Frank Zappa - Zoot Allures (1976)

De remaster uit 2012 klinkt echt echt echt vele vele vele malen beter dan de Ryko. Blij dat ik hierin 'geïnvesteerd' (€ 7,64 bij wow-hd tijdens zo'n kortingsweekend) heb een tijdje terug.

Ik heb hem meegenomen voor 6,99 bij de Media Markt Alexandrium, daar hadden ze bijna een meter aan Zappa staat, alle enkele cd's 6,99 en alle dubbel 11,99 of 12,99.

Zappa-fanaticus br1tag heeft een bijna 2 1/2 uur durende compilatie gemaakt van gitaarsolo's uit The Torture Never Stops !

Youtube

FZ 1976 03 04 Berlin
Youtube

21 minuten Black Napkins

De Snor gaat pas echt los nadat hij het joelende publiek even op zijn plek zet...

40 jaar oud dit jaar.
Benieuwd of de Zappa's nog iets met dat jubileum gaan doen.

Volgens Alex Winter zitten er dit jaar nog wat releases aan te komen.

Vol verwachting klopt mijn hart...en bankrekening

Dit is een heerlijk album met geniaal gitaarwerk.

Heerlijk album waar inderdaad vooral de gitaar eruit springt. Dankzij YCDTOSA vol.1 ben ik verliefd geworden op The Torture. De studioversie is minder goed, maar het blijft een heerlijk nummer.

Fijn album van Frank Zappa. Ik ben niet zo'n Zappa liefhebber, maar dit album gaat er bij mij wel in. Uitschieters zijn wat mij betreft Black Napkins, Friendly Little Finger en Zoot Allures. Puik gitaarspel. Het slotnummer ben ik wat minder positief over.
Terecht in de Oor jaarlijst 1977, maar op een te bescheiden 40e plaats.

Als mede-niet-zo'n-liefhebber wil ik je toch de tip geven om ook eens Hot Rats te proberen als je dat nog niet deed, jorro.

Als Zappa liefhebber die alleen niet zoveel Zappa meer draait de laatste jaren kan ik me daarbij aansluiten en in hetzelfde straatje (als Hot Rats) ook Waka/Jawaka en The Grand Wazoo nog aanbevelen.

Lang geleden, deze Zappa plaat.. FZ is een geniaal gitaar virtuoos.. Black Napkins is daar een mooi voorbeeld van.

jorro:Ik sta hier als niet-liefhebber niet alleen blijkbaar. Wat voor Peter Hammill geldt geldt ook wel enigszins voor Frank Zappa: grote kans dat je weinig van hun werk kent en weinigen kennen hun werk, maar diegenen die er wel door geraakt worden gaan er ook helemaal voor. Via een Hammill-adept leidde dat tot een flinke doorstart in het aanschaffen van zijn/VDG's meest toegankelijke platen van '73 tot en met '84. Ik werd geen freak, maar toch zeker wel een liefhebber en kan vanuit mijn indicatieve maar toch gedegen onderzoek zeggen: veel meer mensen zouden VDG/Hammill moeten kennen & draaien; een waarlijk ondergewaardeerd artiest - genie welhaast. Bij Zappa kwam ik nooit zover en bleef ik steken op deze ene schijf. Ik dacht; Eddie Jobson deed mooie dingen bij Roxy Music, om vervolgens vast te stellen dat hij alleen maar op de hoes en niet op de plaat staat. In mijn beoordelingsraamwerk zou dit album op 3,5 ster komen. Prima om in mijn collectie te hebben, kan ik ook nog een beetje meepraten (/maar daarbinnen ook geen belangrijk document). Maar eigenlijk is dat niet echt zo. Het 'genie' Zappa is bij mij nooit helemaal ingedaald. Zappa was een coach van hele cohorten talentvolle musici en was (dus) zelf ook hoogst muzikaal - sowieso een prima gitarist. Deze plaat is ook helemaal geen straf om te draaien, ook voor outsiders niet (al wordt de blues van Captain Beefheart hier minder prominent gedoseerd).

Een overeenkomst tussen Hammill en Zappa is ook wel dat het bestaan in deze wereld tekstueel en muzikaal grondig gefileerd wordt. Alleen komt Hammill daar wel heel anders uit. Hammill is dan toch meestal de krabbelaar in relaties, die het na zijn in een catharsis culminerende zelfexegese en met de daarbij ontstane 'ruimte' weer opnieuw gaat proberen. Bij Zappa heb ik meer het gevoel dat er aan de wereld weinig deugt. Alle hypocrisie wordt middels snedige teksten en complexe maar veelal zoals hier toch nog wel enigszins catchy (Jazz rock-achtige) liedjes onthuld. De songtitel van de opener is natuurlijk onbedaarlijk lachwekkend en cynisch. Maar toch geef ik dus de voorkeur aan het zelfonderzoek van Hammill. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik meer van de romanticus van Hammill in mijzelf herken en het nihilisme van Zappa in mijzelf tracht te ontkennen. Iets met het (willen) herkennen van een mensbeeld dus - daarmee lijkt het me beter om dit album niet te ranken. Al zou het natuurlijk kunnen dat ik in deze preoccupaties het genie Zappa en daarmee de omnivore muziekliefhebber in mijzelf tekort doe. Dus mocht iemand nog een 'ontroerende' Zappa kennen houd ik mij zeker aanbevolen.

