The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)

Nu nog die top 10 in !

Dat is nu gebeurd.

Ik kan me nog herinneren dat ik dit album kocht. Het was in de aanbieding en dit was mijn eerste kennismaking met The afghan Whigs. Het was tevens mijn eerste kennismaking met Levellers en Lemonheads (die waren ook in de aanbieding), en die maakten toen meer indruk; waardoor ik dit album links liet liggen.
Prima songs, maar het kon mij niet overtuigen.

Vervolgens ruim 10 jaar later vanwege de hoge waardering op deze site, het album anderhalf jaar geleden nog eens op gepakt. Was toen ook al benieuwd naar Twilight Singers; maar dan meer vanwege de bijdrage van Mark Lanegan. Van die band toen een concert gezien (wat was Lanegan briljant!!), en toch nog maar eens goed naar Gentlemen geluisterd; zit eigenlijk wel goed in elkaar; vooruit 4,5 **. Toch maar eens die verzamelaar van hun toevoegen.

En dan nu in Het Beste Per Album topic, tot de conclusie komen dat elk nummer eigenlijk wel heel goed is. Het punt was alleen, dat als ik een Top 100 van beste nummers ooit zou maken, dan zou er niks van dit album in komen; maar het kromme is gewoon dat hier geen slechte songs op staan. En het totaalplaatje staat als een huis! Hij verdient dus zeker de 5**



Daar hoort hij inderdaad; en door de tegenvallende derde van Portishead zakte hun eerste voor mij toch ook in waarde, dus die plek kwam vrij.

Greg Dulli, welkom in mijn Top 10. Koester die plek.

Ja! Mooie plaat. Intens gespeeld. Echt zo'n album om van tijd tot tijd weer eens te pakken en te beluisteren. Blijft toch een verstopt klassiekertje.

Bij mij kan het kwartje helaas nog niet vallen. Ik vind het wel een fantastische drummer. Er zitten knappe ritmische overgangen in de liedjes. Maar ik hoor weinig melodie erin. Het zijn met name de zang kwaliteiten van de zanger die me niet zo erg kunnen bekoren. Maar ik zal het misschien even de tijd moeten geven.
Die zang,daar zal ik even doorheen moeten luisteren,dan zal ik wellicht de melodie erin herkennen. Dus het kunnen wel 3 sterren of meer worden.
Hoewel dit mijn stijl muziek niet echt is zijn er in dit muziekgenre wel beroerdere bandjes te vinden

Begin jaren '90 toen de grunge van Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de wereld veroverde, deden The Smashing Pumpkins en The Afghan Whigs het op hun eigen manier. Waar de Pumpkins de grenzen van de metal opzochten, daar experimenteerden de Whigs met een variant die je soul grunge zou kunnen noemen. Siamese Dream en Gentlemen werden bijna gelijktijdig uitgebracht. Het zijn twee van de meest verschroeiende, verpletterende gitaarplaten uit de rockgeschiedenis.

Met hun eerste drie albums Big Top Halloween, Up In It en Congregation gunde frontman Greg Dulli ons al een kijkje in zijn ongeneeslijk zieke geest. De wereld van The Afghan Whigs bestaat uit drank, drugs, sex en geweld. Op Gentlemen is het niet anders. Zijn partner heeft hem in de steek gelaten. Woede, angst, onzekerheid en schuldgevoelens worden verpakt in 11 naar de strot grijpende songs.

Zelden klonk een album zo verstikkend. Vanaf de ongure opener If I Were Going wordt je langzaam meegesleurd in een inktzwarte draaikolk. Het emotionele exhibitionisme van Dulli wordt gevangen in wervelende, broeierige songstructuren. Waar The Afghan Whigs op vorige platen wel eens in hun geluidsmoeras ten onder dreigden te gaan, daar slagen ze er in om op Gentlemen échte songs af te leveren.

