Sufjan Stevens - All Delighted People EP (2010)

Deze release komt volgens mij voor velen als een donderslag bij heldere hemel. Voor mij in elk geval zeker.
'Hier is de nieuwe EP en hier kun je het voor weinig downloaden of zelfs gratis streamen'. U doet het er maar mee. 'O ja, het is per direct verkrijgbaar'.
En dan 60 minuten! Een EP? Blijkbaar.
En wat moeten we verwachten van deze bijzondere artiest? Is hij het kwijt? Is de magie er nog of was er geen writersblock of wat voor gerucht er dan ook mocht ronddwalen op het net. Het statenproject moesten we uiteindelijk ook al niet al te serieus nemen bleek later en dat wist iedereen natuurlijk ook wel.
Stevens was misschien wat op de achtergrond geraakt maar is uiteindelijk ook niet echt helemaal weggeweest. Zijn 'projecten' weken gewoon wat af van zijn reguliere werk misschien.
Maar laten we eerlijk zijn: ook al zijn 'gewone albums' verschillen onderling nogal. Leg de electronica van Enjoy Your Rabbit maar eens naast de banjofolk van Seven Swans. Dezelfde artiest; een ander geluid.
En toch dragen al die producties een echt Sufjan-stempel en dat gaat ook op voor deze verrassing genaamd All Delighted People.
Er is een banjo, er zijn koortjes, er is kitsch en er is rustige folk.
Bij de opener All Delighted People [Original Version] kon ik alleen maar denken aan The Polyphonic Spree. Groots, meeslepend en ergens ook wel een beetje gekte. Euforische gekte: hallelujah!
De man slaagt er toch weer in om te imponeren. Verrassen misschien iets minder, maar dat komt meer omdat alle bekende ingrediënten wederom aanwezig zijn.
Dat zo'n bescheiden, schuchter ogende artiest (althans zo ervaarde ik hem live toch wel) telkens weer met dit soort bijzondere muziek op de proppen komt stelt mij meer dan tevreden, want ik denk toch wel dat ik een 'Sufjanatic' ben die kan concluderen dat deze EP gewoon weer ouderwets dik in orde is met misschien iets minder 'magie-gevoel'.
Geen kritische noot? Jawel. Djohariah is misschien wat onnodig aan de te lange kant en ik denk dat niet iedereen zit te wachten op de gitaarsolo's. Maar ook dat is Sufjan Stevens. Zelf vind ik het een prima compositie.

Welcome back Sufjan!

En voor degenen die de officiële info hier op een presenteerblaadje willen hebben:

All Delighted People is built around two different versions of Sufjan's long-form epic ballad "All Delighted People," a dramatic homage to the Apocalypse, existential ennui, and Paul Simon's "Sounds of Silence." Sounds delightful, yes! The song was originally workshopped on Sufjan's previous tour in the fall of 2009. Other songs on the EP include the 17-minute guitar jam-for-single-mothers "Djohariah," and the gothic piano ballad "The Owl and the Tanager," a live-show mainstay (and Debbie Downer if you ask us; what's it doing on a "Delighted" EP?).

Raise Your Hands!

Ik sprong !bijna! van m'n stoel toen ik zag dat Sufjan wat nieuws had, al jaren een dikke favoriet van mij. Zijn muziek/midlife crisis heeft ervoor gezorgd dat we zo'n 2 jaar vrijwel niks hebben gehoord van hem. Ik denk het ook op sommige punten te horen in de muziek nu. Ik heb dit EP'tje (een uur yummy!) nu een stuk of 6 keer beluisterd. Eerste keer vond ik het eerste nummer heel vet, en de rest een beetje mhua, ik denk dat ik niet in de mood was voor gitaarliedjes van Suffe Jan. Maar na een tijd ben ik ernaar toe gegroeid en nu ben ik helemaal blij met dit albumpje

All Delighted People zeer fijn, en wordt heel vet met strijkers, trompetten en koortjes, in de stijl van the BQE (zijn enerlaatste werk), fijn dat hij die stijl heeft gebruikt in sommige nummers, want als instrumentale iets te lange nummers vond ik het niet boeiend genoeg (op the BQE dus), maar hier vult het lekker aan. Echter vind ik de Classic Rock version iets te oninteressant, een beetje een te standaard rock nummertje voor Sufjan imo.

Enchanting Ghost denk ik toch het minste nummer van the bunch, maar het hoort er gewoon bij, no hard feelings, gewoon lekker luisteren het balanceert de orkest-madness van het vorige nummer lekker. Gitaar piano dromerig liedje, beetje casual achtig, maar wel fijn.

