Eric Clapton - Clapton (2010)

De nieuwe singel is hier te luisteren:

BBC iPlayer - Simon Mayo Drivetime: 16/08/2010 - bbc.co.uk

Ga naar 1:38:00.

Clapton heeft de smaak weer flink te pakken sinds zijn tours met Steve Winwood. Ik ken vrij veel van zijn solowerk, maar sinds 1974 vind ik het eigenlijk al niet boeiend meer. Gemengde verwachtingen dus.

De hoes en titel hadden alvast wat geïnspireerder gekund.

De workaholic van de muziek industrie, zo kan je Clapton gemakkelijk neerzetten. Tourt of met Stevie Winwood, Jeff Beck, JJ-Cale of solo de wereld over. Gelukkig heeft dit geen gevolgen voor zijn stem zoals bij generatiegenoot Bob. Sterker nog zijn stem en gitaarspel hebben feitelijk niets aan kracht ingeboet. Zijn platen zijn helaas wel erg voorspelbaar geworden, het is een artiest die live toch het best uit de verf komt. Ben benieuwd wat 'Rick Clapper' te zeggen heeft met 'Clapton', want een weinig originele titel of niet, iedereen kent hem.

Ik heb hem alvast gereseveerd bij Cdwow. Ik zit te denken om de gelimiteerde versie bij ericclapton.com te bestellen.

Na 5 jaar dan eindelijk weer eens een nieuw album. De hoes en titel is meer voor op een tijdschrift, waarin hij een interview ondergaat. "Clapton in his 70's" zou een mooie subtitel zijn, want ja onze Clapton is alweer een aantal maanden 70!

Afijn, alvast even YouTube geraadpleegd en een paar nummers van dit album gevonden die wel erg interessant klinken.
Travelin' Alone (live) klinkt acoustisch erg vertrouwd maar ook weer veilig (niets vernieuwend).
Rocking Chair (live) is zo'n heerlijk layback nummer uit vervlogen tijden. Althans zo komt het op mij over.
When somebody thinks you're... (live) doet denken aan de sfeer en produktie van Reptile. Donkere negerstemmen op de achtergrond en een pakkende melodie.
Run back to your side is de enige track die ik als studio heb kunnen vinden en dat klinkt veelbelovend. De stem blijft toch ondanks zijn leeftijd nog steeds hetzelfde. Lekker nummer en vooral het einde een relax solootje.

Het zou me niets verbazen als het album afwisselend electrisch en acoustische nummers laat horen. Als ik de nummers zo hoor, dan is het niet een 2e "From the cradle" maar een goed vervolg op Reptile.

Overigens bestel ik nieuwe albums niet meer via cdwow, want dan kan het weleens zijn dat je pas een maand na release het album ontvangt...

Misschien was het een grapje, maar voor alle duidelijkheid Clapton is 65.

He ages graciously zeggen ze dan, ziet er goed uit toch voor en 65 jarige?
( wou dat ik nog zo veel haar had )
En de titel van het album vind ik wel de lading dekken eigenlijk.
Maar of het me muzikaal kan boeien, maar even afwachten, moet het eerst maar eens even zien/ horen.

uhmmm wat zei je Stijn? 65 natuurlijk, dat weet iedereen

Hij ziet er wel ouder uit met die Derrick bril.

Hier ben ik wel benieuwd in!

Clapton is mij wel blijven boeien in de 80's

Vergeleken bij leeftijdsgenoot, mede icoon en mede veelgebruiken Keith ziet hij er nog uit als een jonge maagd

ouder ????? de brave man is 65 jaar , of denken jullie dat je er aalemaal nog zo fris zullen uitzien op jullie 65 ste ?????? !!!!!!!!!

mijn exemplaar is al besteld , clapton maakt nooit slechte muziek !!!!!!!!!!!!

Overigens ook in een zeer gave Deluxe editie verkrijgbaar met (maar) 1 bonustrack.

Als dit net zo goed is als het concert met Steve van mei j.l. koop ik hem zeker!

