Eric Clapton - Clapton (2010)

Ik vind wel dat sommige mensen dit album wel een heel hoog cijfer geven, dat mag natuurlijk. Je zet het wel af tegen klassiekers van Clapton en dan denk ik 4 a 5 sterren past gewoon niet. Maar wie ben ik.

Gitaarman

Deze plaat laat Clapton op zijn authentiekst horen. Zijn beste sinds 'from the cradle' uit 1993. Weg is zijn sterke commerciële en wat gladde productie die deels zijn studio platen bepalen. De sound die hij heeft gekozen neigt richting zijn platen die hij in de jaren 70 maakte. Ingetogen en broeierig maar niet saai. Veel Blues natuurlijk maar ook een flinke vleug New Orleans Jazz wat deze plaat een beetje een filmische sfeer geeft. Knallen met zijn gitaar doet hij op deze CD nauwelijks, maar Clapton kan meer dan alleen knallen, daar is hij te veelzijdig voor. Zijn gitaarwerk is subtiel en ingehouden, en dienstbaar naar de sfeer.

devel-hunt, je hebt het prachtig omschreven!!
veel mensen spreken erover dat dit album word afgezet tegen zijn klassiekers en dat dat niet terrecht is.
het album is nog te nieuw en heeft nog te weinig tijd gehad om zich daar tegenover te bewijzen, daardoor vind ik dat je ook nog helemaal niet kan zeggen of het wel waardig is tegenover zijn klassiekers. Ik zelf denk van wel, devel-hunt omschreef het al perfect voor mij.
Ik kon het goed gebruiken deze CD, vooral een lekker tijdstip om de CD uit te brengen met de herfst, past er wel bij!! Alhoewel krijg je met dat nummer: My very good friend the milkman wel een lekker lente/zomergevoel.
Als je op zijn site kijkt van Clapton kan je ook met hem een interviewtje zijn van een paar minuutjes over zijn album waarin hij zelf ook vertelt dat hij zelf ook erg verrast is over het album omdat het helemaal niet zijn plannen waren om zo'n album te maken daarom vind hij hetzelf ook 'better then it was ment to be, it wasn't really on the map'.

Zie voor de link mijn bericht van 28 september 2010, 18:47u

9 euro bij MM Amsterdam Arena.

Ik ben blij dat het gemiddelde toch wat omhoog is getrokken, ik was al gaan twijfelen aan mijn gehoor . In eerste instantie was mijn kritiek ook dat het wat tegenviel in vergelijking met zijn recente live-optredens. Maar ik kan me helemaal vinden in de oberservatie van Develhunt. Dit is mooi ingetogen en dienstbaar aan de sfeer van het album, een voodoo-chile-achtige explosie zou hier ook niet echt op zijn plaats zijn besef ik nu.

Toch maar even downloaden. Vond de samples niet bepaald denderend, veel te langzaam. Aan de andere kant was mijn favoriete plaat van 2009 'Get Lucky' van Mark Knopfler, ook een rustige plaat van een gitaarheld van formaat. Zometeen de temperatuur van het water testen, ik laat u weten hoe het bevalt.

Ach ja, het is wel een plaat van hoe vaker je hem hoort hoe beter hij gaat worden, ik zit nu dan op 2,5 ster. Wie weet... haha

Ik vroeg mij af, of het, maar dan als studio-album, in de buurt komt van zijn live album met Steve Winwood.

Ingetogen, authentiek, nauwelijks knallen met zijn gitaar. Dat doet misschien het ergste vrezen. Maar, en daarom post ik ook mijn vraag, wellicht kan die vrees worden weggenomen. De combinatie met jazz en blues lijkt mij ook heel boeiend.

Met een nummer als 'Lowdown' enigszins, maar verder niet echt vrees ik. Ik hoor ook geen riffjes van het formaat van 'Had to Cry Today' en 'Them Changes', en de ingetogen nummers komen niet in de buurt van bijv. 'Can't Find My Way Home'.

