Sufjan Stevens - All Delighted People EP (2010)

De teksten van het openingsnummer kwamen mij al zo bekend voor. Blijkt het grotendeels gebaseerd te zijn op een nummer dat hij al lang geleden heeft gemaakt.

Zie:
YouTube - Sufjan Stevens - All Delighted People (rare song)

echt een prachtige ep, ga ik zeker aanschaffen op vinyl, vooral vanwege de coole hoes.

Alleen The Owl and the Tanager maakt deze plaat al top. En ook Djohariah is geweldig De titelsongs daarentegen boeien me niet echt en ook een nummer als Heirloom vind ik niet top. Het lijkt daar wel alsof ie een beetje lui geworden is... Toch 4*

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Leuke invalshoek Kas! (slimste jongetje van de klas)

Juist Heirloom ben ik erg gaan waarderen. Werkelijk prachtig gitaarspel!

Ik krijg bij dit album (eigenlijk EP) een beetje een In Rainbows (Radiohead)-gevoel trouwens. In één keer was ie er. En dan ook nog veel indruk maken (deed In Rainbows bij mij ook).

Je kunt wat dat betreft bij Sufjan niet klagen over zijn productiviteit. Vaak hoorde je mensen klagen over het lange wachten op een opvolger van Illinois. Snap ik ergens, maar eigenlijk ook wel geniaal dat deze gozer tussendoor even een album van The Welcome Wagon heeft geproduced, kerst-ep'tjes heeft uitgegeven en ook nog een soundtrack voor een snelweg heeft gemaakt. En dan dit jaar deze EP en een album... Hulde!

Paar berichten verwijderd. Graag eerst even de eerste berichten bij een album lezen en daarna pas posten. Beetje vervelend dat hier steeds dezelfde vragen waar allang antwoord op is gegeven langskomen.

Ik heb zojuist het titelnummer gehoord en ik zit serieus flabbergasted in mijn stoel. Wat is dit voor geniale muziek? Groots en meeslepend wil ik leven.

Inderdaad, helemaal mee eens. En ik vind het tegelijk jammer dat de rest van de EP dit niveau niet weet te halen. Althans voor mij dan. Misschien had Sufjan niet met zo'n geniaal stuk muziek moeten beginnen, maar het moeten bewaren voor het slotstuk. Dan zat ik niet na het openingsnummer met het gevoel van 'niets wordt beter dan dit'.

De release van deze EP staat op 7 december dus vanaf dan kan het album ook in fysieke vorm aan de verzameling worden toegevoegd!

'All Delighted People EP' van Sufjan Stevens, die met 'Illinois' toch maar mooi in m'n top tien staat, is dit jaar één van mijn meest gedraaide platen geweest. Ik heb 'm nu bewust een kleine maand niet meer gedraaid, om te zien wat de impact is. Het overdondert me niet meer zoals de eerste keer natuurlijk, nu ik de nummers allemaal al wel ken, maar ik moet zeggen, het blijft overeind. Zonder moeite zelfs. Ik vind dit één van de beste platen van 2010, beter dan zijn langspeler, waar het 'm eigenlijk allemaal om te doen was, 'The Age Of Adz', al is dat ook een sterke plaat (daar heb ik hetzelfde mee gedaan; maandje laten liggen). Binnenkort zal ik voor deze twee platen eindelijk tot een cijfer komen, liefst voor 31 december natuurlijk! 't Zou zomaar kunnen dat Sufjan Stevens in m'n top tien staat.Voorlopig zou ie er wel inkomen denk ik, maar er zijn nog enkele ijzersterke platen die ik nog niet beoordeeld heb. We zullen zien!

Onlangs ook in fysieke vorm verschenen nee? Sinds augustus of zo als download beschikbaar, maar ik heb 'm zien liggen in de vitrine van de Vinylla in Gent!

Ja, dus

Het Statenproject van Sufjan Stevens is verleden tijd. De ijdele hoop die enkele mensen nog koesterden, heeft de heer Stevens dit jaar zo goed als weggevaagd. Dit jaar heeft hij twee platen uitgebracht namelijk, met deze ‘All Delighted People EP’ (een EP van ongeveer een uur lang, ’t is eens iets anders) als voorbode van de langspeler ‘The Age Of Adz’. De fysieke release van deze EP is nu verkrijgbaar, volgens onder andere user aERodynamIC (een betrouwbaar user, dus het zal wel waar zijn), maar ik ben er nog niet aan toe gekomen. Ik wil ‘m wel, daar niet van, want dit is gewoon heel mooie muziek.

