Swans - My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky (2010)

Allemaal prima natuurlijk.
Folk uitstapjes met een wat rustiger geluid.
Al zat ik daar niet echt op te wachten.
Liever de aansluiting met The Great Annihilator.
Michael Gira is ook een paar jaartjes ouder geworden.
Hierdoor aangenaam verrast door My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky.
God die de Messias nu niet laat kruisigen.
Maar hem als een oorlogsmisdadiger de strop geeft.
Hem hiermee zijn paradijs in sleurt.
Het touw steeds strakker om zijn nek.
Zou de titel een knipoog zijn naar het live album Real Love.

Opener No Words/No Thoughts klinkt als een langere, zelfs spannendere versie van She Lives.
Brute mokerslagen en het geluid van een slijpende kettingzaag.
Wat voert hij daar uit onder in die kelder.
Gruwelijke beelden van The Texas Chain Saw Massacre passeren mijn netvlies.
Leatherface in zijn persoonlijke naai atelier.
Bewerken van de huiden van zijn slachtoffers.

You Fucking People Make Me Sick geeft soortgelijk gevoel.
Priester die eerst bij een onschuldig jongetje de biegt af legt.
Vervolgens hem vergiftigd met Het Bloed Van God.
Verdoofd door de rode wijn hem het torenkamertje insleurt.
Handelingen die het daglicht niet kunnen verdragen.
Terwijl reddingsvliegtuigen actie ondernemen.
Zelfs rakelings over de kerktoren heen vliegen.
Tevergeefs op zoek.

Reeling The Liars In klinkt als Iggy Pop.
Begeleid door The Bad Seeds.
Vervolgens de opbouw van Jim.
Welke persoon wordt hier mee bedoeld?
Toch Iggy Pop?
Jim is gemakkelijk te herleiden tot James (Newell Osterberg).

Michael Gira is dus niet alleen muzikaal een duizendpoot.
Ondanks zijn stem altijd herkenbaar blijft.
Op ander werk linkte ik hem aan Sisters Of Mercy of Nick Cave.
Ik moet toegeven; zijn geluid is er niet op achteruit gegaan.

Het enige minpuntje.
Ik mis hier Jarboe.
Fluisterend of schreeuwend.
De feeks die Gira het verkeerde kant op praatte.
Duiveltje op de schouder.
Waarschijnlijk heeft ze het te druk in het huishouden.
In haar heksenketel vervuld met verderf.
Of is ze verworden tot braaf vrouwtje.
Op tijd naar bed.
Met het nachtlampje aan Een Huis in Toscane van Frances Mayes aan het lezen.

Paf! Meteen een 4,5* en misschien nog wel kans op meer! Wat een ongelooflijk vette schijf is dit zeg! Loodzwaar en dreunend hard. Niet alleen is Gira terug, dit is ook nog zwaarder en gemener dan het meeste van zijn oudere werk! Een soort genadeslag in muziekvorm lijkt het wel, met name You Fucking People Make Me Sick, Inside Madeline, Eden Prison en het openingsnummer. Het hakt en beukt er gestaag op los totdat een soort van murwe trance ontstaat. Beetje zoals Swans in hun begindagen, maar nu wel wat gestructureerder en daardoor eigenlijk nog venijniger. Jarboe had "uberhaupt niet gepast op deze plaat, dit is allemaal veel te zwaar. Gira zal zijn antidepressiva wel niet meer slikken, godzijdank!

SWANS ARE NOT DEAD!!!!

Swans. Een post-punk groep die in de jaren ´80 en ´90 actief waren. Een band die zeker niet hetzelfde bleef door de jaren heen. Joy Division was een grote inspiratie voor deze band. Eerst zou Thurston Moore van Sonic Youth in Swans gaan spelen, maar dat ging niet door. Veel bands zijn geinspireerd door Swans: Bijvoorbeeld Godflesh, Earth en Sunn ))O. In het begin hadden ze ook de zangeres Jarboe, maar die is op dit album niet te vinden, zij stopte met Swans in 1998 toen de band ook op non-actief werd gezet. Zij gaf volgens velen iets extra´s aan de band. In 1998 stopte de band ermee, maar begin dit jaar werd door de zanger Michael Gira een bericht gezet: SWANS ARE NOT DEAD! Er kwam dus een nieuw album.

Swans weet zich te onderscheiden van Joy Division en Sonic Youth. Swans geeft het gevoel alsof je naar een heel erg spannende film zit te kijken. Bij die 2 andere bands heb ik dat niet. Het geluid van Swans is soms erg chaotisch, maar op een album als Soundtracks of the Blind is de muziek erg minimalistisch. Je kunt deze band niet in een hokje plaatsen.

Zelden heb ik een album gehoord wat zo intens is. De dreigende klokslagen in de opener No Words / No Thoughts. Je ziet beelden voor je, je staat voor een kerk en het is erg mistig en ineens zie je iemand in de mist. Hij ziet er eng uit, je probeert weg te rennen, maar hij blijft je achtervolgen. Je schreeuwt hard, maar het heeft geen zin. Het album kan bij vlagen chaotisch zijn of erg dreigend en sloom. De eerste 4 nummers zijn erg sterk.

Maar dan krijg je You Fucking People Make Me Sick, zonder twijfel het beste nummer van het album. Het nummer begint met een digeridoo, een instrument wat door de Aboriginals werd gebruikt. Daarna komen er violen en begint het nummer. Je hoort ook de dochter van Michael Gira, Saoirse Gira die stukjes tekst nazegt die haar vader zingt. Dit geeft het nummer iets extra´s. En dan krijgt het nummer ineens een andere wending. Het wordt een complete chaos, de piano´s vliegen in het rond en er worden muren van gitaren opgestapeld.

Dit album zou de ultieme soundtrack zijn voor een horrorfilm. Het geluid is heel vet, de productie is super! Deze band is veel donkerder en intenser dan al die Metalbands! Het enige minpunt wat ik heb is dat de nummer af en toe erg repeterend zijn, sommige nummers hadden iets korter gekund, terwijl de opener nog wel paar minuten langer had mogen doorgaan! Dit is een geweldig comebackalbum en een geweldige opvolger voor het dubbelalbum Soundtracks of the Blind.

En dat was het dan. Een album waar je geduld voor moet hebben. Een week geleden vond ik alleen de opener erg goed, maar beetje bij beetje begon ik het album steeds meer te waarderen. Een ding is zeker: 45 minuten is lang genoeg. Een van de beste albums uit 2010, hij komt zeker in mijn lijstje.

http://beautifulfreaks.nl/