Heirloom een beetje in dezelfde stijl als het vorige nummer, maar meer zielig. Daardoor denk ik prefereer ik dit nummer, maar het hoort er gewoon bij, ik vind geen nummer van deze EP niet lekker. Echt super kritisch en uitgebreid ga ik er niet op in, too lazy.

From the Mouth of Gabriel lekker apart met een electronisch klinkende toy piano, iets wat ik Sufjan nog nooit heb horen gebruiken, hele coole mix van geluiden later, electronisch, toy piano, piano, koor. Klinkt een beetje lieflijk en vrolijk, maar ook weer niet, je merkt aan de teksten dat hij wel een beetje een crisis achter de rug (of nog steeds) heeft. Twijfel aan God (denk ik) en een negatieve kijk op dingen. Ook hoor ik soms (door het hele album door) iets over relatie problemen.

Het volgende nummer The Owl and the Tanager lijkt daarop verder te gaan, zielige, langzame, zware piano, verwarrende stem, dingen over polsen snijden (denk ik), z'n vrouw die vreemdgaat. Mooi liedje, maar een zieligheid die ik nog niet heb gehoord bij Sufjan, wat het ook een beetje pijnlijk maakt bijna.

Classic Rock version, ben ik niet heel erg van te spreken. Het is een leuk liedje, maar het vervangt de orchestrale en originele sound met gitaren en een beetje standaard Sufjan rock band samenstelling verder. Het is wel een relaxed liedje na weer zo'n zwaar nummer, hij weet het wel aardig te balanceren. Dus leuk liedje, maar niet zo leuk als de originele versie.

Arnika vind ik zo schoon, zo schoon. Begint met herkenbare Sufjan geluid, maar zijn stem vertelt je wat anders. "I'm tired of life, I'm tired of waiting for someone. I'm tired of prices (zij het prizes), I'm tired of waiting for something." En dan een geluid die je niet eerder hebt gehoord, een Angels of Light achtig geluid, dromerig, hij is moe, "I'm going, I'm going, I'm going, I'm going..." Zijn emotie laat me traanogen, wat is er Sufjan? Ik wil je helpen, omhelzen.

Djohariah is een lang outro, gitaar jam, waarin je weer de BQE invloeden in hoort later. "Djohari Djohariahhhh" herhaalt zich. Ze roepen de naam again and again. Ik snap het nummer niet zo goed, maar het is wel fijn om naar te luisteren, soms gaat het over van redelijk constant mooi, beetje desperate klinkend, naar een (drum) rust, gevolgd door een relaxte snelle snairdrum met duidelijke BQE trompetten, wat het ineens zwingend maakt, heel vet. Dan bouwt het weer op en herhaalt het weer. Het eindigt weer vrij anders (mooi), maar ik ben te lui om dat ook nog 's te beschrijven, ga dat kreng maar luisteren!

Sufjan Stevens is in een korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favoriete artiesten, zo niet mijn favoriete artiest (mijn lijst op Last FM liegt er niet om) In 2008 heb ik het werk van de beste man ontdekt. Ik ben met Illinois begonnen, vervolgens verder gegaan met Seven Swans. De kerst-EP's van Sufjan waren de soundtrack van kerstmis 2008. Hierna ben ik al zijn andere albums gaan luisteren.

Op den duur was ik zo'n fan dat ik bijna dagelijks in Google 'Sufjan Stevens' intypte en keek naar de nieuwsresultaten. Regelmatig kwam er dan iets leuks voorbij (The Welcome Wagon, The BQE, etc.), maar wanneer zou dat 'echte' album nou eens komen? Langzaamaan kwamen er steeds meer nieuwe nummers op YouTube, er kwam een nieuwsbericht over een nieuw album i.s.m. met The National en zo werd de spanning langzaam opgevoerd.

Toen was het zondag 22 augustus... Zoals regelmatig typte ik 'Sufjan Stevens' in Google in om te kijken voor wat nieuws. BINGO!!! Een nieuwe EP... van 60 minuten.... met échte liedjes....

In al mijn enthousiasme ben ik dit dingetje maar meteen gaan downloaden. Zo'n eerste luisterbeurt is altijd een speciaal moment. Bij deze EP was het niet meteen raak. Ik had deze nieuwe richting wel een beetje vermoed en ik had er ook niets op tegen, maar ik moest er nog even ernstig aan wennen. Het klonk af en toe nogal chaotisch.