Het is duidelijk te horen dat Stevens hier toch een andere koers gaat varen. Nu ken ik zijn meest recente werk niet, moet ik toegeven (enkel ‘Michigan’, ‘Seven Swans’ en ‘Illinois’), maar dit is toch wat anders dan die drie platen. En toch zijn er ook genoeg herkenningspunten. Je zou kunnen zeggen dat de lijn van ‘Michigan’ over ‘Illinois’ naar meer bombast en grootsheid wordt doorgetrokken, met ook een vleugje electronica. ’t Is allemaal niet zo goed als ‘Illinois’, maar deze EP toont wel dat we Stevens zeker nog niet mogen afschrijven op het muziektoneel.

De EP is opgebouwd rond twee versies van de titelsong, een ‘Original Version’ en een ‘Classic Rock Version’. Er zit genoeg verschil tussen deze twee versies, en net omdat Stevens dit een EP noemt, kan ik het wel hebben dat hier twee versies van hetzelfde nummer opstaan. De originele versie is een stuk langer dan de classic rock versie (11 en halve minuut tegenover 8 minuten), en krijgt van mij de voorkeur. Sprookjesachtig nummer. Fluitjes, blazers, strijkers, koortjes, dat is Sufjan Stevens anno 2010, lijkt het. Op het eind groeit het nummer nog naar een climax toe, één van uitbarstende aard (die strijkers), waarna het abrupt eindigt. Daarna wordt ‘Enchanting Ghost’ ingezet. Daarin krijgen we het exact tegenovergestelde. Stevens houdt van extremen. Het is een rustig luisterlied, Stevens die zichzelf begeleidt op gitaar. Naargelang het nummer vordert, komt ook de piano piepen. Het bevalt me wel, niet van wereldklasse, maar betoverend genoeg.

Voor ‘Heirloom’ geldt hetzelfde als voor ‘Enchanting Ghost’; mooi luisterliedje, maar niet van wereldklasse. het gitaarspel is hier iets vinniger, maar blijft toch erg ingetogen. Het zijn in regel twee folksongs, die perfect op een eerdere plaat van Stevens hadden gepast, behalve dat hier de gitaar wordt bovengehaald in plaats van de banjo. De stem van Sufjan Stevens blijft trouwens nog altijd even begeesterend, naar mijn mening. Dan komt ‘From The Mouth Of Gabriel’. In dit nummer zijn de electronicainvloeden duidelijk te onderscheiden. Maar daar let ik nou niet zo erg op, voor mij is het vooral een kwiek nummer dat sprookjesachtig aandoet. Lekker meegenomen dus.

Maar dan, maar dan. Één van de beste nummers van het jaar, naar mijn bescheiden mening. Zelden heb ik iemand de twee klassieke componisten Chopin en Satie zo bij elkaar horen brengen. Ik hoor het rustgevende, ietwat macabere van Satie (ambigu!) en de virtuoze klasse van Chopin (doet me vooral aan zijn ‘Impromptu’ denken). ‘The Owl And The Tanager’ is een nummer zoals ik dat tot nu toe op elke release van Stevens die ik ken heb gevonden; een absoluut wereldnummer, en niets minder. Begeesterend, ontluisterend, meeslepend, ontroerend, monden vallen open. Als ik m’n ogen sluit, vormt zich een hele grote, vervreemdende wereld waarvan ik niet weet of ik er voor eeuwig zou willen blijven, of ‘m zo snel mogelijk zou willen ontvluchten. Om het met een huizenhoog cliché te zeggen: Jezus, wat een song!

