan hoor ik inderdaad dat het niet echt vrolijk klinkt. Aan de andere kant klinkt het niet echt als een Nirvana plaat of Pearl Jam plaat, dus misschien dat ik het daarom als vrolijk bestempelde.

avatar van deric raven
5,0
0
geplaatst: 14 juni 2012, 00:26 uur [permalink]
Nu weet ik wat je bedoeld met een ander soort album.
Ik moet bij deze hoes juist denken aan War van U2.
Een jongetje dat onbedoeld te snel volwassen is geworden.
Bij de hoes van U2 moet ik aan oorlog denken, hier juist aan incest.
Zoals jij het omschrijft verwacht je meer een album dat in het verlengde van het debuut van Smashing Pumpkins ligt; ook een aanrader trouwens.

Ik heb een hekel aan de benaming groeiplaat, maar dit is een album dat je vaker moet horen, bij mij viel het kwartje ook pas later.
Ik kocht dit album vrij snel na de release, maar vond het niet zo bijzonder.
Bij hun concert op Werchter heb ik veel gemist, hield me liever bezig om een Belgs meisje daar te versieren ( Greg Dulli zal het mij zeker vergeven 😉), pas een paar jaar geleden was ik overtuigd, en staat hij alweer een tijdje in mijn Top 10.
Ondertussen wel 2x Twilight Singers live gezien, wat ook de moeite waard was.

avatar van sjoerd148
5,0
0
geplaatst: 18 juni 2012, 18:52 uur [permalink]
Helaas duurt deze geweldige plaat iets langer dan 48 minuten. Maar het zijn 48 geweldige minuten. Dulli komt bij mij geloofwaardig over en sjezus wat rockt dit album zeg.
Echt Top 4,5 * 👍

Ennuh .... mooie hoes 😉

avatar van Ernie
4,5
0
geplaatst: 12 augustus 2012, 21:03 uur [permalink]
Nog 3 dagen tot pukkelpop en ik luister vooral artiesten die naar daar komen nu! Toen ik Black Love kocht en Congregation meer begon te waarderen is deze wat in de vergetelheid geraakt. natuurlijk niet erg want zijn topcijfer blijft nog altijd staan maar het doet deugd om de plaat na 5 maand nog eens te horen en te merken dat ie nix aan kracht inboet 🙇 en dat ik kan uitzien naar live-nummers van deze 🙂 Black love en congregation vind ik eigenlijk alle 2 even goed als deze dus mag Greg Dulli van mij spelen wat ie wil. 1965 is de enige schijf die ik nog goed moet leren kennen van deze mannen...

avatar van LucM
4,5
0
geplaatst: 7 juli 2014, 21:33 uur [permalink]
Toen het album in 1993 uitkwam deed het mij destijds weinig niettegenstaande de lovende recensies. Enige tijd geleden had ik dat album opnieuw enkele keren beluisterd en toen was ik er wel voor gewonnen. Het is met name de zang waaraan ik moest wennen.
Gentlemen leunt stilistisch aan bij de grunge maar de aanpak is toch anders. Broeierig, muzikaal rijker met ook een scheut soul. Intens maar met de nodige diepgang en subtiliteit en melodieuze, inventieve riffs. Gentlemen heb ik na jaren een tweede kans gegeven en daar kan ik alleen maar blij mee zijn. Wellicht zal ik nog een ander album van The Afghan Whigs aanschaffen.

avatar van deric raven
5,0
0
geplaatst: 7 juli 2014, 23:16 uur [permalink]
deric raven schreef:
(quote)


Ik kan me nog herinneren dat ik dit album kocht. Het was in de aanbieding en dit was mijn eerste kennismaking met The afghan Whigs. Het was tevens mijn eerste kennismaking met Levellers en Lemonheads (die waren ook in de aanbieding), en die maakten toen meer indruk; waardoor ik dit album links liet liggen.
Prima songs, maar het kon mij niet overtuigen.

