The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

Geweldig en uiterst ondergewaardeerd album, echt één van die vergeten albums. Prachtige sound en een aantal nummers zijn gewoon zo ontzettend mooi 4 1/2 ster

gitaarrock van de bovenste plank.
Dulli & co. zijn hierna nooit meer in de buurt gekomen van het niveau van dit album.

ook : de mooiste platenhoes die ik ken.

****' 4,5 op 5 ****'

ik geef deze plaat een 5 het geeft mij gewoon kippevel. ik heb deze plaat jammer genoeg zeer laat ontdekt, een paar dagen geleden eigenlijk.

zeer sterk

Inderdaad . Samen met "Congregation" (hoe toevallig, tevens een album van Dulli & Co. ) mijn twee favoriete platenhoezen ever

Wat betreft het album zelf - ik leerde het kennen via mijn nicht op m'n veertiende. Aanvankelijk deed het mij niet écht veel ("Gentlemen" & "Debonair" verschenen wél veelvuldig op m'n compilatie cassettes).

Op m'n zeventiende (de jaren des onderscheids ) hoorde ik de plaat zoals ze bedoeld was.

Dulli & Co. creëeren hier een soort ondraaglijk spanningsveld - sommige momenten word je er haast onpasselijk van. De recht-voor-de-raapse vertekende eerlijkheid werkt hier soms beangstigend confronterend.

Je wil er eigenlijk niet naar luisteren - maar toch toe je het. Zo'n beetje als een pijnlijke kies, het doet zwaar pijn - maar toch kan je er niet afblijven om jezelf dat tikje pijn te injecteren.

Ik ben me momenteel aan 't afvragen wie er in de buurt komt qua intensiteit: waarschijnlijk enkel Radiohead voor mij.

Met het verschil dat Yorke een soort apocalyptische toekomst-dromer is (da's ook waar - denk ik zo maar: je kan de omgeving steeds geraffineerder maken, de "mens" blijft altijd & altijd van 't zelfde bedje ziek) en Dulli je meeneemt in zijn slaapkamer (ook goed voor apocalyptische beelden )

Door de hoge waardering op MusicMeter ben ik dit album gaan luisteren. En ik stem voorlopig een 4,5.

Goeie muziek, met een drumgeluid waar je metalgitaren bij zou verwachten. Heerlijk strak!! Het album is lekker opgebouwd, de nummers staan in een mooie volgorde. Grappig bijvoorbeeld zoals de wind en het benauwde klimaatje van het openingsnummer overgaan in donder en bliksem van het tweede nummer. Lekker die bak met water!

En verder de veelzijdigheid. Het lijkt wel of R.E.M. hun huidige muziekstijl gejat heeft van de coupletten van "What Jail Is Like", terwijl "My Curse" aandoet als de tegenhanger van Clapton's unplugged "Layla" ...

Mijn favoriete nummer is denk ik wel "When We Two Parted". Alleen het huilende gitaartje is soms zo vals en wispelturig, en de zangstem af en toe zo aanstellerig en vals dat ik me steeds afvraag of ze dat nou echt menen, ze doen zo overdreven af en toe! Ach, ik kan dan wel steeds gaan twijfelen aan hun muzikale begaafdheid, maar daar moet ik maar eens mee ophouden, want dit album roelt gewoon.

Ik ben inmiddels verslaafd aan dit album, heb het elke dag wel geluisterd, en het staat inmiddels op nummer 1 in mijn top-10. Nog nooit heb ik een album denk ik zo kunnen waarderen. Het bovenstaande verhaaltje van mij vertoonden nog wat twijfels (jammer dat je berichten na een maand niet meer kan verwijderen), maar dit is echt een plaat die je vanaf meer dan 20 keer luisteren het beste waardeert, en wat is (en blijft) hij dan mooi!

Bijna alle nummers zijn sterk, alleen My Curse vind ik inmiddels afgezaagd. Ik stel me voor dat als dat nummer niet gezongen was door een vrouw, maar door de zanger zelf, het dan minder vervelend was om naar te luisteren.