De classic rock versie is wat statiger dan de originele versie. Hier treden de blazers meer op de voorgrond, in plaats van de strijkers. Naarmate het nummer vordert, wordt het nummer ook wat meer “classic rock”, met elektrische gitaar en uitbundiger drumwerk. Voor de rest zijn het eigenlijk dezelfde ingrediënten, maar de balans is anders. Dat is eigenlijk erg fraai, hoe hij dat doet. De laatste twee minuten worden gevuld met een elektrische gitaarsolo in combinatie met synths (heb ik dat juist?), en helemaal op het einde nog een koortje: “All delighted people raise their hand”.

‘Arnika’ is het volgende nummer, het voorlaatste. Dit nummer begint weer een pak rustiger, maar het mooie aan dit nummer is dat er vrij subtiel laag per laag wordt bijgelegd. Dat heeft ervoor gezorgd dat dit nummer enorm is gaan groeien bij mij, want bij de eerste luisterbeurten vond ik dit nummer niet zo bijzonder, eerlijk gezegd. Stevens speelt hier met lagen, zou je kunnen zeggen. eentje erbij, eentje eraf, eentje erbij, weer eentje eraf…

Last but not least is ‘Djohariah’ (zo heet de zus van Stevens, heb ik gelezen). Het is een erg experimenteel nummer, het bestaat eigenlijk uit een aanhef met blazers en een dame die wat zingt, daarna komt het thema van de song, dat zich zo’n beetje de hele tijd herhaalt, waarna een ellenlange gitaarsolo op gang wordt getrapt, eerst wat weifelend, maar eens ie op gang komt, is het echt wel lekker om te beluisteren. Ik vind het een enorm spannend nummer, en ondanks z’n lange duur (17 minuten! Sommige EP’s duren niet eens 17 minuten!) gaat het nooit vervelen. Wat achteraf bekeken vrij bizar is, want dit is niet zo afwisselend als pakweg het openingsnummer of (laten we in de toekomst kijken) ‘Impossible Soul’, de monumentale afsluiter van ‘The Age Of Adz’. Na zo’n 6 minuten wordt de solo even afgebroken, voor een half minuutje “Djohari-Djohariah”, waarna het tweede deel van de solo komt. Het is bijna voer voor boeddhisten, de song is gewoon een 17 minuten durend geheel van mantra’s. Geen wonder dat het de luisteraar zo vasthoudt. Na ongeveer 11 minuten zit het tweede deel van de solo erop, en wordt weer het “Djohari-Djohariah” ingezet. Tijd voor een derde sologedeelte, zou je denken, maar neen. Zo is de heer Stevens dan ook weer; nu begint er in feite een helemaal op zich staand nummer, met coupletten en al. Mooie samenzang (ik vraag me af of het met z’n zus zelf is?).

Tekstueel valt vooral op dat Stevens de wereld moe lijkt te zijn, en van mening is dat die wereld grondig naar de haaien aan het gaan is. Dat hij veel pijn voelt. Enkele quotes:

“When, your heirloom’s wilted brown;
When the devil’s pushing down;
When your mourning has a sound;
And you hesitate to laugh;
How quickly will your joy pass;
How quickly will your joy pass?”
(‘Heirloom’)

“Desperate measures lead to death;
From the mouth of Gabriel;
Who died in his sleep when the world was a very big mess;
A very big mess. He saw too much;
From now on I will look away from every accident;
That may or may not come my way.”
(‘From The Mouth Of Gabriel’)

“I’m tired of life, I’m tired of waiting for someone;
I’m tired of prices, I’m tired of waiting for something.”
(‘Arnika’)

‘Djohariah’ gaat over zijn zus, het is een soort van eerbetoon, de tekst spreekt eigenlijk voor zich. Het verhaal dat Sufjan Stevens vertelt, toont een grote bezorgdheid en empathie met zijn zus, en het laat uitschijnen dat zij al veel tegenslagen heeft gekend (“And the man who left you for dead; he’s the heart grabber back stabber double cheater wife beater, you don’t need that man in your life; and you worked yourself to the bone; while the people say what they say, it’s the neighbors anyway, they don’t know what’s good for your life.”)

Voor het overige kan ik maar één ding aanraden: beluisteren die handel, en genieten!

4,5 sterren

Hij ligt al weer een tijdje in de winkels

Mooi stuk verder.

