Revere - Hey! Selim (2010)

Zal ik zeker doen (kan hem ook vragen om hier zelf weer eens iets te plaatsen)

Vertel, vertel...

Even scrollen bij dit album (Stephen heeft 2 berichtjes geplaatst onder de naam Revere)

Oeps...

Nieuw....
YouTube - REVERE - 'I Won't Blame You' (Official Music Video)

Staat ook op de artiestenpagina. Ik kan u vertellen dat de opnames goed verlopen en mede dankzij user B-records (Bas) gaan er spannende tijden aanbreken voor de band (met wie weet een optreden in Nederland).
Uiteraard houden Bas en ik jullie op de hoogte

Wat een mooi nummer zeg. Ik hoor aan het begin zelfs wat Sigur Ros invloeden terug. Dat belooft veel goeds voor het nieuwe album zodra ze Nederland aandoen ga ik zeker proberen een kaartje te bemachtigen.

Op 7 september te zien op het Bruis festival in Maastricht.

Hoe doe je dat toch! Ik had vanochtend 'Arcade Fire' opstaan en dacht toen; 'Moet Revere ook weer eens luisteren'. Werkelijk!!

Ben er niet erg blij mee want Maastricht gaat hem niet worden voor mij. Misschien dat ik een week later naar de band van Stephen's vriendin Gabby Young ga in Paradiso waar Stephen een grote rol in speelt (en die band lijkt me live een feestje).

Goed nieuws voor de fans die de band live aan het werk willen zien. Ze komen naar Rotown in Rotterdam: Woensdag 09 oktober 2013 - Revere - Rotown - Rotterdam

Gelijk een goede promotie voor het nieuwe album My Mirror/Your Target dat in het najaar gaat uitkomen.

'Klink als Editors, The National,..'

Wat een slechte vergelijking is me dat.

Ja vond ik ook al. Als ze dan toch persé willen vergelijken met grote namen dan lijkt Arcade Fire mij treffender. Anyway, ik ben erbij

Rotown moet wat om publiek te trekken natuurlijk. Maar dat ik erbij ben lijkt me niet meer dan logisch

Wel leuk dat het toch Rotown geworden is. Ik heb ooit contact opgenomen met de zaal en ze stonden er toen niet afwijzend tegenover maar konden er verder niks mee.
Toen kon er via de band een 'app' gestuurd worden waar mensen hun locatie voorkeur voor een concert konden aangeven en Rotown scoorde toen het hoogst (hoe zou dat nu komen ).

Die app heb ik ook gebruikt, alleen is Doornroosje het helaas niet geworden...(hoe zou dat nu komen )

De band staat op 10 oktober in Amsterdam, Paradiso.

http://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Revere.htm

Goh, hoe zou dat nou komen?

Zeg het eens

Sunset Rubdown anyone? Moet er tijdens het luisteren van deze plaat constant aan denken.

Jup, dat is een goede vergelijking! De zanglijnen en sfeer (strijkers, trompetten) lijken er erg op.

Op de vooravond van de release; ‘My Mirror / Your Target'; het nieuwe album van Revere vond ik het wel een mooi moment om mijn lang uitgestelde recensie van hun debuut ‘Hey! Selim’ neer te tikken.

Het luisteren naar 'Hey! Selim' is voor mij als een bezoek aan het theater. Dat gevoel bekruipt me al direct bij de instrumentale en wat zwierige opener; 'Fogotten Names'. De gordijnen worden langzaam geopend en het wachten is op het drama dat zich gaat voltrekken op de planken. Hetzelfde gevoel als wat ik krijg bij het luisteren bij de muziek van Lost In The Trees en in mindere mate, maar toch met ‘Arcade Fire’. De link met laatstgenoemde band wordt vaker gelegd als het over ‘Revere’ gaat. Een mix van het neo-klassieke ‘Lost In The Trees’, de bombastische gedrevenheid van ‘Arcade Fire’, de orkestrale blazers en het gevoel van ‘Beirut’ en je komt dicht in de buurt van ‘Revere’. Maar geen van genoemde bands weet dezelfde dreigende melancholische klanken neer te zetten zoals ‘Revere’ dat doet.