"What Jail is Like" vind ik prachtig vanwege de krioelende piano en de mooie krachtwisselingen en opbouw. Het best wel eigenaardige en niet zo conventionele ritme bestaande uit de rare maar lekkere stampende drum draagt hier duidelijk bij aan het luistergenot.

Het laatste nummer is instrumentaal, en uitgegroeid tot 1 van mijn favorieten. Het slome, fijne "I Keep Coming Back" leidt dit nummer zo lekker in, en dan opeens zijn daar die eerste scherpe gitaarklanken van "Brother Woodrow" (het laatste nummer dus). De gitaarmuziek huilt zo lekker, maar dan is er ook nog een heerlijk dramatisch strijkinstrument te horen, die zijn binnenste pas echt laat horen als de drum inzet...

Volgens mij krijg je dit album moeilijk kapot, nadat je het eenmaal hebt leren kennen. Want zoals geimpliceerd, in het begin (vind ik dan) was het niet zo geweldig en toegankelijk...

Ha - Zonnie. Machtig mooi berichtje

Door de hoge scores hier toch deze plaat maar eens in huis gehaald en... damn... heb ik dit 11 jaar lang sinds de release moeten missen. Prachtplaat waarvan ik 1 nummer kende wat ze altijd in een alternatieve kroeg in Eindhoven draaide... nooit geweten dat dat Afghan Whigs was. 4 sterren!

Volgens mij kwam ik deze Cd laatst tegen voor 5 euro bij de plaatselijke Plaatboef. Toch maar meenemen de volgende keer.

Album net in mijn bezit, voorlopige favo Debonair en When We Two Parted. Maargoed heb het album paar keer vluchtig beluisterd, dus ook maar is meenemen naar bv CKV (schoolvak)lessen Klinkt iig goed tot zeer goed zo op het eerste gezicht. Wordt vervolgd...

Door hoog stemgemiddelde hier deze cd ook maar eens in huis gehaald. De eerste luisterbeurt is al veel belovend.....kende ze alleen van 1965, en dat album heeft me nooit gepakt. Wordt vervolgd!

...en wederom een prachtig album ontdekt via musicmeter. Op het eerste gezicht "wel aardig", maar later gaan de nummers zich onderscheiden en nu is er geen zwak moment te bekennen na een aantal keer beluisterd te hebben. Voorlopig (eerst nog even op cd kopen) 4*

Tssssss... Heb de eerste helft van de cd net voor het eerst geluisterd (vooral vanwege al die positieve reacties hier) en ik vind het echt onwaarschijnlijk goed! Thx MuM! Ik wacht nog wel ff met stemmen tot ik hem helemaal geluisterd heb.

De nummers staan inderdaad in de juiste volgorde. Je moet gewoon het tekstboekje eens lezen zonder de cd op te zetten, dan begrijp je ook dat infeite het een verhaal over 2 gefrustreerde geliefden is, uitgesponnen over een tiental songs.

Die vrouw die zingt is Marcy Mays van de verder redelijk onbeduidende groep Scrawl.
Ze zingt altijd zo en ik vind het een geniale zet van Dulli: hij laat gewoon de vrouw de frustraties van de man beantwoorden (al heeft hij wel zelf de tekst geschreven).

Ook opgemerkt hoe Dulli serieus vrouwonvriendelijk uit de hoek mag komen? Maar niemand die er zich aan stoort want Dulli mag dit wel doen, met de flegma die hem zo eigen is ... Zelf schetst hij meteen ook de man in niet mis te verstane bewoording: "ladies let me tell you about myself, i got a dick for a brain, ..."

In tegenstelling tot de meeste anderen die hier een bericht gepost hebben, heb ik het album ontdekt bij zijn release, het was immers de lang verwachte opvolger van Congregation. Maar het verwondert me niet dat mensen die het 10 jaar later pas ontdekken nog steeds even "ondersteboven" ervan kunnen zijn: Gentlemen staat immers als een huis en zal de eerstkomende decennia nog niet onderuit gehaald worden !