De dag erna waagde ik mij aan een tweede luisterbeurt in de trein (daar kun je altijd aandachtig luisteren). Deze keer begonnen de kortere nummers (Enchanting Ghost, Heirloom) me vooral te bevallen. De langere nummers hadden nog wat tijd nodig. Djohariah vond ik ook net iets te veel van het goede.

Maar soms hebben dingen gewoon even wat tijd nodig!:-) De dagen erna heb ik nog regelmatig naar deze EP geluisterd. En met succes.

Het begint al zo mooi met 'All Delighted People'. Lekker episch en bombastisch. En wat een mooie koortjes weer!
Dan komt 'Enchanting Ghost'. Naar mijn mening het minst bijzonder van de acht nummers. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een mooi nummer vind, maar er moet er één de klos zijn.
'Heirloom' vind ik zelf erg mooi. Was ik al heel snel gek op. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom. Het heeft wel iets mysterieus.
'From the Mouth of Gabriel' ben ik later steeds meer gaan waarderen. Het eindigt in een soort van kleine mooie climax. En het koortje erbij doet het weer erg goed!!
'The Owl and the Tanager' is echt een schitterend pareltje. Duurde even voordat ik daar achter was. Als je goed op de tekst let, wordt het nog mooier. In en in triest eigenlijk... waarom houd ik daar nou zo van bij muziek? De piano is ontzettend mooi in dit nummer.
The classic rock version van 'All Delighted People' vind ik net iets minder dan de originele versie (daar vind ik het shall we follow our transgressions
or shall we stand strong-deel zo mooi). Maar toch leuk!;-)
'Arnika' is ook al zo'n triest nummer ("I'm tired of life"). Ach ja, ik houd er wel van. Ook 'Arnika' klinkt mysterieus. Misschien komt dat door die achtergrond zang met "I'm going". Een beetje eng wel.
Oké, Djohariah is misschien net iets te lang. Maar alles behalve een straf om helemaal te luisteren. Het deel waarin Go on! Little sister! Go on!
For you’re beautiful, beautiful
All the fullness of the world is yours wordt gezongen vind ik zelf wel één van de hoogtepunten. Mooi ook dat dat nummer over zijn zusje gaat.

Na een aantal luisterbeurten kan ik er niet omheen dat Sufjan Stevens gewoon een gruwelijk goede artiest is. Hij blijft origineel en hij blijft gewoon ontzettend mooie muziek maken. Aan dit EP'tje ben ik ook alweer verslaafd. Ik ben ook alweer heel erg benieuwd naar zijn nieuwe album.

5 sterren!!!!

Het begint wat meer te wennen, dat All Delighted People. Ik vind het nog altijd geen hoogvlieger. Vooral het gebruik van de teksten van Sounds of Silence had voor mij echt niet gehoeven. Voegt ook totaal niets toe aan het nummer voor mij. Toch, ik neem mijn woorden over moeilijkdoenerij of geneuzel (ik weet niet meer wat ik het noemde) terug. Daarnaast blijf ik er wel bij dat de langspelers Majesty Snowbird en You Are The Blood stukken beter zijn. De korte nummers trekken me veel meer op deze EP. Enchanted Chost is prachtig. Zo wil ik Sufjan graag! Ook The Owl and the Tanager is mooi. Djohariah moet ik nog wat meer doorgronden. En de classic rock versie van een nummer wat je al niet helemaal lekker ligt helpt uiteraard ook niet echt aan een betere beoordeling. Vandaar dat ik hem voorlopig op een onvoldoende hou. Wetende dat dit slechts een EP is ga ik er wel vanuit dat Stevens het echte vuurwerk voor zijn mooi betitelde langverwachte plaat Age of Adz heeft bewaard.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Het Statenproject van Sufjan Stevens is verleden tijd. De ijdele hoop die enkele mensen nog koesterden, heeft de heer Stevens dit jaar zo goed als weggevaagd. Dit jaar heeft hij twee platen uitgebracht namelijk, met deze ‘All Delighted People EP’ (een EP van ongeveer een uur lang, ’t is eens iets anders) als voorbode van de langspeler ‘The Age Of Adz’. De fysieke release van deze EP is nu verkrijgbaar, volgens onder andere user aERodynamIC (een betrouwbaar user, dus het zal wel waar zijn), maar ik ben er nog niet aan toe gekomen. Ik wil ‘m wel, daar niet van, want dit is gewoon heel mooie muziek.

