ZZ Top - Eliminator (1983)

Idd ricardo.
Als je niet beter zou weten zou je zo kunnen denken dat 'n de best of album was!

T'was mijn eerste kennismaking met zz-top.
Persoonlijk hou ik meer van hun blues/rock,swamp rock albums.
Maar deze is zo bepalend voor mij geweest,en zo veel geweldige nummers dat je idd bijna zou denken dat 'n the best of zou zijn ha.
En er konden nog veel meer singels van af wat mij betreft.
Zoals ik al eerder zij dit is pure jeugd sentiment!
Alles klopt hier aan de hoes,de prachtige video clips toendertijd,en tuurlijk klinkt het glad en comercieel!
Maar wat kan mij dat schelen!ik vond toendertijd geweldig en nog steeds!

Ik vind het met glad en commercieel juist enorm meevallen, dat vind ik vooral van afterburner.

Hier word heerlijk snel en strak gespeeld, eigenlijk een beetje de snellere vorm van wat we gewend waren van hun uit de jaren 70.

Maar ook op deze haal je hun blues basis er gelijk uit.

De beste nummers van deze vind ik denk ik zelfs nog beter dan hun beste jaren 70 nummers, al blijft mijn favoriete ZZ Top nummer hell raisers en beer drinkers, en ook tush is geweldig.

Eigenlijk zou iedereen die een beetje van deze muziek houd minimaal deze en die dubbele verzamelaar Texas ranchero in huis moeten hebben, want dan heb je hun meest essentiële nummers wel in huis denk ik.

Sterk ZZ Top album, maar ik moet het eerste zwakke ZZ Top album nog tegenkomen, al is er uiteraard wel degelijk een (miniem) verschil van kwaliteit af en toe.

Aardig album van ZZ Top mijn favoriete nummer is
If i could only flag her Down

Toch vind ik de beste albums
1.First Album
2.Tres Hombres
3.Fandango

Dit blijft toch wel een heel lekker album. Wat een heerlijk vet gitaarspel heeft Gibbons toch!

Ik heb de LP nog en daar staat Legs in een wat andere versie op (zonder synths enzo). Nadat ik de LP gekocht had werd Legs als single uitgebracht in een aangepaste versie zoals we die als hit kennen. Later heb ik op CD de originele versie nooit kunnen vinden. Iemand suggesties ?

De remaster met de 7 bonustracks heeft de originele versie van Legs.
ZZ Top - Eliminator (CD, Album) at Discogs

Maar mijn oude cd-versie heeft volgens mij ook de originele versie...

I Got the Six
Ondanks de lekkere bluesrock van eerdere albums is dit toch hun beste.
Dit album zou eigenlijk in mijn top-10 moeten.

Behalve dit album ken ik niet veel van ZZ Top. Vind het wel een leuke, lekker stampen, makkelijk in het gehoor liggende nummers. Ik draai dit album niet vaak, maar als dat gebeurt is dit toch altijd weer een genot!

De singles uit de 80's heb ik altijd erg leuk gevonden. Zeker ook vanwege de toen zeer "coole" clips en attitude van de heren.

Nooit heb ik verder iets van de mannen beluisterd, want de Amerikaanse rock ligt niet echt in mijn straatje. Nu ruim 32 jaar later kom ik de plaat tegen in de kringloop en geef 't dan toch maar eens een kans.
Dat had ik dus wat eerder moeten doen, want de sound van die singles zit hier in de hele plaat! Geen hoogstaande muziek, en moeilijke akoorden, maar gewoon lekkere recht toe recht aan rock, met een heerlijke sound! Beetje synth drums erbij, en de herkenbare ZZ sound is aanwezig!

Lekkere plaat dus! 3,5 ster, met terugwerkende kracht

Beetje teveel van hetzelfde waar Quo ook beetje last van hebt
Maar als je in de stemming bent ,is deze TexasRock idd wel lekker op zijn tijd

Deze plaat is in gang getrokken door de videoclips met prachtige vrouwen, maar heeft het vervolgens wel op eigen gered, want van hun looks moesten de heren het niet hebben.

ZZ Top zal voor velen de band blijven met de lange baarden, de sleutelhanger met de dubbele ZZ, en de vrouwen met de lange benen.
Door hun clips waren ze opeens bekend bij een groter publiek.
Blijkbaar was dat zetje in de rug even nodig, al lukt het helaas niet om het succes vervolgens vast te blijven houden.
Toch heeft Eliminator wel meer te bieden.
Natuurlijk schieten de compacte singles er wel boven uit, maar een I Need You Tonight laat horen dat ze ook in staat zijn om een lange ballad te produceren.
Qua stijl heeft het wel wat weg van het latere Rough Boy
De compositie zou ook prima passen tuusen jaren 70 acts als Deep Purple, Free en Led Zeppelin.
Bad Girl zou ook zo op het 2e album van Led Zeppelin passen.
Misschien wel het beste nummer van dit album.
Mark Knopfler heeft goed naar Sharp Dressed Man geluisterd, want normaal klinkt zijn gitaarspel meer in de lijn van het fingerpickingspel van J.J. Cale, bij Money For Nothing is het bijna een exacte kopie van het werk van Billy Gibbons.