Hier alvast vier nummers van de nieuwe Clapton : Listen To Four New Songs From "Clapton" On Whereseric.com | Where's Eric

En met goede recensies van Mojo (****) en Uncut (***) wordt het alvast uitkijken naar deze.

Oei weer een release die totaal niet aan zag komen! Heb Clapton net als velen op mm afgelopen mei in Arnhem mogen aanschouwen en geconstateerd dat de man in een ontzettende goede vorm verkeert. Hopelijk heeft hij dit door weten te trekken in de studio!

Allemaal nieuwe nummers trouwens?

yup. Wel een paar al een keer live gespeeld maar dat is normaal.

Wauw, net even de link van Horsepower bezocht en wat klinkt "Run Back to Your Side" ontzettend lekker en als de oude 90's Clapton: aanstekelijk met de 'truusjes' in de backing en heerlijke solo. Ook fijn dat het niet een nummer is van een paar minuutjes.

Daarna Autumn Leaves, wat uitstekend is gekozen als laatste nummer van het album. De herfst is net begonnen, blaadjes vallen van de bomen en de pijn van de liefde heeft het hoogtepunt bereikt: how simple can one song be... . En weer die verdomde goede riedeltjes op de gitaar.

En dan nog Diamonds Made From Rain: lekkere slow popsong en weer uitstekend gearrangeerd met de strings, orgeltje (heel subtiel), backings en de opvallend goede stemgeluid van Clapton.

Travelin' Alone is het startsein van het album en begint in een donkere bluesstijl. Lekker "uit het losse polsje"-blues met Clapton en zijn gitaar zonder poespas. Toch is dit het minste nummer van de vier, maar absoluut ruim voldoende.

Nou, als die vier songs de rest van het album moeten weergeven, dan blijf ik volgend weekend lekker binnen en hoop dat het zeikregent .

Dit album is net zo saai en lelijk als de hoes.

Het is eigenlijk zelfs een afgrijselijk gedrocht, echt een ware verschrikking. 'Travelin' Alone' is al meteen één van Clapton's slechtste nummers. Dit nummer wordt opgevolgd door een aaneenschakeling van slaapverwekkend saaie nummers vol met de oudste blues cliché's (die Clapton zelf ook al ontiegelijk vaak gebruikt heeft!).

Het is dat ik Clapton onlangs met eigen ogen gezien heb in het Gelredome met Steve Winwood, want op basis van deze cd zou je zeggen dat hij helemaal geen gitaar meer kan spelen. Als er al leadgitaar werk aan te pas komt is dat van zo'n bedroevend slecht niveau dat het bijna lachwekkend wordt.

Z'n stem is ook al niet veel bijzonders eigenlijk.

Clapton moet zich ontiegelijk diep schamen, zo'n slechte plaat heb ik dit jaar nog niet gehoord.

Hij maakt z'n pas veroverde bejaardenstatus in ieder geval wel waar op deze manier.

Stijn, ik ben het helemaal met je eens. Wat een ontiegelijke zeikplaat.

Ik heb alles van Clapton, maar ik vind het ook een ontiegelijke zeikplaat, na een eerste luisterbeurt. Het is blues, maar ook weer net weer niet. Crazy About You Baby en Hard Times zijn de beste nummers. Wat Rolling & Tumbling hier nou weer op doet weet ik niet, verder teveel dixieland en slow nummers en te geforceerde blues. Verder komen de bekende riedeltjes weer voorbij. Het zal wel een verplichte aankoop worden, en dan maar hopen daar de plaat gaat groeien.

Gister nog weer andere nummers geluisterd en dan zal ik wel een andere Claptonalbum hebben gehoord Ik ga nog niet stemmen totdat ik het hele album een paar maal heb beluisterd maar in ieder geval wordt het niet lager dan een 3,5...