Tevens geen ruimte voor wat fijne jams i.t.t. Live From Madison Square Garden.

Misschien niet helemaal een eerlijke vergelijking, maar tja.. dat was nu eenmaal de vraag.

Het is daarom al vaker gezegd dat dit album niet te vergelijken is. Dit is een album dat meer jazzy aanvoelt dan blues, meer ingetogen dan gierende solo's en anders qua arrangement is dan wat we eerder van Clapton hebben gehoord en gewend zijn.
Het is maar waar je van houdt, maar tip: als je denkt of verwacht dat dit ook maar in de buurt komt van bijvoorbeeld eerdere bluesalbums (of zelfs de vergelijking met een live-album, dat sowieso niet opgaat), dan zal dit een domper voor je worden. Tenzij je je open stelt voor een nieuwe of andere Clapton.

Ik ben in ieder geval blij dat Clapton eens wat anders heeft gedurft en niet een From the cradle II of Me and Mr. Johnson again heeft gemaakt. Als ik blues wil horen, dan zet ik inderdaad wel dat soort albums op.

De mening over deze plaat is sterk verdeeld. Zelf ben ik een hele kritische Claptomaan, sinds 1978 volg ik deze meneer, maar vind lang niet alles goed. Maar als Eric goed is, is hij ook echt goed. Ik denk zelfs dat deze plaat samen met Eric Clapton (1970), 361 ocean boulevard (1974), Another Ticket (1981) en From the cradle (1993) tot zijn beste behoort.
En zoals ik al eerder schreef, vaak knalt Clapton niet met zijn gitaar op deze CD maar weet hij eerder een broeierig sfeertje op te roepen die onder de huid gaat zitten en daar in mijn geval al een tijdje zit.
Run back to your side doet me overigens aan motherless children denken. Maar dat terzijde

YouTube - Eric Clapton - CLAPTON on CLAPTON Interview

Ja een beetje wel devel-hunr (de vergelijking met motherless childeren)
ik vind diamonds made from rain (die ik sinds gister goed heb gehoord) echt een heeeel mooi nummer.
Vele hebben het erover dat er bijna geen gitaarsolo's in voorkomen of knallende maar dat vind ik wel eigenlijk.
Maar misschien op een andere manier knallende, zoals autumn leeves zit echt een gruwelijke solo in, die raakt mij echt wel. Zoals meerdere op het album.
Ik ben dol op die klappende strat sound van um.
Kennen jullie Sessions for Robert Johnson?? Dat album is ook nog niet zo heeel lang geleden uitgebracht (al zijn de opnames geloof ik uit 2004) maar als je knallende blues wilt moet je die eens lekkr luisteren.
Develhunt vind je 'Journeyman' ook niet een heel goed album?
Ik vind dat album zo enorm goed!! Ik ben zelf helemaal weg van 'No Alibis' en 'Anything for your Love' (die solo van anything for you love krijg ik dikke goosebumps van).

Ik ebn blij dat het gemiddelde steeds ietsje hoger komt
Terrecht!!
Bovendien was volgens The Rolling Stones Exile on Main Strt. misschien wel hun beste album terwijl het eigenlijk de eerstre jaren de meest bekritiserende album van ze was.

vergeef m'n soms niet kloppende zinnen.

Ach, ik heb mij nog nooit laten leiden door de sterretjes op MuMe. Het geeft wel een kleine indruk, maar nog steeds bepaal je zelf of je het album wat vindt en moet je niet willen dat iedereen altijd maar dezelfde smaak als jezelf heeft. Dat lijkt mij pas saai .

Berichten verplaatst naar Eric Clapton

Ik zag net pas dat slechts één nummer van deze cd gedeeltelijk door Clapton is geschreven.

Dat verklaart wel een beetje waarom alles clichématig klinkt.

Inspiratie etc...