Toen dit album uitkwam was dat voor mij een aardige sensatie. Ik kende ZZ Top niet echt maar dit album bevatte toch een behoorlijk aantal prima nummers (ik las hierboven al dat iemand dacht dat dit een Greatest Hits album was, daar lijkt het inderdaad wel een beetje op ). Ik herinner dat de LP behoorlijk dof klonk maar dat kan ik mis hebben na al die jaren. Opgenomen op cassette en eigenlijk al jaren buiten beeld sinds de cassettes verdwenen zijn richting vuilnisbelt.
Liet me een tijdje geleden verleiden tot de aanschaf van een Greatest Hits CD (1983) maar dat was 'm dus niet. Ik mistte niet alleen allerlei nummers maar die remix van Legs is gewoon om te huilen zo slecht.

Dus toch maar de Eliminator CD aangeschaft (gewone versie zonder extra's). Deze CD klinkt helemaal goed (stukken beter dan de oude LP). Heerlijk om zo nu en dan te draaien. Op hoog volume!

Voor mij is dit het laatste echte top album van ZZ Top waarin ze zich verder doorontwikkeld hebben. Alles klopt aan deze, zonder minpunten. Na deze ging het ineens enorm bergafwaarts. En later hebben ze nog een paar leuke platen gemaakt zoals b.v Rhythmeen en ook b.v La Futura waar ze de roots van de jaren 70 teruggevonden hebben. Maar ontwikkeling zat er na deze zeker niet meer in.

Voor mij is dit ook het perfecte album van hun, omdat er geen zwak nummer opstaat, en daarom net lijkt of het een best off is

Album bestaat vandaag precies 35 jaar!!!

bestaat er een anniversary edition van deze plaat.? Als die er niet is dan komt het deze markante plaat zeker toe.

zie bonustracks op deze release
Zit ook nog een DVD met videoclips en live cuts bij.

ZZ Top - Eliminator (CD, Album) at Discogs

Dat is een beetje karig voor deze markante plaat. Dat had wat mij betreft wel iets uitbundiger gemogen.

Ik vind dat vrij behoorlijk voor een deluxe editie. De ontbrekende singles/mixen (voornamelijk van Legs, ik mis dan nog de single edit van Sharp dressed man), een aantal live-opnamen uit die periode plus de DVD met de beroemde humoristische clips, die die nummers nog steviger in het collectieve geheugen van een generatie ramden (en dus een must zijn) en een live-concert.
Wat had je dan nog meer willen hebben? Demo's? Kan, maar die voegen naar mijn idee nooit zoveel toe.

Ik vind dit trouwens wel een heerlijk album. In de VS waren ze al langer vertrouwd met het fenomeen ZZ Top, maar zoals zovelen in West-Europa en de rest van de wereld ontdekte ik ze pas met dit album.
Het geluid is kenmerkend voor de ZZ Top-sound tot dan toe, al hebben ze er wel wat keyboards en synthesizers aan toegevoegd. Maar het werkte: het album en de drie singles werden wereldhits en vestigden het beeld van deze band: drie heren, van wie twee met lange baard (en de drummer heette Frank Beard en had als enige géén baard ) en hun superstrak gespeelde boogie-rock.

Met name de singles zijn ijzersterk, maar als geheel album is het ook niet te versmaden, want ze slagen erin de kwaliteit op een vrij constant niveau te houden. Waarbij ik nooit begrepen heb dat ze Got me under pressure nooit als vierde single hebben uitgebracht. Waarschijnlijk teveel van hetzelfde? Dat euvel zou zich op latere platen vrij nadrukkelijk manifesteren, al zouden ze het gebruik van synthesizers op de opvolger Afterburner nog veel verder doorvoeren.

De vraag stellen is ze beantwoorden.

Toch verscheen Got Me Under Pressure in sommige landen op 7" en 12" EP.
ZZ Top - The ZZ Top Summer Holiday E.P. at Discogs

Na Gimme All Your Lovin' en Sharp Dessed Man die eind 1983 en begin 1984
voor het eerst op single verschenen, bracht ZZ Top in de US TV Dinners op single uit.

Toen eind 1984 en begin 1985 de eerste twee singles in Europa hits werden
koos men wereldwijd voor Legs als de (respectievelijk) vierde en derde single.

Dat vijf tracks officieel op single verschenen maakt van dit album een ware klassieker.
En dan zat er met I Need You Tonight nog een waardige single ballad in die er nooit uitkwam.

Berichten verplaatst naar ZZ Top

Fijn bluesrock album met 3 flinke hits.
We wilden toen allemaal die sleutelhanger hebben.