Het is duidelijk te horen dat Stevens hier toch een andere koers gaat varen. Nu ken ik zijn meest recente werk niet, moet ik toegeven (enkel ‘Michigan’, ‘Seven Swans’ en ‘Illinois’), maar dit is toch wat anders dan die drie platen. En toch zijn er ook genoeg herkenningspunten. Je zou kunnen zeggen dat de lijn van ‘Michigan’ over ‘Illinois’ naar meer bombast en grootsheid wordt doorgetrokken, met ook een vleugje electronica. ’t Is allemaal niet zo goed als ‘Illinois’, maar deze EP toont wel dat we Stevens zeker nog niet mogen afschrijven op het muziektoneel.

De EP is opgebouwd rond twee versies van de titelsong, een ‘Original Version’ en een ‘Classic Rock Version’. Er zit genoeg verschil tussen deze twee versies, en net omdat Stevens dit een EP noemt, kan ik het wel hebben dat hier twee versies van hetzelfde nummer opstaan. De originele versie is een stuk langer dan de classic rock versie (11 en halve minuut tegenover 8 minuten), en krijgt van mij de voorkeur. Sprookjesachtig nummer. Fluitjes, blazers, strijkers, koortjes, dat is Sufjan Stevens anno 2010, lijkt het. Op het eind groeit het nummer nog naar een climax toe, één van uitbarstende aard (die strijkers), waarna het abrupt eindigt. Daarna wordt ‘Enchanting Ghost’ ingezet. Daarin krijgen we het exact tegenovergestelde. Stevens houdt van extremen. Het is een rustig luisterlied, Stevens die zichzelf begeleidt op gitaar. Naargelang het nummer vordert, komt ook de piano piepen. Het bevalt me wel, niet van wereldklasse, maar betoverend genoeg.

Voor ‘Heirloom’ geldt hetzelfde als voor ‘Enchanting Ghost’; mooi luisterliedje, maar niet van wereldklasse. het gitaarspel is hier iets vinniger, maar blijft toch erg ingetogen. Het zijn in regel twee folksongs, die perfect op een eerdere plaat van Stevens hadden gepast, behalve dat hier de gitaar wordt bovengehaald in plaats van de banjo. De stem van Sufjan Stevens blijft trouwens nog altijd even begeesterend, naar mijn mening. Dan komt ‘From The Mouth Of Gabriel’. In dit nummer zijn de electronicainvloeden duidelijk te onderscheiden. Maar daar let ik nou niet zo erg op, voor mij is het vooral een kwiek nummer dat sprookjesachtig aandoet. Lekker meegenomen dus.

Maar dan, maar dan. Één van de beste nummers van het jaar, naar mijn bescheiden mening. Zelden heb ik iemand de twee klassieke componisten Chopin en Satie zo bij elkaar horen brengen. Ik hoor het rustgevende, ietwat macabere van Satie (ambigu!) en de virtuoze klasse van Chopin (doet me vooral aan zijn ‘Impromptu’ denken). ‘The Owl And The Tanager’ is een nummer zoals ik dat tot nu toe op elke release van Stevens die ik ken heb gevonden; een absoluut wereldnummer, en niets minder. Begeesterend, ontluisterend, meeslepend, ontroerend, monden vallen open. Als ik m’n ogen sluit, vormt zich een hele grote, vervreemdende wereld waarvan ik niet weet of ik er voor eeuwig zou willen blijven, of ‘m zo snel mogelijk zou willen ontvluchten. Om het met een huizenhoog cliché te zeggen: Jezus, wat een song!

De classic rock versie is wat statiger dan de originele versie. Hier treden de blazers meer op de voorgrond, in plaats van de strijkers. Naarmate het nummer vordert, wordt het nummer ook wat meer “classic rock”, met elektrische gitaar en uitbundiger drumwerk. Voor de rest zijn het eigenlijk dezelfde ingrediënten, maar de balans is anders. Dat is eigenlijk erg fraai, hoe hij dat doet. De laatste twee minuten worden gevuld met een elektrische gitaarsolo in combinatie met synths (heb ik dat juist?), en helemaal op het einde nog een koortje: “All delighted people raise their hand”.