Vervolgens ruim 10 jaar later vanwege de hoge waardering op deze site, het album anderhalf jaar geleden nog eens op gepakt. Was toen ook al benieuwd naar Twilight Singers; maar dan meer vanwege de bijdrage van Mark Lanegan. Van die band toen een concert gezien (wat was Lanegan briljant!!), en toch nog maar eens goed naar Gentlemen geluisterd; zit eigenlijk wel goed in elkaar; vooruit 4,5 **. Toch maar eens die verzamelaar van hun toevoegen.

En dan nu in Het Beste Per Album topic, tot de conclusie komen dat elk nummer eigenlijk wel heel goed is. Het punt was alleen, dat als ik een Top 100 van beste nummers ooit zou maken, dan zou er niks van dit album in komen; maar het kromme is gewoon dat hier geen slechte songs op staan. En het totaalplaatje staat als een huis! Hij verdient dus zeker de 5**

(quote)


Daar hoort hij inderdaad; en door de tegenvallende derde van Portishead zakte hun eerste voor mij toch ook in waarde, dus die plek kwam vrij.

Greg Dulli, welkom in mijn Top 10. Koester die plek.


zoals je leest, bij mij gebeurde min of meer hetzelfde, ik snap helemaal wat je bedoelt.

avatar van deric raven
5,0
0
geplaatst: 19 september 2014, 21:54 uur [permalink]
Greg Dulli heeft eigenlijk best wel raakvlakken met Andre Hazes.
What Jail Is Like is gewoon zijn versie van Eenzame Kerst.
Ook hier een persoon waarbij de drank veel kapot maakt, en de nummers als excuus voor het botte gedrag gebracht worden.
Vrouwen en drank gaan niet samen.
Dulli is gewoon een volkszanger, maar dan tevens over gedoseerd aan Blues en Soul.
Net als een Kurt Cobain zingt hij zijn stem helemaal kapot, waarna er een smeekbede komt die je gewoon wel moet ontroeren.
Telkens weer als ik een album van The Afghan Whigs draai, dan stijgt mijn waardering weer meer, bij Twilight Singers hetzelfde verhaal.

avatar van Zoute Popcorn
3,5
0
geplaatst: 21 oktober 2014, 23:20 uur [permalink]
My Curse vind ik echt een fan-tas-tisch nummer.

avatar van Chungking
5,0
0
geplaatst: 22 oktober 2014, 11:43 uur [permalink]
Ik voelde dat nummer oorspronkelijk niet zo, maar ondertussen vind ik het helemaal geweldig, én bovendien absoluut onmisbaar op deze plaat. De zang van marcy mays geeft wat mij betreft een enorme meerwaarde (zie bv. ook deze live-versie).
Die typische verwrongen kijk van Dulli op relaties komt hier ook erg sterk naar voor...

You hurt me baby
I flinch so when you do
Your kisses scourge me
Hyssop in your perfume
Oh, I do not fear you
And slave I only use
As a word to describe the special way I feel for you

 
0
dECKSELs
geplaatst: 3 april 2015, 21:07 uur [permalink]
Wat kan er nog gezegd worden over Gentlemen, een plaat waar heelder scripties van moeten bestaan, wat nog niet eerder gezegd is? We gaan het toch proberen.l

Meesterlijke conceptplaat over de liefde, en hoe men daar vooral níet mee moet omgaan. Kort samengevat vertelt Gentlemen het verhaal van een liefdesrelatie met een psychopaat, met frontman Greg Dulli als ik-verteller en psychopaat van dienst. Bedrog en psychological warfare zijn de norm.

Al dit ranzigs wordt u geserveerd op een plateau van hitsige soulrock die slaat èn swingt. Wat ondanks de dominante persona van frontman Greg Dulli waren The Afghan Whigs vooral uniek omwille van dat laatste. Die Soul- en R&B-invloeden maakten dat ze swingden als geen ander.

Dat maakt Gentlemen voor mij de perfecte antithese van een breakup-plaat. Bij deze plaat wordt niet gesnotterd, maar gebriest. En hoogst waarschijnlijk gaat er ook een deel van de huisraad aan.

avatar van Funky Bookie
4,0
0
geplaatst: 19 mei 2015, 13:50 uur [permalink]
Mijn eerste kennismaking met de heren.
Door alle lovende recensies hier, het schijfje aangeschaft.
Het is inderdaad een heerlijke plaat.
Ik ben liefhebber van grunge en daar valt dit prima in.