De instrumentale zwierige introductie van ‘Hey! Selim’ wordt neergeslagen met het donkere begin en de innemende sound van 'As the Radars Sleep'. Met dit nummer wordt gelijk het kenmerkende geluid van ‘Revere’ neergezet. Een prachtig mooi gelaagd nummer met alle elementen van ‘Revere’ erin verwerkt. Violen, blazers, percussie op drum, xylofoon, klokkenspel en wat niet meer. Een cello die halverwege door het nummer heen ‘waait’. De spookachtige subtiele echo op de zang van ‘Stephen Ellis’ in de eerste minuut. In dit nummer blijft van alles te ontdekken. Het nummers begint weliswaar wat dreigend donker maar buigt toch om naar een meer optimistisch geluid.

Een geluid waar ‘We Won't Be Here Tomorrow’ uitstekend op voortborduurt. Dit nummer is kort, pakkend, bombastisch en qua sound een enigszins afwijkend nummer op dit album vergeleken met de rest van de nummers. Maar wel erg lekker! Een feestje.

‘The Escape Artist’ is wat mij betreft een van de betere nummers, zo niet het beste nummer op het album. Prachtige opbouw en meerdere spanningsbogen zitten erin. Ook hier weer die prachtige gelaagdheid. Je zou het niet zeggen als het nummer begint, maar de percussie in dit nummer is overweldigend. Aanvankelijk worden de bekkens enkel nog gestreeld maar later wordt er meedogenloos op los geramd. Tegelijk zijn de violen en de zang van Stephen meeslepend. Het nummer begint ingetogen tot een eerste mooie piek. Vervolgens ebt de gedrevenheid weer langzaam weg waarbij een ijlende gitaar en een warm klinkende viool je laten meevoeren op een zware basdrum. En langzaam komt de boel weer op gang. Viool en gitaar vinden elkaars melodie en walsen gezamenlijk naar het einde van het nummer op het laatst bijgestaan door een zangkoor en de percussie die inmiddels alweer tot uitbarsting is gekomen. Prachtig!!

‘They Always Knock Twice’. Een mooi ingetogen en enigszins donker nummer, waarbij ik heel erg de associatie heb met ‘Lost In The Trees’. Wat overigens geen verkeerde kwalificatie is. ‘Lost In The Trees’ is een meer ‘neo-klassieke’ band en die elementen hoor ik hier ook heel erg in terug. Pas na vele luisterbeurten viel me de tweede zangstem (samenzang met Stephen) op in het nummer. En er zitten meerdere mooie subtiliteiten in dit nummer. En het einde ervan - als de piano stopt – het gevoel voor dramatiek. Geweldig mooi!

‘Throwing Stones’ vangt aan op de hiervoor ingezette ingetogen weg maar het nummer spant zich werkelijk enorm uit. Het temperament zit hier in het middenstuk. Ik kan het me niet voorstellen, maar mocht je in slaap zijn gevallen in je comfortabele theaterstoel ben je nu weer snel genoeg bij de les. Als het nummer begint hoor ik een erg sterke overeenkomst met mijn persoonlijke held ‘Declan De Barra’. De overeenkomst is zelfs bizar gelijkend. Zowel de gitaar aan het begin maar zeker ook de zang heeft hier zeer sterke gelijkenis met ‘Declan de Barra’. Iets wat me specifiek opvalt bij dit nummer maar ik daarna ook wel fragmentarisch terug hoor in de stem van Stephen.

Zoals ook in ‘The Hating Book’. Ook hier overeenstemming met de Ier ‘Declan de Barra’. Dit komt grotendeels ook omdat dit net als ‘Throwing Stones’ een rustig gezongen nummers is. Maar zoals gezegd, ook het gitaarspel. Bizar gewoon. Ontlading aan het einde!

