The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

Yeesh, wat een geweldige cd, zeg. Vandaag al drie keer na elkaar geluisterd, en echt prachtig, dit. Dulli zingt inderdaad, zoals Joy4ever al aanhaalde, alsof zijn leven ervan afhangt. Vooral Gentlemen en Debonair vind ik geweldig. Ze horen al bij mijn all-time favorites. Die Dulli weet trouwens ook goed wanneer een nummer gedaan moet zijn. Nooit lange outro's of intro's en dat doet al veel.

5* en een plaats in mijn top 10, maar die moet ik eerst eens grondig poetsen.

Heb dit album beluisterd ná '1965' en het bevalt me toch minder als eerstgenoemde album. Het ligt vooral aan de 'touch' met de sound van the Afghan Whigs op dit album die me minder aanstaat.

Ik kan me nog herinneren dat ik dit album kocht. Het was in de aanbieding en dit was mijn eerste kennismaking met The afghan Whigs. Het was tevens mijn eerste kennismaking met Levellers en Lemonheads (die waren ook in de aanbieding), en die maakten toen meer indruk; waardoor ik dit album links liet liggen.
Prima songs, maar het kon mij niet overtuigen.

Vervolgens ruim 10 jaar later vanwege de hoge waardering op deze site, het album anderhalf jaar geleden nog eens op gepakt. Was toen ook al benieuwd naar Twilight Singers; maar dan meer vanwege de bijdrage van Mark Lanegan. Van die band toen een concert gezien (wat was Lanegan briljant!!), en toch nog maar eens goed naar Gentlemen geluisterd; zit eigenlijk wel goed in elkaar; vooruit 4,5 **. Toch maar eens die verzamelaar van hun toevoegen.

En dan nu in Het Beste Per Album topic, tot de conclusie komen dat elk nummer eigenlijk wel heel goed is. Het punt was alleen, dat als ik een Top 100 van beste nummers ooit zou maken, dan zou er niks van dit album in komen; maar het kromme is gewoon dat hier geen slechte songs op staan. En het totaalplaatje staat als een huis! Hij verdient dus zeker de 5**



Daar hoort hij inderdaad; en door de tegenvallende derde van Portishead zakte hun eerste voor mij toch ook in waarde, dus die plek kwam vrij.

Greg Dulli, welkom in mijn Top 10. Koester die plek.

Begin jaren '90 toen de grunge van Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de wereld veroverde, deden The Smashing Pumpkins en The Afghan Whigs het op hun eigen manier. Waar de Pumpkins de grenzen van de metal opzochten, daar experimenteerden de Whigs met een variant die je soul grunge zou kunnen noemen. Siamese Dream en Gentlemen werden bijna gelijktijdig uitgebracht. Het zijn twee van de meest verschroeiende, verpletterende gitaarplaten uit de rockgeschiedenis.

Met hun eerste drie albums Big Top Halloween, Up In It en Congregation gunde frontman Greg Dulli ons al een kijkje in zijn ongeneeslijk zieke geest. De wereld van The Afghan Whigs bestaat uit drank, drugs, sex en geweld. Op Gentlemen is het niet anders. Zijn partner heeft hem in de steek gelaten. Woede, angst, onzekerheid en schuldgevoelens worden verpakt in 11 naar de strot grijpende songs.

Zelden klonk een album zo verstikkend. Vanaf de ongure opener If I Were Going wordt je langzaam meegesleurd in een inktzwarte draaikolk. Het emotionele exhibitionisme van Dulli wordt gevangen in wervelende, broeierige songstructuren. Waar The Afghan Whigs op vorige platen wel eens in hun geluidsmoeras ten onder dreigden te gaan, daar slagen ze er in om op Gentlemen échte songs af te leveren.

Zanger/gitarist Greg Dulli en gitarist Rick McCollum lijken voordturend met elkaar in gevecht. Met tegendraadse gitaarlicks wordt er een imposante muur van geluid opgetrokken, een betonnen geraamte dat steeds op onverwachte momenten wordt doorbroken met een piano, slide guitar, cello of mellotron. En dat geeft Gentlemen net dat beetje lucht dat ik bij de vorige albums node miste. Het maakt van Gentlemen een waar meesterwerk.

Gentlemen is een aaneenschakeling van (destructieve) hoogtepunten. If I Were Going is het voorbereidende openingsnummer van een 45 minuten durende bad trip. Bij het fantastische titelnummer komt de dreigende gitaarmuur van de Whigs voor het eerst tor volle wasdom. Be Sweet begint ingetogen, maar explodeert halverwege met een duivelse gitaarsolo van McCollum.

Ook bij Debonair, Fountain And Fairfax en What Jail Is Like draait de geluidscarrousel op volle toeren. Maar achter deze wervelwinden gaan steeds hemelse melodieën schuil. En als de wind even gaat liggen ontdek je van die prachtige parels als When Whe Two Parted (met jankende slide) of My Curse (fantastisch gezongen door gastvocaliste Macy Gray).

Gentlemen is het hoogtepunt uit het toch al niet misselijke muzikale oeuvre van Greg Dulli. Een album dat zich kan meten met de allergrootsten.

Heb deze plaat pas nu ontdekt, kende de Whigs enkel van hun singles. En om maar met de deur in huis te vallen: dit is een onvervalst meesterwerk, een van de meest relevante en tijdloze platen van de jaren 90 (voor black love geldt hetzelfde, quasi even goed als deze).

Staat geen enkel slecht nummer op, een paar onvervalste klassiekers, en veel afwisseling. Ijzersterke teksten en zang en zeer muzikaal album (geweldige gitaarhooks). Bovenal heeft deze plaat een enorme emotionele lading, deze barst echt uit de poriën van elk nummer.

Machtig, prachtig en goed voor een plek in mn top 10.