De stem van Dulli vind ik niet heel bijzonder, maar het pakt wel.
Mijn favorieten zijn Debonair en When Two parted.
My Curse had een klassieker kunnen zijn, maar dan had Dulli het zelf moeten zingen, wan die vrouw vind ik helemaal niets.

Ik ga eens verder met het ontdekken van The Afghan Whigs.

avatar van Sleepy House
3,0
0
geplaatst: 21 juni 2015, 18:20 uur [permalink]
Live vind ik Afghan Whigs echt fantastisch. Het is altijd genieten geblazen met Greg Dulli en co. op het podium! Maar wanneer ik naar hun reguliere albums luister is die magie plots weg en vind ik Afghan Whigs soms zelf vervelend! Toch zeer vreemd, allemaal...

Afghan Whigs is (gelukkig) de enige band waarbij ik zo'n gevoel heb. Het kwartje wil maar niet vallen en ik betwijfel of het ooit - na al die jaren - nog gaat gebeuren. Misschien moet ik mij maar beperken tot hun optredens 😜

avatar van Ernie
4,5
0
geplaatst: 9 oktober 2015, 19:57 uur [permalink]
Sleepy House schreef:
Live vind ik Afghan Whigs echt fantastisch. Het is altijd genieten geblazen met Greg Dulli en co. op het podium! Maar wanneer ik naar hun reguliere albums luister is die magie plots weg en vind ik Afghan Whigs soms zelf vervelend! Toch zeer vreemd, allemaal...


Bij mij lopen de koude rillingen over mijn rug bij de eerste akkoorden van "If I were Going".

Live waren ze uiteraard nog beter 😉

avatar van Sleepy House
3,0
0
geplaatst: 10 oktober 2015, 09:08 uur [permalink]
Ernie schreef:
(quote)


Bij mij lopen de koude rillingen over mijn rug bij de eerste akkoorden van "If I were Going".

Live waren ze uiteraard nog beter 😉


Ik ben jaloers! Ik blijf hardnekkig luisteren naar dit album, maar de vonk slaat jammer genoeg niet over 😢. Nochtans vind ik Dulli echt goed met Twilight Singers en Gutter Twins, maar met de Whigs wil het maar niet lukken. Zeer frustrerend...

avatar van EttaJamesBrown
5,0
0
geplaatst: 5 maart 2016, 00:30 uur [permalink]
Een heerlijk album. Greg Dulli is koning en is naar mij vernoemd.

Dullie.

avatar van Franck Maudit
 
0
geplaatst: 22 november 2016, 22:51 uur [permalink]
Nooit eerder heb ik een album gehoord waarin de pijn die gepaard gaat met de liefde zo treffend beschreven wordt. Het album is het relaas van het op de klippen lopen van een relatie waarin alles ooit pijs en vree leek. Pluspunt aan dit alles is dat we niet enkel zijn verhaal te horen krijgen, ook de vriendin krijgt de kans om haar versie van de feiten te delen. De gitaren snijden doorheen alles wat op hun pad komt, de basgitaar stuwt hen naar hogere hoogtes en hier bovenop blaft en hijgt Gregg Dulli zich naar de krochten van de hel. Om uiteindelijk te eindigen in spijt en vertwijfeling.

Misschien wel het intelligentste album dat ik ken, al klinkt dat ook weer zo zwaar beladen. Het is hoe dan ook mijn favoriete hoes allertijden – de liefde maakt ons tot kinderen.

avatar van Chungking
5,0
1
geplaatst: 24 november 2016, 11:11 uur [permalink]
Voor mij heeft die hoes ook een soort Freudiaanse connotatie: mensen die hun eigen (jeugd)trauma's op elkaar uitwerken.

Die kinderen in een heel volwassen (en afstandelijke) pose... Prachtige suggestieve hoes in ieder geval 👍