Voor een accurate/objectieve review: klik deze link op allmusic.com

Ik had het al heel lang niet meer gehoord en kende het ook al vanaf de release, grijs gedraaid indertijd volume altijd vol open mijn huisgenoten konden er dan mooi van meegenieten . Ik vond het toen al een meesterlijk album had het daarom eerder al 4,5 * gegeven maar net weer geluisterd en er toch maar 5 * van gemaakt. Want het is het echt waard zou het als nummer 11 wel aan me persoonlijke top 10 willen toevoegen weet alleen niet welke moet sneuvelen dan. Toch ook maar eens naar OK Computer luisteren en dan beslissen .

Onovertroffen! Die muur van gitaren, de wanhoop in Dulli's stem, die broeierige sfeer! Een album dat je raakt en niet meer los laat. Sinds Pinkpop 1993 (of 1994?)
één van mijn absolutte favoriete albums.

Het eerste deel van dit album vind ik echt geweldig, maar vanaf nummer 8 kan ik er haast niet meer naar luisteren... Gewoon lelijk eigenlijk... Sorry, weet ook niet waarom. Mn stem gaat dus een stukje omlaag.

Kan wel enigzins meegaan met laatste bericht. Hoewel de laatste track weer erg sterk is.. De eerste 4 tracks behoren voor mij bij de sterkste openers van albums ooit. Het middenstuk en daarna zakt in.

Wow! En ook dit heb ik gemist dus.. What Jail Is Like en Debonair net voor het eerst geluisterd. Heerlijke rauwe stem die door merg en been gaat, heerlijk!

Stevige gitaarrock op de manier waar ik wel van houd

Ik geloof dat ik Ruby even heel lief moet gaan aankijken

Heb deze inmiddels ook ergens opgehengeld echter nog niet beluisterd !

Zeker doen, viking! Ligt wel in jouw straatje!

Kan mij van vroeger herinneren dat ik een nummer van hun erg goed vond weet alleen de titel niet meer !

Lijkt mij Debonair.. met afstand ook het beste liedje op deze plaat!
Ik ben verder niet zo onder de indruk van de whigs eerlijk gezegd. Wel aardig, maar blijft niet heel lang hangen allemaal. Beetje in het hoekje smashing pumpkins, pearl jam of warrior soul (duidelijke grunge invloeden in ieder geval). Was toen wel leuk, maar het verveelt me nu te snel.
Maar debonair is wel lekker catchy.

Als er hier Smashing Pumpkins genen rondwaren ben ik al tevreden Orbit en Debonair is geloof ik inderdaad het nummer wat ik bedoelde (volgens mij nog een hitje geweest in Nederland)

Van mij mag je al die grungebandjes op één hoop gooien. Maar The Afghan Whigs onderscheiden zich duidelijk in arrangementen (en zijn ermee creatiever). Dit heeft veeeel meer een eigen geluid. Dit is pure soul, dit raakt de ziel! Blijft bij mij dus wél lang hangen.

Beetje raar om Warrior Soul in het rijtje met Smashing Pumpkins en Pearl Jam te plaatsen, lijkt me.
Persoonlijk vind ik dit album een meesterwerk, What Jail is Like voorop.

Vandaag voor de eerste keer beluisterd en het is best wel een goed album al doet zanger( Greg Dulli heet de beste man geloof ik) met zijn wat hysterische gebrul het album duidelijk tekort wat dat betreft is de song My Curse een verademing ! When we To Parted steekt er voor mij duidelijk bovenuit evenals de prachtige instrumentale afsluiter Brother Woodrow ,Closing Prayer


3* met een minder zichzelf op de voorgrond plaatsende zanger was dat zeker een vol punt hoger uitgevallen !

Nuja, ik vind dat allemaal een beetje de standaard rock, zoals ie begin jaren 90 werd gemaakt.. misschien wijkt warrior soul daar iets meer vanaf. Stone Temple Pilots dan?

Hier herken ik wel heel veel in.

Ik heb meer iets van: Blij dat de hysterische, hopeloze Greg ook nog eens ondersteunt wordt door goede muziek! Prachtig geheel gewoon.