Zanger/gitarist Greg Dulli en gitarist Rick McCollum lijken voordturend met elkaar in gevecht. Met tegendraadse gitaarlicks wordt er een imposante muur van geluid opgetrokken, een betonnen geraamte dat steeds op onverwachte momenten wordt doorbroken met een piano, slide guitar, cello of mellotron. En dat geeft Gentlemen net dat beetje lucht dat ik bij de vorige albums node miste. Het maakt van Gentlemen een waar meesterwerk.

Gentlemen is een aaneenschakeling van (destructieve) hoogtepunten. If I Were Going is het voorbereidende openingsnummer van een 45 minuten durende bad trip. Bij het fantastische titelnummer komt de dreigende gitaarmuur van de Whigs voor het eerst tor volle wasdom. Be Sweet begint ingetogen, maar explodeert halverwege met een duivelse gitaarsolo van McCollum.

Ook bij Debonair, Fountain And Fairfax en What Jail Is Like draait de geluidscarrousel op volle toeren. Maar achter deze wervelwinden gaan steeds hemelse melodieën schuil. En als de wind even gaat liggen ontdek je van die prachtige parels als When Whe Two Parted (met jankende slide) of My Curse (fantastisch gezongen door gastvocaliste Macy Gray).

Gentlemen is het hoogtepunt uit het toch al niet misselijke muzikale oeuvre van Greg Dulli. Een album dat zich kan meten met de allergrootsten.

Deze waanzinnige (zowel letterlijk als figuurlijk) plaat is wel aan mij besteed. Dit soort bijna psychotische hartepijn gaat er soms in als zoete koek, vragen om een draai aan de volume knop en laten je meeschreeuwen. Baby, it's in our bééééééd!!!

Vergeten hoogtepunten zijn het hartverscheurende When We Two Parted en I Keep Coming Back.

Dit is mijn eerste kennismaking met deze plaat en onmiddelijk 3x na elkaar beluisteren, wat een betoverend haast hypnotiserend geluid is me dat.

Vele lijken hier te klagen over de zangprestaties van Greg Dulli, maar ik vind het zeker goed te pruimen, het balanceert idd op de grens met overacting maar ik kan het zeker pruimen. Deze gaat zeker nog heel de week gedraaid worden, dat weet ik nu al.

Dank je MuM voor de ontdekking van een nieuw meesterwerk.

Ik heb het album gekocht omdat ik er veel over gelezen heb en mensen er erg enthousiast over zijn, maar ik moet het nog een aantal luisterbeurten geven. Was de eerste keer nog niet om. Dus begin met 3.5.

Wat een waanzinnig prachtige opener heeft deze plaat toch!

Ik heb 'm twee weken terug nog live gehoord door Dulli & Lanegan, kippevel!

Daar valt mijn bericht in het niets, die sloeg op Dulli en Lanegan, niet op Afghan Whigs.

Dit ken ik nog niet
Wat kan ik verwachten?
Ben wel benieuwd.

Soulvolle rockmuziek.

Dat lijkt me wel wat zal het eens proberen!

Je groeit hier, als het ware in.
In het begin vind je het gewoon een aardig album, maar in de loop van tijd kom je tot de conclusie dat je hem toch wel regelmatig draait.
Het totaalbeeld klopt gewoon.
Wel hun beste album, de rest staat toch wel in de schaduw van deze.

Daar ben ik helemaal mee eens. Al is het geen vrolijke hapklare rock die je op je bordje krijgt. Gentlemen grijpt je langzaam bij je strot, sleurt je vervolgens mee in de misere van Greg Dulli en laat je niet meer los. Maar wel een wereldalbum.

Congregation is ook sterk.

Ik vind 'm eigenlijk even goed als Black Love. Die draai ik misschien nog wel iets vaker eigenlijk.

Ongelooflijk album, heeft lang op nummer 1 gestaan in mijn top 10. Tot vandaag...

In ieder geval is dit een vaste plaat in mijn top 20, grunge recht uit de ziel, Dulli bewees dat het kon. De opvolger vind ik ook een parel.