‘Arnika’ is het volgende nummer, het voorlaatste. Dit nummer begint weer een pak rustiger, maar het mooie aan dit nummer is dat er vrij subtiel laag per laag wordt bijgelegd. Dat heeft ervoor gezorgd dat dit nummer enorm is gaan groeien bij mij, want bij de eerste luisterbeurten vond ik dit nummer niet zo bijzonder, eerlijk gezegd. Stevens speelt hier met lagen, zou je kunnen zeggen. eentje erbij, eentje eraf, eentje erbij, weer eentje eraf…

Last but not least is ‘Djohariah’ (zo heet de zus van Stevens, heb ik gelezen). Het is een erg experimenteel nummer, het bestaat eigenlijk uit een aanhef met blazers en een dame die wat zingt, daarna komt het thema van de song, dat zich zo’n beetje de hele tijd herhaalt, waarna een ellenlange gitaarsolo op gang wordt getrapt, eerst wat weifelend, maar eens ie op gang komt, is het echt wel lekker om te beluisteren. Ik vind het een enorm spannend nummer, en ondanks z’n lange duur (17 minuten! Sommige EP’s duren niet eens 17 minuten!) gaat het nooit vervelen. Wat achteraf bekeken vrij bizar is, want dit is niet zo afwisselend als pakweg het openingsnummer of (laten we in de toekomst kijken) ‘Impossible Soul’, de monumentale afsluiter van ‘The Age Of Adz’. Na zo’n 6 minuten wordt de solo even afgebroken, voor een half minuutje “Djohari-Djohariah”, waarna het tweede deel van de solo komt. Het is bijna voer voor boeddhisten, de song is gewoon een 17 minuten durend geheel van mantra’s. Geen wonder dat het de luisteraar zo vasthoudt. Na ongeveer 11 minuten zit het tweede deel van de solo erop, en wordt weer het “Djohari-Djohariah” ingezet. Tijd voor een derde sologedeelte, zou je denken, maar neen. Zo is de heer Stevens dan ook weer; nu begint er in feite een helemaal op zich staand nummer, met coupletten en al. Mooie samenzang (ik vraag me af of het met z’n zus zelf is?).

Tekstueel valt vooral op dat Stevens de wereld moe lijkt te zijn, en van mening is dat die wereld grondig naar de haaien aan het gaan is. Dat hij veel pijn voelt. Enkele quotes:

“When, your heirloom’s wilted brown;
When the devil’s pushing down;
When your mourning has a sound;
And you hesitate to laugh;
How quickly will your joy pass;
How quickly will your joy pass?”
(‘Heirloom’)

“Desperate measures lead to death;
From the mouth of Gabriel;
Who died in his sleep when the world was a very big mess;
A very big mess. He saw too much;
From now on I will look away from every accident;
That may or may not come my way.”
(‘From The Mouth Of Gabriel’)

“I’m tired of life, I’m tired of waiting for someone;
I’m tired of prices, I’m tired of waiting for something.”
(‘Arnika’)

‘Djohariah’ gaat over zijn zus, het is een soort van eerbetoon, de tekst spreekt eigenlijk voor zich. Het verhaal dat Sufjan Stevens vertelt, toont een grote bezorgdheid en empathie met zijn zus, en het laat uitschijnen dat zij al veel tegenslagen heeft gekend (“And the man who left you for dead; he’s the heart grabber back stabber double cheater wife beater, you don’t need that man in your life; and you worked yourself to the bone; while the people say what they say, it’s the neighbors anyway, they don’t know what’s good for your life.”)

Voor het overige kan ik maar één ding aanraden: beluisteren die handel, en genieten!

4,5 sterren

Wederom een uitstekend album van Sufjan Stevens. Al vind ik het jammer dat sommige nummers iets te experimenteel aanvoelen. Waarschijnlijk is het daarom ook een EP. En dan heb ik met name over de overbodige toevoeging van de Classick Rock Version, en ook Djohariah is simpelweg te lang en niet geheel naar mijn smaak. Gelukkig is er dus ook genoeg te genieten. Het hoogtepunt is the Owl and the Tanager, maar Heirloom, Enchanting Ghost en originele versie van All Delighted People zijn uitstekende nummers.

Er staat hier hele mooie muziek op.
Ik heb ook heel veel respect voor de manier waarop de muziek in elkaar steekt, met die koren en dergelijke.
Sufjan is echt een held.

Djoriah verveelt inderdaad wel een beetje en een 'classic rock'-versie van All Delighted People had voor mij niet gehoeven. Desondanks geef ik deze 4,5 ster.

Sufjan op zijn best. Baal wel een beetje van die twee versies van de titeltrack. Beide zijn hartstikke mooi maar zo relatief kort op elkaar is wat te veel van het goede. Verder stuk voor stuk geweldige stukken muziek. Het mist wel de samenhang en diepgang van zijn reguliere platen. Niettemin mag deze niet ontbreken op de plank van Sufjanfanaten. Daarom erg blij dat ik 'm heb