Voor het gelijknamige album van Blind faith, heeft Clapton ook maar 1 nummer gespeeld. Inspiratieloos ?

Sja... Maar het is duidelijk dat het jouw cup-of-tea niet is en dat de gitaren van de cd moeten vliegen. Persoonlijk herken ik dat wel, zoals bijvoorbeeld de richting die Knopfler in is geslagen: totaal niet mijn ding en dan schrijft hij nog alle nummers zelf ook. Dus het schrijfwerk is voor mij weer niet een graadmeter.

Is er al iets bekend over de tour nu hij dit album heeft uigebracht?
Ik heb m afgelopen mei gezien met winwood en dat was echt enorm goed.
Ik ben heel benieuwd naar zijn volgende tour, en hoe hij zijn tour een sfeer en kleur gaat geven. Ik hoop een beetje in de trend van dit album. Ik heb echt niet zon drang gevoel dat hij komt en dan weer al zijn hits speelt, ik heb liever dat ie dan bijpassende nummers bij dit album erbij pakt.

In ieder geval een spuuglelijke hoes. Doet me denken aan zo'n goedkope Kruidvat-aanbieding of zo met 'Twenty greatest hits'.

Ik kreeg er een eerste instantie een erg 'Middle of the Road'-gevoel van, maar naarmate de plaat vordert, wordt het enthousiasme en de hoorbare lol die Clapton heeft gehad bij het maken van deze plaat toch wel aanstekelijk.
Lijkt me een aardige Clapton plaat voor niet-Clapton-fans, zoals ondergetekende. Gaat nog even op de 'repeat'.

Met veel plezier geluisterd naar de nieuwste van Clapton.
Een warme , sfeervolle plaat waarop uiterst smaakvol wordt gemusiceerd. Met een extra pluim voor de mondharmonica en het sublieme geluid van Eric's gitaar.
Zoals Neil Young zich blijft vernieuwen zo lijkt Clapton steeds verder in de tijd terug te grijpen.
Eric heeft ons niets nieuws meer te vertellen , maar wil ons vermaken met de muziek die hem na aan het hart ligt en dat doet hij met hoorbaar plezier.
Van mij mag hij.

Ook voor wel-Clapton-fans zoals ik

Waarom zeikt iedereen zo? Ik heb het nu een paar keer geluisterd en vind het een goed album. Je kan denken: Bemoei je er niet mee, het is mijn mening en die mag ik hebben. En natuurlijk mag dat. maar ik hoor alleen maar dat het geweldige gitaarspel hier mist. Maar het gitaarspel is niet minder dan veel andere reguliere Clapton albums die wel goed beoordeeld worden. En er zijn al ZAT albums die vol staan met gitaargeweld. Dan luister je DIE, niet alles hoeft toch hetzelfde te zijn? Omdat Clapton bekend staat als de gitarist mag hij niets anders doen? Ik vind het een fijn album met inderdaad ingetogen en korte solos die ik ook liever langer en specialer had gehoord maar ik beoordeel het album zonder de gedachte van de missende gitaar. Als ik veel gitaren wil horen, luister ik wel een ander album. Het album heeft een mooie opener. "Travelin' Alone" vind ik een geweldig duister-achtig nummer. Dan vind ik het 3e nummer, "River Runs Deep", ook erg mooi. Met JJ Cale. Weer zon laid-back nummertje. Dan vind ik nummer 8, "That's No Way To Get Along" erg gaaf. Er zit een erg leuk piano stukje tegen het eind van het nummer ergens. En daarna een lekkere slide-solo. Niet speciaal maar heerlijk. Een solo met heerlijke drive. Dan de single, nr.10: "Diamonds Made From Rain". Erg mooi nummer. Een nummer dat voor variatie in het album zorgt. Mooie solos. Het hoogtepunt is toch wel het heerlijke nummer "Run Back To Your Side". Het is nummer 13. Heerlijk blues-nummer. Hier houd ik toch het meest van. Verder is "Autumn Leaves" er mooi en ingetogen. Beetje donkere versie, lekker laag. Het orkest is erg mooi bij dit nummer en luister maar goed naar de solo op het eind. Dan hoor je dat een solo niet altijd scheurend of snel hoeft te zijn. Prachtig. De minpunten? Eehhm, "My Very Good Friend The Milkman" en "When Somebody Thinks You're Wonderful". Houd niet echt van zulke nummers.
*4,5