Schitterend gitaarwerk op deze plaat. Verreweg de beste Whigs plaat. Black Love is geen schim van dit naargeestige meesterwerk. Mooi optreden op Pinkpop 1994 ook.
Jammer van Lowlands 1994. Lees hier waarom:
Zzapback | JOHAN | Live in Paradiso | 9 oktober 2009

Ook een van mijn favoriete platen ooit... Ben al aan mijn tweede exemplaar toe... allemaal topnummers maar: raar maar waar mijn toptrack is nu juist degene waar Dulli niet zingt: My Curse...

En hij blijft toch een persoonlijkheid ook al is hij een vet varken geworden ... Amaai ben ik verschoten toen ik hem laatst in den AB ging bewonderen met zijn Gutter Twins... !!! De fles rode wijn stond op zijn pupiter... Tja, moet niet altijd bier of whiskey zijn hé )

Inderdaad! Grijpt je meteen bij de strot en zet perfect de toon voor de rest van de plaat.

Heb deze plaat pas nu ontdekt, kende de Whigs enkel van hun singles. En om maar met de deur in huis te vallen: dit is een onvervalst meesterwerk, een van de meest relevante en tijdloze platen van de jaren 90 (voor black love geldt hetzelfde, quasi even goed als deze).

Staat geen enkel slecht nummer op, een paar onvervalste klassiekers, en veel afwisseling. Ijzersterke teksten en zang en zeer muzikaal album (geweldige gitaarhooks). Bovenal heeft deze plaat een enorme emotionele lading, deze barst echt uit de poriën van elk nummer.

Machtig, prachtig en goed voor een plek in mn top 10.

Goede plaat, fantastisch gitaargeluid, goede zanger, prima liedjes. En toch...

De relatief lage score van mijn kant wordt veroorzaakt door de sfeer en de teksten. Die duistere atmosfeer vind ik soms een beetje geforceerd overkomen, en die teksten van Dulli ('sorry dat ik een sexueel gestoorde crimineel ben') gaan me na een track of drie enigszins tegenstaan, waardoor ik deze plaat zelden met plezier helemaal kan afluisteren.

Ik heb deze echter nog niet heel lang in huis, dus wie weet stijgt mijn waardering nog.

Prachtige plaat, tegen het over de top aan, komt natuurlijk ook door de productie.
Verslavend, heb deze op cd en vinyl waar ook nog een bonus 12" bij zit!
Broeierig ja dat is het juiste woord, doet me heel soms denken aan de sfeer die PJ Harvey op haar sensationele To Bring You My Love neerzet bv het titelnummer.
If I wer going, zo'n moedige opener, niet het makkelijkste nummer, het waanzinnige intro van Debonair, what jail is like = prachtig, my curse is soms over de top vind het echt geweldig zoals die mevrouw ook zingt/kreunt.
Absolute top plaat!

Voor mij toch een van de beste rockplaten van de jaren '90. Zelden gingen tekst en muziek zo goed samen, het geluid is haarscherp afgelijnd en er is veel ruimte voor afwisseling. Zelfs als "If I were going" en "Debonair" hetzelfde refrein delen, zijn het twee totaal verschillende nummers. Indrukwekkende teksten ook: psychologische mini-thrillers, op het scherp van de snee verteld door een chroniqeur die er duidelijk genoegen in schept. "If I inflict the pain, then baby only I can comfort you", zingt Dulli in "When we two parted".

Alleen voor het wat drammerige titelnummer ben ik niet altijd in de mood, maar ook hier maken de dreigende teksten en de verschroeiende dynamiek veel goed.

Jammer genoeg haalden ze dat niveau op andere platen niet. "Congregation" leed vooral onder een zwakke productie - alles klinkt er even hard, terwijl op "Gentlemen" heel goed is nagedacht over de dynamiek tussen voor-en achtergrond - en "Black love" was compositorisch een maatje te klein.

Prachtige cover overigens.

