Bruno Mars - Doo-Wops & Hooligans (2010)

‘Grenade’ vind ik één van de beste popnummers op dit moment, vandaar dat ik dit album eens heb beluisterd. Tja, ‘Grenade’ is verreweg het sterkste nummer op dit album, de rest is dan ook wat minder. De grote hit ‘Just the way you are’ vind ik op zich ook nog wel oké. De overige nummers vind ik tot nu toe minder interessant, maar ze hebben wel potentie om te groeien. ‘Liquor store blues’ met de reggae-vibe en ‘The other side’ gaan ook nog wel, maar de rest is het allemaal net niet, ondanks ik wel moet toegeven dat er wel degelijk sprake is van voldoende variatie op dit album.Maar ach, echt slecht is deze plaat ook niet, en ik merk dat naar mate ik ‘m meer beluister, ik hem ook steeds beter vind.
Blijft natuurlijk wel dat deze Bruno Mars wellicht de ontdekking van 2010 is, want z’n stemgeluid is uniek te noemen. Zijn stemgeluid heeft iets wat hem onderscheid van de andere pop/R&B-zangers van dit moment. Met wat beter materiaal denk ik dat hij een fantastisch album in elkaar kan zetten.

Grappig cd'tje maar voor mij ook niet meer.
Album begint sterk met Grenade, en kent daarna ook nog wel wat hoogtepuntjes zoals Runaway Baby.
Helaas vind ik dat er ook erg veel 'dezelfde' nummer opstaan zoals Marry You, Our First Time en Count On Me.
Leuk om eens te luisteren, maar bij de tweede luisterbeurt begon hij voor mij al te vervelen.
Halfje eraf naar 2.5*

Het hoge gemiddelde (7/10!) cijfer bij deze plaat begrijp ik totaal niet. Naar mijn mening is dit niks anders dan oneindig uitgemolken clichés. Nummers als 'The Lazy Song' doen mijn tenen krommen omdat een kind die teksten poëtischer kan maken en omdat de muziek net zo goed op een kinderfeestjes - cd past.

En zoals ik al zei, die clichés die nooit begrepen lijken te worden door deze artiesten geven mij, iedere keer weer als ik gedwongen word ernaar te luisteren in openbare ruimtes, dat geestdodende gevoel dat me steeds weer bijna chagrijnig maakt.

En wat Say Yeah van Kiss betreft, dat zal niet het enige nummer zijn waar B. Mars naar geluisterd heeft.

Vandaag maar eens beluisterd, want ik zag dat ik hier 2,5 sterren aan heb gegeven. Laatst hoorde ik op de radio een ontzettend irritant nummer, en dat bleek 'Marry You' te zijn van Bruno Mars. Daarom vroeg ik me af, met dat ene nummer als steunpilaar (het zou niet mogen, ik weet het), hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik zo'n hoge score heb toegekend. Na herbeluistering vandaag moet ik dan ook concluderen dat er een sterretje van af moet. 'Marry You' is immers niet het enige ondermaatse nummer, bijna elk nummer is zo flauw en clichématig dat ik er niet goed van wordt.

Bijna elk nummer zeg ik dus, want dat gaat bijvoorbeeld niet op voor 'The Lazy Song'. Het heeft nochtans hetzelfde euvel, zou je op het eerste gehoor zeggen. Maar het klinkt zomers, en om één of andere reden blijft dit nummer me wel bij, en weet het wel een halve glimlach op m'n gezicht te toveren.

Maar ach, die andere nummers.. 'Grenade', 'Just The Way You Are', popsongs die de bedoeling hebben te amuseren, maar mij enerveren ze alleen maar. 'Talking To The Moon' is dan ook nog eens zo'n ontzettend zeikerige ballad, en met 'Liquor Store Blues' (Ft. Damian Marley) wordt een poging gedaan reggae te maken; een poging die ze beter achterwege hadden gelaten wat mij betreft.

Op zich is de man niet eens een slechte zanger, hij heeft een goeie stem zelfs, maar het klinkt erg gemaakt en dertien-in-een-dozijns. Bovendien zijn de teksten erg zwak. De afsluiter, met B.o.B. en Cee Lo Green, is enigszins te doen, maar haalt het niveau helaas niet meer naar omhoog. Een plaat om snel te vergeten.

1,5 sterren

Een soepele stem die zo zoet als honing is maar die waar nodig ook met een mooie melancholische snik voor de dag kan komen in pretentieloze popmuziek die nergens te lang doorgaat, it never outstays its welcome. Our first time doet me teveel aan de zeikerigheid van Michael Jackson denken, en de dubreggae van Liquor store blues doet mij persoonlijk niet veel, maar de rest varieert van vermakelijke tot ijzersterke top-40-popjuweeltjes, en als de héle top-40 van dit niveau was zou je mij niet horen klagen. (Beluisterd in de versie met 12 tracks, met als bonustracks het leuke romantische Somewhere in Brooklyn en de overbodige akoestische-piano-versie van Talking to the moon.)