Peter Gabriel - Peter Gabriel (1977)

Ook als ik hierna Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway (1974) heb geluisterd, en daar echt niet doorheen kom?

@ lennon dat is puur persoonlijk, maar zoiets als the lamb heeft ook PG niet (meer) gemaakt

Peter Gabriels eerste soloplaat begint met 'Moribund the Burgermeister' (opvallende titel) dat nog erg de Genesis sfeer van 'Lamb' bevat, maar met (de hit) 'Solsbury Hill' slaat Gabriel een andere weg in. Een perfecte popsong met catchy basismelodie. Bowie-achtige rocker 'Modern Love' maakt duidelijk dat het hier om een gevarieerd album gaat. Daarna gaan we in een soort vaudeville stijl verder met het ietwat vreemde 'Excuse Me'. Kant A sluit af met 'Humdrum' dat weer de sfeer van Genesis ademt, mede door de zware toetsen en het gitaarspel.

Kant B opent met de rocker 'Slowburn’, beetje een combinatie tussen Queen en Bowie. Volgens mij heeft Gabriel hierna nooit meer zo’n uitgesproken rocknummer gemaakt. Met het ietwat vreemde 'Waiting For The Big One’ kan ik niet zoveel (al is de solo aan het einde erg mooi). Dan horen we opeens een symfonisch orkest dat overgaat in een wederom rockende Gabriel in 'Down The Dolce Vita’. Ook dit nummer gaat verschillende kanten op, maar de combi tussen orkest en gitaar vind ik erg sterk. Afsluiter 'Here Comes the Flood’ is een geweldig nummer, en dus een mooie afsluiter van een prima solodebuut. Overigens is de gestripte versie van dat nummer op 'Shaking the Tree' ook erg de moeite waard.

De re releases van de eerste solo-albums van Peter in de schappen zien liggen. Watertandend De aankoop kunnen weerstaan vanwege de hoge prijzen. Absurd. De originele albums klinken prima. Dit album was een van de weinige die ik niet op origineel vinyl had. Tot vandaag. Kwam het album in prima staat tegen in de 2e hands vinyl bak. Inmiddels fris gewassen is ie in prima conditie z'n rondjes aan het draaien op mijn draaitafel. Gelukkig met een vlak schema anders gaat ie zo janken...die Peter Heerlijk om het album weer eens te luisteren en leuk om zijn vinyl discografie compleet te hebben.

Dan voor de tip. Zelf vind ik de versie op Robert Frip's zijn album ook erg sterk.

Het scheppingsverhaal is voltooid, tijd om de wereld te ontdekken.
Hoe anders zou de geschiedenis verlopen zijn als Tony Banks zijn collega peter Gabriel begreep toen hij met het concept The Lamb Lies Down on Broadway aan kwam zetten.
Zou de samenwerking een vervolg krijgen, en zou Phil Collins de wat anonieme drummer blijven in plaats van de leadzanger.
Of zou het succes van zijn eerste solo album Face Value hem doen besluiten om Genesis te verlaten.
Hoe anders zou het zijn verlopen als Peter Gabriel zijn persoonlijke warboel in zijn hoofd had overwonnen, en gewoon in Genesis zou blijven zingen.
Solsbury Hill is natuurlijk een vrolijk huppelnummer, maar klinkt voor mij als een overwinningslied.
Er gaat zoveel positiviteit van uit, het lijkt dat toen Peter Gabriel deze geschreven had, dat hij klaar was om een solo album op te nemen.
Solsbury Hill is werelds, bijna tribal achtig, en toont door die vibe al de betrokkenheid met de aarde; iets waar hij zich later tot vervelends toe op zou richten.
Heel anders dan opener Moribund The Burgermeister, waar zijn stem behoorlijk wat raakvlakken heeft met zijn opvolger Phil Collins.
Een moeilijker nummer, en totaal niet toegankelijk te noemen.
Ook bij Modern Love valt mij de vergelijking op met Phil Collins, nooit geweten dat hun stemmen zo op elkaar lijken.
Humdrum is mooi; dromerige opbouw en vervolgens met een prima spannend vervolg komen.
Het lijkt veel langer te duren dan die kleine drieënhalve minuut; omdat er zoveel in gebeurd.
Waiting for the Big One is een niet helemaal pakkend bluesstuk en met het melige begrafenisnummer Excuse Me heb ik ook niet veel.
Ook het Alice Cooper meets Saturday Night Fever achtige Down the Dolce Vita weet mij niet te overtuigen.
Here Comes the Flood is dan wel weer een waardige afsluiter, maar ook niet veel meer dan dat.
Het Pink Floyd achtige gitaarstuk is daarvan het hoogtepunt.
Het debuut van Peter Gabriel wordt gered door Solsbury Hill, maar ik denk dat de verwachtingen in 1977 een heel stuk hoger lagen, zeker naar het door hem bepalende The Lamb Lies Down on Broadway, en een pauze van drie jaar.
Peter Gabriel heeft voor mij nog lang niet de vorm van So, die vind ik stukken beter.
Ik moet eens op zoek gaan naar Peter Gabriel 3, alleen al vanwege Biko en Games Without Frontiers.