Deze week in het vervolg van het "52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis" topic (zie hier) volgens "De Cultuurkenner-2"


The Afghan Whigs zijn, ondanks verdomd sterke albums als ‘Congregation’, ‘Gentlemen’ en ‘1965’, nooit hun cultstatus ontgroeid. Na meer dan dertien jaar in de marge gespeeld te hebben, terwijl bands als Nirvana, The Smashing Pumpkins of Pearl Jam de grote podia platspeelden, splitte de band in 2001. Nu nog kunnen we echter bij jonge bands echo’s bespeuren van wat, naast Sonic Youth, Amerika’s bekendste cultband is.
Met 'Gentlemen', hun tweede album voor Sub Pop, leverden ze hun eerste meesterwerk af. Een term voor alle mogelijke discussies vatbaar, maar ontegensprekelijk was dit het begin van hun eigen, unieke geluid, dat zijn gelijke niet kende in het zogenaamde alternatieve decennium. Het is een weerspannig plaatje van een moeilijke groep. 'Gentlemen' bevat elf gloeiende brokken rock, die uitblinken in onvoorspelbaarheid en ondoorzichtigheid en schrille variatie. Kristalheldere riffs worden op slinkse wijze tot hypnotiserende, repetitieve riedels omgebogen, terwijl vanuit de coulissen, bijna onhoorbaar voor het blote oor, een strijker komt opzetten. Net op tijd - als de aandacht dreigt te verslappen - wordt de betovering verbroken. Pas na een paar keer luisteren zijn je trommelvliezen de dikke mist gewend en ontdek je songs: 'I keep coming back', een Graham Parker-achtig liefdeslied met een gitaar die als een helikopter rond het refrein cirkelt; 'Now you know', waarin een gek geworden piano bekvecht met een helse gitaar; het drammerige 'Be sweet', een song als een dreigement, de bittere klacht over een vrouw die naar affectie verlangt, terwijl voor zanger Greg Dulli een flinke beurt moet volstaan: 'In time I'll find I'm stuck / 'Cause she wants love, and I still want to fuck'. Dulli lijkt over de hele lijn te kampen met een lekkende hersenpan: zijn teksten staan stijf van onklaar gemaakte gedachten en sinistere insinuaties, die getuigen van een weinig traditionele kijk op de man-vrouw relatie en een onmiskenbare liefde voor het Hardere Werk: 'Feel it now and don't resist / This time the anger's better than the kiss', of 'I got a dick for a brain and my brain is gonna sell my ass to you'. Fijngevoelig is anders, maar de muziek maakt veel goed: luister één keer naar het semi-akoestische, sterk gezongen 'My curse' en u zal begrijpen. Zelfs als u het niet zo op uw gemaskerde, handboeien dragende en om straffere tepelklemmen smekende medemens hebt begrepen, blijft dit album toch nog een warme aanrader.
‘Gentlemen’ is een tegendraadse plaat die nooit helemaal grunge wordt, en nooit helemaal rock wordt, maar toch zijn tijdsgeest perfect onder woorden en klank weet te brengen. Het is bovenal een luistergenot, en past zo perfect in het rijtje der allergrootsten.

(bronnen: DaMusic, Roger Estrada, Humo en Skylinereviews.)

deredactie.be: Afghan Whigs plant twee reünieconcerten in 2012
Zouden ze de lage landen ook aandoen...?

Zou het dan toch gaan gebeuren?
De exacte bewoordingen kan ik me niet meer herinneren, maar op de ter ziele gegane fansite dullicious.com heeft Dulli wel eens gezegd dat hij weliswaar altijd goede vrienden is gebleven met de Whigs-mannen, maar niet aan een reünie wilde beginnen. Iets als 'het verleden met rust laten"
Volgens mij heeft Dulli een wederopstanding van de Afghan Whigs niet nodig om te overleven. The Twilight Singers zijn redelijk succesvol, hebben afgelopen jaar zelfs een meesterwerk afgeleverd.
Maar kennelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.