ZZ Top - Eliminator (1983)

ELIMINATOR
is een scheur van een plaat.
Die auto, die sleutels en die meiden.
Het wapperen van de baarden en dat handgebaar in de clip.

Ik ben geen grote ZZ Top kenner,
maar hun 80s trilogie bevalt me enorm.

Gimme All Your Lovin', Sharp Dressed Man en Legs
zijn stuk voor stuk electronisch gepeperde, Texaanse rock burgers.

Zelfs het stomende Got Me Under Pressure
en de knackworst TV Dinners zijn spek voor eenieders bek.

If I Could Only Flag Her Down swingt vlotjes richting dansvloer
en ook de scheurende ballad I Need You Tonight is zonder meer subliem.

Thug en Dirty Dog bekoren me minder,
maar I Got the Six en Bad Girl (ode aan Donna Summer)
zijn heel vinnige afsluiters van kant 1 en kant 2.

De eerste helft van de plaat is ontzettend sterk, toegegeven wat gladder dan hun beste album Tres Hombres, maar toch onmiskenbaar ZZ Top. Got Me Under Pressure doet me toch nog denken aan de rauwe bluesrock à la Tube Snake Boogie en Waiting for the Bus. Hier en daar blijven ze wat ingetogener (Legs, I Need You Tonight), maar ook zo kunnen ze lekkere mellow auto-rock maken.
De singletjes Gimme All Your Lovin' en Sharp Dressed Man behoeven verder geen introductie: de absolute prijsnummers van ZZ Top

4*

Ik vind "Eliminator" van ZZ Top een ronduit zwakke plaat, ondanks dat deze wellicht door het leven gaat als klassieker. De twee hoogtepunten "Gimme All Your Lovin'" en "Sharp Dressed Man" kunnen deze plaat niet redden van de middelmaat. Ik vind dit eigenlijk best moeilijk om te zeggen, omdat ik ZZ Top en Billy Gibbons beschouw als een van mijn favoriete bands/gitaristen. Sterker nog: "Tres Hombres" is een van mijn favoriete platen. Maar ik heb toch het gevoel dat de heren van ZZ Top op "Eliminator" zijn gevallen voor het grote publiek dan wel de commercie. Het klinkt allemaal te poppy en te gelikt. Ik mis die smerige en vuige vibe van hun eerste platen. Op "Eliminator" is ZZ Top teveel een act geworden dan gewoon een bad ass bluesrock band. Jammer, maar "Eliminator" is een teleurstelling. "Tres Hombres" nog maar een keer draaien dan.

ZZ Top zal voor velen de band blijven met de lange baarden, de sleutelhanger met de dubbele ZZ, en de vrouwen met de lange benen.
Door hun clips waren ze opeens bekend bij een groter publiek.
Blijkbaar was dat zetje in de rug even nodig, al lukt het helaas niet om het succes vervolgens vast te blijven houden.
Toch heeft Eliminator wel meer te bieden.
Natuurlijk schieten de compacte singles er wel boven uit, maar een I Need You Tonight laat horen dat ze ook in staat zijn om een lange ballad te produceren.
Qua stijl heeft het wel wat weg van het latere Rough Boy
De compositie zou ook prima passen tuusen jaren 70 acts als Deep Purple, Free en Led Zeppelin.
Bad Girl zou ook zo op het 2e album van Led Zeppelin passen.
Misschien wel het beste nummer van dit album.
Mark Knopfler heeft goed naar Sharp Dressed Man geluisterd, want normaal klinkt zijn gitaarspel meer in de lijn van het fingerpickingspel van J.J. Cale, bij Money For Nothing is het bijna een exacte kopie van het werk van Billy Gibbons.

Totdat ze hun hitsingles scoorden was ZZ Top in Nederland een bandje dat slechts bekend was bij hard- en bluesrockers. Ik kende ze van het Betonuur van Alfred Lagarde op de VARA-dinsdagmiddag, waar hij La Grange, Tush en Tube Snake Boogie draaide. In Oor las ik dat ze het Amerikaanse equivalent waren van Status Quo en AC/DC met hun in blues gedrenkte rock. De Popencyclopedie vermeldde dat ze tijdens een tournee een levende koe op het podium zetten om de Texaanse afkomst te benadrukken, iets waar ik al lezend hard om moest lachen.

In mijn herinnering is dit een zomerplaat, maar mijn geheugen bedriegt mij. Eerste hit Gimme All Your Lovin' kwam kort voor Kerst 1984 de Nationale Hitparade binnen, gesteund door die machtige videoclip bij Nederlands eerste muziekzender Sky Channel. In januari '85 piekte het liedje op #3. Met soortgelijke video's volgden Sharp Dressed Man (#8 in maart) en het wat saaiere Legs (#19 in mei). We zagen steeds naast drie baarden (twee fysieke en de naam van drummer Frank Beard, nog iets wat ik zo grappig vond) de nodige knappe dames plus woestijn, tankstation en vooral een knalrode 1933 Ford Coupe.

De plaat bleek heerlijk afwisselend: uptempo, midtempo, langzaam, variatie bij ieder liedje met overal wel een sterke hook, riff, break of zanglijn, gesteund door minieme synthesizers. Voeg daarbij de oersobere drumstijl van Beard, die weigert om ook maar één mep teveel te slaan, net als ik kende van Phil Rudd bij AC/DC.
De rauw-hese stem van gitarist Billy Gibbons en de nog iets rauwere van bassist Dusty Hill, die beide plaatkanten afsluit met respectievelijk I Got the Six en Bad Girl, maken dit alles af.
Alleen Thug stond me niet aan met z'n geslap op de basgitaar. Resteren tien nummers die ik op cassette opnam en frequent draaide, kennelijk vooral in de zomermaanden.

Zojuist toch nog iets nieuws ontdekt: na slotlied Bad Girl volgen op streaming enkele seconden stilte, waarna een stem 'Oh mercy!' zegt. Op elpee en (mijn) cd ontbreekt dit. Geintje van de heren.