Met smart wacht ik (eindelijk) op nieuw materiaal van deze maestro!!

Dit album blijft nog steeds 1 van mijn favorieten. Het optreden in de Rockpalastnacht heeft destijds indruk op me gemaakt. Met name Solsbury Hill, Humdrum en Here comes the Flood zijn geweldig.
Vandaag de LP weer gedraaid en het verveelt me geen moment.

Alles van Gabriel verveelt nooit!!!

Jammer alleen dat dit genie, want dat was het, geen schim meer is van wie hij ooit was. Zijn laatste plaat met nieuw materiaal is alweer 14 jaar oud en zijn concerttour met Sting compleet uitgeblust, met een te hoog " goud van oud" karakter. Maar oké, hij verdient een hoop credits met zo,n imposant ouvre ?

brandos zegt (bij 4): en dan (inderdaad Boss3781):

Steve Hunter is verantwoordelijk voor dat akoestische deuntje van Solsbury hill. De inmiddels bijna blinde gitarist speelt ook op million dollar babies van Alice Cooper en a little aint enough van David Lee Roth.

Jammer dat Gabriels solodebuut in het midden wat inzakt. Als het daar wat dichter bij het niveau van de eerste drie en de laatste twee nummers gezeten had, was dit een dikke vijfsterrenplaat geweest.

Mooi album, alleen een paar missers na een goede start, waarna gelukkig wel een goede afsluiting. Ik blijf daarom ook bij mijn 3,5* voor deze nr. 25 in de jaarlijst 1977 van Oor. Ik ben het dus eens met Casartelli.

Dat stuk waar die zo uitslaat van 'you guys are crazy'.

Lekker nummer.

Ik draai ‘m momenteel en dit nummer is het hoogtepunt van een wisselvallig album. Heel erg Genesis deze (zoals jij het noemt) bombastische versie, maar o zo mooi!

Ik was in de eerste helft van de jaren zeventig behoorlijk fan van Genesis. Ik was niet blij met het plotselinge vertrek van Peter Gabriel want ze hadden in de loop van hun albums een steeds stijgende lijn te pakken. De teleurstelling werd verzacht door Trick of the Tail en Wind and Wuthering. Ik werd me er van bewust dat Steve Hackett wellicht nog belangrijker voor de band was dan Peter.

Toen het eerste soloalbum van Peter werd aangekondigd was ik ook erg benieuwd. En toen ik het hoorde was ik erg blij met zijn nieuwe muziek. Ook begreep ik nu beter waarom hij de band verliet. En hoewel er best verschil zit tussen de albums tot en met Us, vond ik ze allemaal prachtig.

Daarom vond ik het vreemd om vast te stellen dat ik ze de laatste 20 jaar zelden meer gedraaid heb. Dit in tegenstelling tot de Genesis albums die ik zeer regelmatig beluister. Ik begrijp niet wat mij daarin heeft tegengehouden. Dus is er maar één remedie: ze na al die jaren weer eens opnieuw beluisteren. En wellicht leidt dat tot een aanpassing van de sterren en kan ik ze ook nog op kwaliteitsvolgorde schikken.

