Belle and Sebastian - Belle and Sebastian Write About Love (2010)

Vond ik ook opvallend inderdaad. Bij Gijsbert Kamer had er wel een extra sterretje ingezeten, denk ik.

Ik kan me wel aardig vinden in die recensie. Moet wel zeggen dat na 10+ luisterbeurten sommige liedjes wat meer beginnen te leven (afgezien van de twee liedjes die ik direct al geweldig vond), maar als album is het geen blijvertje, denk ik.

Opmerkelijk. Ik ben juist blijven steken op eenzelfde waarderingsniveau en de laatste dagen merk ik dat mijn belangstelling zelfs dalende is en daarmee het besef dat aanvankelijk enthousiasme wat aan het temperen is. Het album komt niet verder meer tot leven en dat vind ik wel jammer eigenlijk. Ik neig zelfs naar een halfje eraf.

Wel, ik ben inmiddels van een gemiddelde 3* naar een ruime 3*, dus zoveel groei zit er bij mij nou ook weer niet in. Ik weet niet of er nog veel meer rek in zit, maar de eerste teleurstelling is wel weg. Ik denk dat ik hem binnenkort ook maar even wegleg, wellicht bevalt ie me over een tijdje wel weer beter (of juist helemaal niet meer).

Het kan ook dat de B&S formule (gevaarlijke uitspraak I know) een beetje uitgewerkt raakt.
Je ziet dat zo vaak gebeuren. Het verrast niet meer, de tijd gaat door en smaken stellen zich bij of passen zich aan.

Het is leuke plaat - en dat is het; niet meer en niet minder. Net ergens gegeten met ca 1,5 uur Cardigans, Concretes en nog wat van dat soort slappe meuk op de achtergrond en thuiskomend was dit een hele verfrissing.

Na het vierde nummer Concretes (met net zo'n soort zemelstem als The Cardigans) hadden ze mij ongeveer al kunnen paaien met Modern Talking - voor straf namen we ook geen dessert. Waarom kunnen ze in dat soort hippige tenten nou nooit eens Antony draaien of Animal Collective - Flying Lotus of Gonjasufi snap ik, da's niet synchroon met je peristaltiek.

Maar die Cardigans - gee whiz: "ik veroordeel uit tot 80 uur Cardigans" - ik geloof dat ik liever knooppunt Hooijpolder met een tandenborstel zou reinigen.

B&S mogen blijven zijn leuk,maar niet top!

Toch had Cardigans halverwege jaren '90 ook wel een paar hele leuke singles, die op een soortgelijke manier als B&S in die tijd teruggrepen op de 60's. Carnival denk ik dan vooral aan. Verder heb ik er ook niet heel veel mee.

Een leuke plaat is dit inderdaad wel. Of de formule uitgewerkt is... ik weet niet of dat het is. De opener van dit album blijf ik fantastisch vinden. Misschien niet zo goed als mijn eerste aanrakingen met B&S in de jaren '90 ('s nachts de unieke videoclips van Is It Wicked Not to Care? en Modern Rock Song voorbij zien komen bij MTV's Alternative Nation), maar als hier 10 nummers van dat kaliber op hadden gestaan, had ik springend van geluk op de tafel gestaan. Het is toch meer het songmateriaal dat achterblijft, denk ik.

De stemmen van B&S blijven elkaar aanvullen en dat creëert een zeker spanningsveld; dat wordt op dit album doorbroken door Ms ultraboring Jones (volgens mij valt die nog bij sex in slaap), vreselijk. D'r zijn vrouwen die een telefoonummer voorlezen en dan nog supererotisch zijn (vervang waar noodzakelijk/toepasselijk), Ms Jones niet, maar B&S blijven voor mij iets Turks-Fruiterigs hebben.

Muzikaal lijkt het idd wat minder, dus wellicht tijd voor afwisseling...

Het is niet een echte meevaller..... In de aanloop van het moment dat deze cd op m'n nieuw aangeschafte deurmat zou ploffen, heb ik me tegoed gedaan aan oude B&S albums. Lekker in de stemming komen. Ik ging weer lekker uit m'n plaat bij The Boy With... en aan Storytelling (!!!); een lekkere sfeer was er wel in huize Xel, beste mensen! Genoemde albums zijn altijd wat de ondergeschoven kindjes in de B&S-collectie hier. Ten onrechte, uiteraard.

Maar ja, "de plof" op "den Mat" was daar en ik had er "zin an".

Om te zeggen dat ik totally in love ben is overdreven. Heel erg overdreven. Ik kijk redelijk graag naar dit schepseltje, maar ze is geen chique, prachtige, spannende dame..... Eerder een girl nex door met af en toe een tandje scheef.
Niet onaardig. In een dronken bui een lustobject, maar in nuchtere toestand bij daglicht een kleine tegenvaller.....