De reacties beloven niet veel goeds, ben toch nog nieuwsgierig....

soms krijg je het gevoel dat Clapton 35 jaar op zijn kont heeft gezeten met wat enkele uitschieters qua albums. Dit is niet bepaald een uitschieter, het bekende blues stramien en het geeikte materiaal. 2,5 sterren voor de moeite.
Zijn laatste beste soloalbum blijft denk ik Reptile. Hoogtepunten in het solowerk natuurlijk nog steeds From the Cradle en unplugged.

Ohjee, ik denk dat ik één van de weinige ben die dit dus goed vind... Dit weekend eigenlijk alleen maar Clapton gedraaid, waaronder natuurlijk ook zijn nieuwste. Niet ijzersterk als dat ik had verwacht/ gehoopt, maar zeker een ruime voldoende waard.
Ga nog niet stemmen, want ga deze week in de trein nog een aantal luisterbeurten eraan wijden.

Ik vind het ook bij lange niet zo slecht als dat hier wordt geschetst! Gewoon een lekker loom album zoals hij die ook al eens met J.J Cale heeft gemaakt. En ook zijn stem vind ik nog steeds meer dan prettig om te beluisteren. Een hoogvlieger is het absoluut niet, maar ik sluit niet uit dat mijn waardering nog gaat toenemen. Maar eerlijk gezegd had ik ook gehoopt op scheurende gitaren die door merg en been zouden gaan (zoals tijdens het concert in arnhem dit jaar).

Als je 65 bent moet je van hem niet meer meer hopen op "scheurende gitaren die door merg en been gaan". Je wordt ouder, milder en gaat dingen doen, die jezelf leuk vind. Da's nou precies wat Clapton doet. Zijn hoogtepunt heeft hij natuurlijk al lang gehad. Het zou niet goed zijn als dat niet zo was. Zelf streeft hij daar ook echt niet meer naar. Dit album is een lekker in het gehoor liggend bluesy album zonder hoogte- en dieptepunten. Vergelijkingen met vroegere albums zijn daarom een beetje flut. Het is heel simpel. You like it, or you don't. Na één luisterbeurt concludeer ik dat de muziek van Eric meegroeit met zijn leeftijd. Dat jongeren afvallen als fan, is héél begrijpelijk, maar hun argumenten kloppen gewoon niet. De muziek en de sfeer van dit album deugt. En als je van scheurende gitaren houdt moet je echt niet meer op Eric Clapton rekenen. Er is immers al weer een jongere generatie, die daar goed in is.

Sorry Ad, maar waarom maakt Clapton het live dan nog wel waar? Ik zag hem in het Gelredome 'Voodoo Chile' spelen, en ik kon mijn oren niet geloven. Clapton als vanouds, als een ware virtuoos. Dat het niet eenmalig was blijkt wel uit de vele bootlegs van zijn afgelopen tour met Steve Winwood. Hij kan in amper een aantal weken het gitaarspelen toch niet verleerd zijn?

Dit gitaarwerk doet de naam Clapton alles behalve eer aan. Hij heeft gewoon geen inspiratie meer om een goede plaat te maken, of hij heeft geen zin om er nog echt moeite voor te doen. Het is niet enkel het gemis aan boeiend gitaarwerk, er deugt maar weinig aan deze plaat: zijn stem is niet bijzonder, het materiaal is clichématig, en het is slappe hap....

Clapton klinkt hier alsof hij nog maar drie vingers aan z'n hand heeft...

Eens met Ad.
Hij groeit mee met zijn leeftijd.
Volgens geruchten wordt hij ook wel Slow Hand genoemd.

Dat is al vanaf het begin van zijn carriere zo: Deze bijnaam kreeg hij omdat hij door zijn stijl van spelen regelmatig snaren brak, en hij deze dan ter plekke verving, terwijl het publiek hem begeleidde met traag handgeklap.

En hij kan het absoluut nog, maar bepaalde artiesten (zoals bijv. ook Knopfler) doen tegenwoordig waar ze zin in hebben en wat ze het leukst vinden. Dan is de snelheid of de 'populariteit van de muziek' niet zo van belang meer. Ik waardeer dat op zich wel: doen waar je zin in hebt.