Dus dit album om te beginnen. En mijn ervaring was wisselend. Morribund the Burgermeister en
Solsbury Hill staan nog altijd als een huis. En dat zelfde geldt voor Humdrum en Here Comes the Flood. Maar het rockende Modern Love valt na al die jaren toch een beetje door de mand. En de overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ook niet echt goed.

Waar ik vroeger het hele album geweldig vond, zie ik nu een album waarin de beginnende solo-artiest zijn weg aan het zoeken is.

Nog een terzijde: op Robert Fripp - Exposure (1979) staat nog een versie van het door Peter gezongen Here Comes the Flood, die nog een stuk beter is.

Jaren geleden kocht ik ooit de driedubbel CD The Platinum Collection van Genesis en werd daarbij verliefd op de derde en laatste CD, met daarop de nummers van de Gabriel tijd. Ik had toen nog geen idee dat Genesis ooit een andere zanger als Phil Collins had gehad. Inmiddels kan ik mijzelf toch wel fan noemen van het vroege werk van Genesis met Gabriel als frontman. Wat was die band creatief en muziekaal (en dat bleef het ook nog even na het vertrek van Gabriel). Daarna ben ik ook gaan luisteren naar Gabriels solo werk.

Deze week vond ik op YouTube een fantastische opname van een concert dat Genesis in 1973 in de Bataclan in Parijs gaf: https://youtu.be/8qMsr7jjQF0 En bij het zien van dat beeldmateriaal ‘snapte’ ik de creativiteit van de band en in het bijzonder Gabriel nog meer.

Momenteel luister ik naar dit eerste solo album van hem en na het zien van de beelden in de Bataclan en met de Genesis albums in het achterhoofd kijk ik ineens heel anders tegen dit album aan. Ik vind dit een heel logisch vervolg op zijn Genesis tijd. Ik hoor een enorme creativiteit en ook lef. Bij elk nummer is gezocht naar een stijl die past bij het totaal van boodschap, muziek en tekst. Wat een diversiteit krijgen we hier te horen, zoals dat ook te horen is op bijv. The Lamb Lies Down on Broadway. Natuurlijk, muziekaal mist de band van Genesis en ja, dat hoor je. Maar ik kan erg genieten van deze plaat en een Gabriel die zichzelf niet te serieus neemt (of juist wel heel erg?) en gewoon dingen blijft proberen omdat dat goed voelt. Zoals de rode jurk met vossen kop bij het concert in de Bataclan. Wat een prachtvent.

In afwachting van de nieuwe PG dit ongelofelijk debuut nog eens opgezet. Hert blijft mij nog altijd ongelofelijk beroeren. Duidelijk hoor je nog de nodige Genesis invloeden in deze plaat. Heel jammer dat dé Genesis met PG periode voorbij was ..... maar we krijgen hiervoor heel wat moois van de Heer Gabriel ...

Verhoogd naar 4,5*

Blijft een magistraal sterk solo debuut als je het mij vraagt.

Humdrum machtige machtige song.

Natuurlijk Sky Radio wereldhit Solsbury Hill.

Een prachtig nummer.

Zelf ook zeker altijd een fan geweest van het eigengereid opzwepende Moribund the Burgermeister.

En zo heeft elk lied hier naar mijn idee wel iets uiteindelijk.

Zoals toegezegd bij zijn nieuw uitgekomen live album, ben ik chronologisch Peter’s albums aan het afgaan. Nooit verdiept in de man en dat kwam waarschijnlijk door zijn stem waar ik in het begin (jaren 80) bij de kennismaking met Genesis ook aan moest wennen.

Dus ging dit album als eerste door de luidsprekers. Het is een zoekende Gabriel die verschillende stijlen ten gehore brengt. Van rock, pop, bluesy tot experimenteel, waardoor mijn aandacht er af en toe niet bij is. Ik heb (net als toendertijd bij Collins) niet echt last van vergelijk met Genesis, maar vind dit debut ok. Snap ook wel de opmerking dat het middenstuk wat inkakt of minder van kwaliteit is.

Al met al een leuk album maar niet eentje die ik erg vaak zal draaien. Wellicht zal het album een groeier zijn, wat misschien ook wel voor zijn volgende albums ook geldt. Op naar nummertje 2…