En zo had ik kortweg ook kunnen zeggen

graag een versie zonder Norah Jones graag!

verder een aardige plaat...denk wel beter dan the life pursuit maar niet beter dan hun oudere werk

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Tja, ik heb ook betere van dit illustere gezelschap gehoord. Het is nog wel te pruimen, maar het wordt hier en daar wel een beetje easy listening. Het scherpe randje is wat verdwenen. Zitten nog steeds goede B&S-songs tussen (tracks 1 en 4), maar er glijden ook nogal wat liedjes anoniem langs me heen. Ze hebben al ruimschoots bewezen dat ze beter kunnen.

ik vind de eerste 4 nummers eigenlijk wel goed, proto-type B&S nieuwe style ( vanaf Dear Catastrophe Waitress) , de rest is een beetje hit en miss. Daardoor wellicht 1 van de mindere B&S albums , maar nog steeds een heel behoorlijk niveau. maar ja ze kunnen beter he...

ik snap dat niet zo goed. het is inderdaad een aardige plaat , maar ik vind The Life Pursuit als geheel een heel stuk beter. Catchier , afwisselender en vooral consistenter. Ik vind dat zelfs 1 van de betere plaat in het oeuvre van B & S.

Ik ben best tevreden met de nieuwe B&S.
Ja; het merendeel van de songs kent een te gemiddeld niveau,
maar daar staan dan weer 4 zeer frisse genietbare nummers tegenover,
die de balans bij mij positief doet doorslaan:
1. Didn't See It Coming
2. Come on Sister
4. I Want the World to Stop
11. Sunday's Pretty Icons

Op zich weer een prima album van Belle & Sebastian, met een aantal topnummers die zich kunnen meten met het beste uit hun carriere: 'I Didn't See It Coming', 'I Want The World To Stop', 'Write About Love', 'Sundays Pretty Icons' en 'The Ghost Of Rockschool'.

Echter, met name de langzamere nummers missen een beetje dat scherpe randje en klinken daardoor een beetje doorsnee (exemplarisch daarvoor is het vrij zouteloze duet met Norah Jones). Uitzondering daarop is dan weer het genoemde heerlijke 'The Ghost Of Rockschool' dat zo op Tigermilk had kunnen staan.

Daarom voor deze plaat 3,5 *. Daarmee is dit mijn minst favoriete Belle & Sebastian plaat, maar nog steeds is ook dit album erg goed te pruimen. En wie weet groeit deze nog..

De vorige 'The Life Pursuit' vind ik trouwens een van hun beste!

Een Belle and Sebastian-album moet je op je laten inwerken. Ik heb dit album dan ook een paar keer achter elkaar beluisterd: zo hoor je direct de (hit)gevoelige nummers: I didn't see in coming, i want the world to stop, write about love. Dan een week of twee niet gedraaid en dan weer opgelegd in de hoop dat de pareltjes opstaan...

En dat flikken ze toch weer die kleine weerhaakjes die in je geheugen blijven zitten... Voor de laidback belle & sebastian moet je steeds een effortje doen: Calculating bimbo ontvouwt langzaam zijn geheimen, een tweede stem komt stuart vervoegen, piano erbij en op het einde zachtjes uitdoven... The ghost of the Rockschool met de typische trompetjes die hun ding mogen doen... Sundays pretty icons waar Stuart lekker laag zingt/praat....

Zelfs i'm not living in the real world vindt ik best te pruimen, doet me wat denken aan Legal Man, ook een buitenbeentje in hun oeuvre. En voor Norah Jones ben je of ben je niet...

Goede tot zeer goede B&S-plaat voor mij: de onschuld uit de begindagen is wat verdwenen, maar in de plaats komt metier...

Gisteren heb ik 'If You're Feeling Sinister' nog eens opgelegd, en dat niveau haalt deze nieuwe van Belle & Sebastian zeker niet. Wel is het een catchy, vrolijk plaatje geworden, dat bol staat van de hitgevoelige popmelodietjes. Ik ben geen enorme fan van dat soort muziek, maar Belle & Sebastian gaat er om de één of andere reden altijd wel in bij mij. Me verbazen doen ze al lang niet meer, maar het is dus wederom een te pruimen plaatje geworden, met toch mooie nummers als 'Calculating Bimbo' en 'The Ghost Of Rockschool'.

3 sterren

Ik denk dat mijn verwachtingen van deze plaat toch wat te hoog gespannen waren.
Na het lezen van berichten met daarin het commentaar 'The Life Persuit 2' toch maar aangeschaft bij CdWow en een tijd mee in de auto gehad. Gister maar weer eens opgezet om te kijken of deze plaat het effect kon bereiken wat Lost beschrijft: welke nummers blijven hangen, wat zijn de verborgen pareltjes?