Het begon als jeugdsentiment, maar het is muzikaal ook prima.

Matige shit dit. ZZ Top was eventjes succesvol met aalgladde quasihardrock zonder zout en zonder attitude. Beetje achter de groeiende hairtrend aanrennen. Artiesten zijn voor minder door de mand gevallen. Ik vraag mij af of het ooit iemand opgevallen zou zijn als die iconische videoclip nooit gemaakt was.

MTV was in die tijd natuurlijk van een enorm belang. Als je clip daar in de rotatielijst terecht kwam dan had je geheid een enorme hit. Ik weet nog dat ik in die tijd op een gegeven moment kots beu werd van die Top singles. Die werden echt dood gedraaid. Persoonlijk hoor ik vele malen liever de oude Top.
An sich is er weinig mis met deze plaat. Met die synths waren ze al een tijdje aan het stoeien. Hier viel alles op zijn plek. Mooie clips en een vrij commercieel geluid. En opeens was ZZ Top zelfs een hype.

De clips hebben ongetwijfeld geholpen, maar ik vond en vind die songs wel zo aanstekelijk dat ik vermoed dat ze het anders ook wel gered zouden hebben. Tuurlijk, je kunt de toevoeging van synths en net iets beter in het gehoor liggende songs uitleggen als muzikale uitverkoop en een knieval voor de commercie.

Misschien zit er zelfs een kern van waarheid in, maar voor mijn gevoel speelde ZZ Top hier perfect in op de tijdgeest (zowel qua geluid als qua beeld!) zonder zichzelf te verloochenen. En dat is in feite een hele prestatie voor een bluesrockband die een decennium eerder al aan de weg timmerde. Er zijn in de jaren tachtig zat voorbeelden van acts uit de jaren zeventig die misplaatst modern gingen doen, met soms abominabele resultaten. Maar ZZ Top zat op het goede spoor.

Bovendien was het een vrij natuurlijke evolutie, zoals iggy hierboven ook al aangeeft. Op voorganger El loco waren ze ook al aardig met synthesizers in de weer. Maar op Eliminator vielen alle puzzelstukjes perfect in elkaar.

Commerciële plaat? Zeker! Een van de beste poprock-albums uit de jaren tachtig? Ook! En naar mijn idee hadden ze de gunfactor mee: ik gunde de heren het succes van harte.

Goh, ineens wordt voor me ingevuld dat ik het niks vind omdat het commercieel is. Laat ik dat even ontkrachten. Immers, ik schreef dat ZZ Top in mijn oortjes heel erg op de dan in opkomst zijnde hairtrend aan het inspelen was. Maar het vergeet daarbij wel een beetje rock n roll te blijven. Het resultaat is tamelijk zouteloos in mijn beleving. Geef mij dan maar Dokken of Ratt ofzo. Dan wordt er tenminste nog wat geshred enzo.

Je schrijft het zelf; in opkomst zijnde trend. Dokken, Europe, Ratt en Bon Jovi, hadden hun debuut nog niet of nog maar net uit in 1983. Dan kan je toch niet anders besluiten dan dat ZZ Top een van de bands was die de trend zette in plaats van er op in te spelen.

In die zin heb je wel gelijk. Met dat verschil dat ZZ Top het over een andere boeg gooide waar die anderen jonge beginnende honden waren. Ik prefereer zelf de andere bands uit die hoek omdat ik bij ZZ top net die extra drive mis.

Extra drive? Ja, als je een energielevel verwacht dat vergelijkbaar is met de voorbeelden die je noemt, kan ik me voorstellen dat je hier bedrogen uitkomt. Maar kennelijk luisteren wij dan op verschillende manieren naar deze plaat. Misschien een kwestie van een andere 'aanvliegroute'.

Ik reken ZZ Top sowieso niet tot de 'hairbands' of hardrockbands. Ik kan Dokken en Europe ook prima waarderen, maar ik vind dat echt een ander soort muziek. Ik weet dat ZZ Top rond deze periode ook erg in de smaak viel bij hardrock-liefhebbers, maar ze waren al veel langer bezig, en hun muziek is veel meer geworteld in de blues dan al die andere bands die hier genoemd worden. ZZ Top en Bon Jovi? Dat is echt appels met peren vergelijken.

Ik vind ook niet dat ze met dit album opschoven richting de hair metal (een term die overigens pas veel later in zwang kwam, destijds noemden we dat AOR of commerciële hardrock of zoiets). De bluesrock-invloeden zijn ook op Eliminator nog volop aanwezig, alleen heeft het een ander - voor mij aantrekkelijk - muzikaal sausje gekregen, met meer synthesizers, een betere productie en een gestroomlijnder geluid. Ze hebben hier een prima balans gevonden tussen hun eigen geluid en een goed gevoel voor commercie. Ja, en van dat laatste zijn ook de videoclips goede voorbeelden.