‘I Can't (Forgive Myself)’. Wederom de emotionele en donkere stemming die dus bij ‘Revere’ hoort. Mooi moment als de blazers in het nummer komen en later de violen. Een nummer waarbij heel erg wordt geflirt met de sound van ‘Beirut’ en ‘Arcade Fire’. Waarschijnlijk vanwege het meer theatrale karakter van het nummer. Maar goed, daarom zitten we ook hier.

‘Things We Said’ is een nummer dat me iets minder weet te boeien. Maar goed, op een schaal van magistraal goed is het dan nog steeds goed. Ook dit nummer vangt aan met het kenmerkende donkere dreigende geluid en wordt naar het einde toe uitgebouwd naar een bombastisch slotakkoord. Weliswaar juist het kenmerkende van ‘Revere’, maar begint het nu niet gewoon een trucje te worden?

Het is sowieso een gegeven dat de voorstelling nog redelijk optimistisch/ vrolijk begint bij de eerste akte en meer donker wordt naar einde. Zo ook het nummer ‘I Bet You Want Blood’. Donker, meeslepend en op momenten opzwepend. Geweldig mooie dynamiek.

Aangekomen bij ‘Maybe in Time’ merk ik regelmatig dat ik mijn aandacht verlies als ik het album luister. Want hoe prachtig ook. In de tweede akte van deze voorstelling komen dezelfde ingrediënten wel vaak terug. En toch, aan het nummer ligt het niet. Misschien staat er net één nummer teveel op het album. Want ja, 58 minuten aan melancholische dreigende muziek is niet niks moet ik eerlijk bekennen.

‘Too Many Satellites’ is een mooie sfeervolle afsluiter. De gordijnen van het theater sluiten tijdens deze outro en ik blijf verstild achter. En zonder directe neiging om dit schouwspel opnieuw te laten passeren. Het is wel weer even voldoende voor nu.

Hoe mooi ook. Deze muziek kruipt echt onder mijn huid. Het luisteren naar ‘Hey! Selim’ geeft mij een erg beklemmend gevoel. Bewonderenswaardig dat een band dat gevoel kan overbrengen met muziek. Over het algemeen heb ik niets tegen een meer donkere kant van muziek. Juist niet zou ik willen zeggen. Maar toch, bij een betere balans van minder dreigende/ donkere nummers en net wat meer variatie zou ik een dergelijk album vaker op willen zetten. Nu moet ik er echt voor in de stemming zijn. Al geldt dat uiteraard voor meerdere artiesten die ik luister. En is ook helemaal niet erg. Geeft in feite alleen maar aan hoeveel het me raakt en dat is ook exact de bedoeling met goed geregisseerde voorstellingen.

Toe maar, je hebt er werk van gemaakt zeg

Sommige albums/ bands verdienen het gewoon. En daarbij, vind ik het leuker en zinvoller om een behoorlijke beoordeling/ review te schrijven bij artiesten die minder mainstream zijn. Omdat ik het idee heb dat die reviews wél worden gelezen, dit in tegenstelling bij de 'grote releases' waarbij de doorloopsnelheid van het topic vaak zo hoog is en dus de meer inhoudelijke reviews gewoonweg verdwijnen naar de achtergrond. Nu is het niet zo dat 'gelezen worden' het belangrijkste is voor me (wel erg leuk uiteraard ). Maar het van me afschrijven is ook een mooi proces dat er aan bijdraagt dat ik meer aandachtig luister naar een album.

Dat laatste gaat voor mij ook op.

Ja, dat heb ik ook wel een beetje.

Zo meteen de nieuwe plaat eens beluisteren, maar eerst deze nogmaals de revue laten passeren. En wat blijft dit toch een machtig sterke plaat. Die 4,5 sterren blijven dan ook fier staan.

wat een stem dit is genieten 12 points voor london

En hou deze site de komende tijd goed in de gaten want er staat iets leuks te gebeuren als alles meezit

Live in Utrecht

Throwing Stones

The Escape Artist

Hoe kan het dat We Won't Be Here Tomorrow ook op de nieuwe cd staat? Vreemd.....