De hoes doet mij niet denken aan een kruidvat aanbieding maar aan de hoes van de CD Journeyman 1989.

dat philipstown al met zon vooroordeel komt zegt vaak al genoeg over de beoordeling van de meeste mensen.
het best verkochte album allertijden 'thriller' ziet er ook wat dat betreft minst aantrekkelijk uit...
ik koop dan graag zon cd voor 2,50 bij de kruidvat!

He Nick, misschien even iets minder vaak reageren vanuit gevoel... Er kan geen reactie bij dit album worden geplaatst of je schiet alweer in je toetsenbord. Ieder heeft zijn mening en misschien wat vaker die mening respecteren...

Relax en luister gewoon lekker naar dit album...

Nicksamboo heeft weer gespaard en een cdtje gekocht en dit is dan direct de beste cd van de hele wereld. Kop op jongen, volgende maand de nieuwe cd kopen van K3 en dat is dan weer de beste cd van de hele wereld.

Even serieus: Dit is gewoon geen goede cd van Clapton. Het verkoopt goed omdat het Clapton is, maar ik vind het gezapige ouwe lullenmuziek. Zie mijn eerdere bericht. Doe voor mij maar Live at Madison Square Garden of Cream live at the Royal Albert Hall. De hoes is inderdaad ook heel gezapig, een beetje zoals Andre Hazes of Jan Keizer hun hoesjes lieten maken.

Het is een lekker cd'tje. Dan ben ik maar 18 en hou ik van gezapige ouwe lullenmuziek. Het luistert heerlijk fijn weg

Over de voorkant ben ik het eens.

Het is lang geleden dat ik echt enthousiast was over een cd van Clapton. The road to Escondido, samen met JJ Cale, vond ik leuk, maar niet meer dan dat. Die live plaat met Winwood was goed, maar de studio platen van de laatste pakweg 20 jaar konden me niet boeien. En die van daarvoor eigenlijk ook niet Liever een echt oudje uit de kast halen.

Maar wat doet Clapton nu? Een op het oog simpele plaat. Maar wat een plezier straalt er van af! Een paar nummers samen met vriend Cale, waaronder het briljante Everything wil be allright. Allrigth, Cale had zelf al een zeer mooie versie opgenomen op Really, maar de solo in deze nieuwe versie is errug mooi! Verder komt opeens Allen Toussaint om de hoek kijken. Een paar nummers in good-old New Orleans stijk, inclusief de tuba als bas. Geweldig! Het lijkt er op alsof Clapton losjes alle amerikaanse stijlen de revue laat passeren. Inderdaad, dat is ouwlullenmuziek, zoals ik hierboven regelmatig lees. Zoals Ry Cooder dat ook zo goed kan. Liever dit dan bijvoorbeeld Neil Young die zichzelf zogenaamd vernieuwd door Daniel Lanois op de koffie uit te nodigen!!

De sound van Clapton is ook vrij verfrissend vergeleken met de meeste eerdere studio-platen: eens niet dichtgesmeerd met synths en drumcomputers. Alleen die hoes: inderdaad lelijk, zeg maar gerust zeer lelijk. Dat haar!!

Kortom: muzikaal gezien niets dan lof. Thanxs! Zal hem nog vaak draaien. Nu niet in de verleiding komen om door dit enthousiasme alle andere recente meuk van deze man aan te schaffen. Nee, ik draai crossroads nog maar eens. Maar eerst deze nog een paar keer door de cd speler joeksen!