Dankjewel aERo, ik heb er erg lang over gedaan om deze plaat volledig te kunnen doorgronden. Idem dito voor 'The Age Of Adz' eigenlijk, ik vrees dat die iets voor het volgende jaar gaat zijn..

Djohariah, is dat niet gewoon een uitgewerkte en verdiepende versie van 'Sister' van op Seven Swans. Dat was ook al zo'n prachtige song met een erg lange intro over zijn zus.

Net als The Age of Adz kost ook deze EP me meer moeite om te luisteren dan eerder werk van Sufjan. Maar deze bevalt me wel een stuk beter! Een nummer als Djohariah is echt geweldig (vooral de laatste 5 minuten, pfff). Denk dat het even gaat duren voordat alles helemaal op zijn plekje valt, maar ben nu al redelijk onder de indruk. Iets wat ik bij the Age of Adz nog helemaal niet heb.

3,5*

Dit filmpje is écht geniaal, prachtig.

Ik kwam er net achter dat ik nog geen stem had uitgebracht op deze EP. De twee versies van All Delighted People vind ik geweldig, groots, meeslepend, mooi gitaarwerk op de Classic Rock Version, die nummers bevatten eigenlijk alles wat je wilt horen van Sufjan. Het laatste nummer, Djohariah, is een knap staaltje gitaarwerk van de beste man. Heerlijke solo's maar vooral het einde met zang is ook heerlijk.

Waarom ik alleen over deze drie nummers praat is omdat de overige nummers mij niet zo heel erg veel doen, ze blijven niet echt hangen en ik heb nogal skip neigingen bij die nummers. Maar omdat de drie genoemde nummers zo'n 36 minuten van deze EP innemen geef ik alsnog 3,5 sterren.

Heb ik eigenlijk precies hetzelfde RensZ. Drie duidelijke uitblinkers en de rest doet me nog niet heel veel. Maar je weet nooit wat meerdere luister beurten hierin teweeg kunnen brengen..

Heb deze vorig jaar links laten liggen, maar (nb) Leo Blokhuis liet hier vanochtend een stukje van horen op Radio 1. Grappig genoeg was de dienstdoende radio-DJ (en bij Radio 1 draaien die doorgaans 0,0 muziek) ook al fan van Sufjan Stevens, evenals de andere aanwezige gast (Francisco van Jole). Vraag je je toch af waarom Sufjan niet in de 'lijst der lijsten' staat.

Ik moet hier toch maar eens achteraan...

Ik heb de andere nummers al veel kansen gegeven, maar ze pakken me niet zoals die andere drie dat wel hebben gedaan. Die nummers zijn van hoge klasse.

Soms koop je een cd, draait die eenmaal en vervolgens komen er nwe dingen uit. En dan vergeet je die ene cd of je in haast heb je 'em al opgeborgen in het alfabet.

Welnu dat overkwam me deze cd. En omdat ik regelmatig langs de cd-kast(en) loop om te kijken wat ik zou kunnen draaien vond ik 'em terug.

En nu draai ik 'em en eigenlijk vin dik dit toch wel een prachtstuk muziek. Zal 'em vaker (moeten) draaien. Shame, shame!

Wat is Heirloom toch ontzettend mooi

Prachtig nummer, inderdaad. En niet eens het beste op deze uitmuntende plaat. Heb je 'm al in z'n geheel beluisterd, midnight boom?

Ik heb hem gister gekocht, en hij is prachitg! Wat is Sufjan een held
Mooi stukje ook AOVV!

Dankjewel.

Ik ben eerlijk gezegd al ongelooflijk benieuwd naar waar hij in de toekomst mee gaat komen..

Ja ik ook, ik vraag me af of een album als 'The age of adz 2' echt boeiend zou zijn...
Maar eigelijk ben ik nog benieuwder naar het Concert op 21 Mei in Eindhoven (avond voor mijn verjaardag )
Ik denk dat alle twee wel goed gaat komen, want we hebben het hier wel over Sufjan he

Beste midnight, wees gerust, het concert op 21 mei zal ervoor zorgen dat je je verjaardag anno 2011 nooit meer zult vergeten. Ik was erbij gisteren in Brussel, en het enige dat ik zeg is dat ik en heel de zaal overdonderd waren. Geniet ervan, je gaat niet weten wat je ziet