Eigenlijk vind ik dat er niet echt uitschieters zijn. De balans op het album is prima. De swingbare nummers worden prima afgewisseld met het serieuzere werk en dat maakt de plaat an sich tot een sterk geheel. Waarom deze plaat bij mij niet het Life Persuit gevoel kan opwekken kan ik ook niet echt omschrijven. Ik denk gladweg dat de nummers afzonderlijk mij wat meer aanspreken

Misschien is het ook wel de hieronder genoemd 'hitgevoeligheid' van bepaalde nummers die dit album de das om doen. Het meer experimentele randje is er toch een beetje af. Dat is jammer, maar misschien ook wel te verwachten voor een band die inmiddels alweer hun zevende studioalbum uitbrengt.

Een gebalanceerd cijfer, voor een gebalanceerd album: 3,5*

Berichten verplaatst naar Belle & Sebastian

De conclusie van Maartenn ben ik het helemaal mee eens. Een gebalanceerd cijfer voor een gebalnceerd album. Het klinkt allemaal net iets minder dan (met name de eerste twee) albums van B&S, maar toch wel weer erg aangenaam. Vooral I Didn't See it Coming, I Want the World to Stop en Read the Blessed Pages wisten me gelijk te overtuigen, maar de rest weet nu toch ook zijn plekkie te krijgen.

3,5*

Wat een fijne, blije liedjes allemaal. Dit album zet ik graag op. Ik heb echter volstrekt geen behoefte deze lui ooit live te horen. Hun stemmen klinken hier al zo ongeschoold en geknepen af en toe dat dat live waarschijnlijk alleen maar erger is.

hun vorige plaat en de God help the girl-release aan mij laten voorbijgaan, maar deze klinkt weer als hun ouder werk, joepie! Hoogtepunten: I Didn't See It Coming, Come on Sister, Want the World to Stop en vooral Sunday's Pretty Icons (zo verslavend!!!!)

Het is bijna niet te bevatten hoeveel deze plaat tekstueel verschilt van bijvoorbeeld een Expectations van hun eerste album. Stuart schrijft nu veel algemener maar ook directer en probeert veel minder typetjes neer te zetten. In die zin zijn ze een gewonere band geworden. Het net wat te artistiekerige van vroeger dat hun zo typeerde, lijkt verdwenen te zijn. Het hoort natuurlijk ook bij volwassen worden om het leven wat minder zwaar op te vatten.

Read the Blessed Pages gaat over Stuarts relatie met Isobel Campbell, of niet?

En dat vind ik echt zonde. De teksten die Stuart nu schrijft, doen me niet zoveel meer. Het blijven mooie popliedjes, maar ik mis wel echt die teksten van de eerste albums. Ik heb hier wel vier sterren voor gegeven, maar dat is wel krap, en dat komt doordat ik gewoon een ontzettend zwak heb voor de popliedjes die Stuart schrijft (ook bij standaardteksten). I Didn't See It Coming en I Want The World to Stop zijn toch eigenlijk wel popperfectie.

Misschien moet ik terugnemen wat ik zei over Belle & Sebastian niet live willen zien: Nog altijd onder de indruk van Belle And Sebastian - Alles over popmuziek - VKBlog - de Volkskrant

Ja, een van de mooiste recensies die ik de laatste jaren gelezen heb. Ik las later dat Gijsbert dit nu tot zijn beste concert allertijden rekent.
Ik ga ze zelf volgende maand voor de tweede keer zien, maar had er na dit en het vorige album niet enorm veel zin in (er zijn bands op Primavera Sound die hoger op mijn lijstje staan), maar door deze recensie en het feit dat ze niet heel dit album, maar slechts een paar nummers spelen, is dat wel veranderd. Ik kijk erg uit naar track 1 en 4, maar verder hoop ik op overwegend ouder materiaal.

De keer dat ik ze al live zag was ook fantastisch overigens.

I Didn't See It Coming (Rem...

Érg leuke clip (en mix) !

Belle and Sebastian schrijven idd. op dit album over de liefde o.a. Kleine lieflijke popliedjes gehuld in een onschuldige muzikale omlijsting. Het verzet geen bergen, maar bewandeld wel leuke paadjes. Zelf vind ik de uptempo liedjes het meest aangenaam om naar te luisteren, daar waar ze wat rustiger aan doen, krijg ik soms het gevoel dat er wel wat meer uitgehaald had kunnen worden. Bijv. bij Calculating Bimbo, hoor ik tussen de stukjes door mooie lijnen, die het net niet worden, maar wat aan de oppervlakte blijft hangen. Een album die mijn hoofd wat rust gunt na een drukke dag op het werk.

Ik erger me altijd dood aan "I'm Not Living In the Real World". De rest ligt namelijk wel lekker in de lijn van de afgelopen 15 jaar B&S. Ik hoop ze ook nog een keer live te kunnen zien. Ben net te laat voor de tour zag ik

Degelijk album zonder echte grote uitschieters . Het is wat eenvormig en das jammer . Toch nog wel beter dan het gros wat werd uitgebracht destijds . Ik vind het een prettig album om bij te rommelen in huis . Het drijft lekker voort zonder dat er intensief naar moet worden geluisterd . 3 en halve ster