Beetje a typisch album voor Zappa's doen. Het is allemaal wat timide, zijn zang, zijn extravaganza, het mist de magic sparkle, de eigenzinnige gekte van zijn eerdere en latere albums. Zoot is zeker geen zwak album, iedere andere artiest zou zijn sloffen ervoor op eten. Maar er zitten voor mij wat ongemakkelijkheden in. Van die momenten dat je denkt dat je naar iets anders luistert dan Zappa.
Zoals het gekreun van vrouwen in Torture. Plat, goedkoop en tamelijk onsmakelijk, zelfs voor Zappa's doen. De sexual innuendo in de ongemakkelijke mix van seks en kwelling heeft me altijd tegengestaan, al vanaf ik het album 45 jaar geleden voor het eerst hoorde. En zo zijn er meer van die momenten.
De enige track die me kan bekoren is Black Napkins.

Het jeukt tussen mijn derde en vierde teen. Zou graag willen krabben, maar m’n rug doet zo’n pijn door dat gedoe met dat onkruid in m’n hoofd. Brr, The torture never stops.. vooral daar tussen mijn derde en vierde teen. De rechtervoet, dat wel.

En ook nu komt het voorbij tijdens het afwassen....The torture never stops.

kocht vanochtend een mooie engelse persing. heerlijk fz-album!

Soms gebeuren er vreemde dingen in een mensenleven. Gisteren kreeg ik de CD versie van dit album binnen. De LP (oud vinyl) staat al sinds mensenheugenis op mijn zolder tussen oude LP’s, het was destijds mijn eerste Zappa album. Maar waarom ik het album toen heb aangeschaft blijft een blinde vlek. Ik was zeker geen fan van Zappa in het grijze verleden. In militaire dienst had ik een maat die alles verzamelde van Frank Zappa, lyrisch was hij. Maar ik was met andere muziek bezig. De afgelopen jaren is Zappa langzaam mijn leven ingeslopen, en heb ik inmiddels een flinke stapel gewaardeerde Cd’s. Naar aanleiding van de documentaire over Freak Out! (Classic albums) besloot ik dat album eens aan te schaffen en klikte Zoot Allures ook maar aan. En het blijken 2 voltreffers te zijn, en een hiaat in mijn muzikale leven dat het oude Zappa vinyl de aflopen decennia bij ondergetekende nooit op de draaitafel terecht kwam.

Wat een prachtig verhaal Yield! Ik wens je nog veel Zappa toe.

Jammer dat die martelgeluiden iets te lang doorgaan en niet authentiek klinken. Verder blijft nummer 3 briljant. Aaahh, wheee, aaaarrhhh

Frank Zappa is altijd een lastig te beoordelen muzikant geweest. Dat komt door de extreme verscheidenheid aan muziek. Daardoor is er bijna geen enkele plaat die ik helemaal van begin tot einde geweldig vindt. One size fits all en zeker We're in for the money komen nog het dichtste bij. Maar dit was ook wel een prima plaat. Misschien iets teveel gitaargefreak, maar hé dat is Frank Zappa hè. Overigens ben ik nu op de leeftijd gekomen dat ik zijn modern klassieke muziek steeds meer ga waarderen. Maar Flo & Eddie zullen me waarschijnlijk nooit gaan bekoren.

Zoot Allures geniet de 'eer' om als eerste Zappa-plaat door mij gereviewed te worden. Kort na z'n overlijden in 1993 begon ik met mondjesmaat Rykodisc cd's aan te schaffen. Dat was voorwaar geen goedkope hobby voor een student, ook al omdat ene Bowie bij datzelfde label zat. Als zappatist in wording was Sheik Yerbouti m'n eerste aanwinst. De exacte volgorde erna ken ik niet meer, maar Hot Rats, Freak Out! en Apostrophe/Over-Nite Sensation lieten niet te lang op zich wachten. En zonder andere voorkennis of internet schafte ik dus ook dit album uit mijn geboortejaar aan.

Zappa vertikt het hier om z'n eigen songs te 'decomposeren', m.a.w. er zijn (bijna) geen onderbrekingen te horen met kazoos, xylofoons, scheetkussens of andere. Daardoor is de plaat zelfs een beetje atypisch te noemen. Ironisch genoeg levert dat voor mij net zijn meest toegankelijke plaat op. Ook omdat Zappa z'n immer vileine pijlen hier niet richt op destijds actuele sujets, verdient dit album de status van tijdloos. In een poging om een ordinaire track-by-track bespreking wat op te luisteren, heb ik voor elke song een alternatieve titel bedacht.

1. 'Aan de Pomp Weerklonk Zijn Kreet' Stevig rocknummer en een aanklacht tegen het verspillende en niet-doelgerichte onderwijssysteem. Volgens zappa resulteert schoolmoeheid voor vele Amerikanen in een weinig uitdagende job zoals die van pompbediende.

2. 'Pink David, Purple Hendrix' Een instrumentaaltje met natuurlijk de elektrische gitaar voorop. Zappa klinkt bij momenten als David Gilmour en bij andere als Jimi Hendrix.

3. 'Kelly Watch The Whips' De dromerige pling-pling doet me aan het werk van het Franse elektro-duo Air denken. De thematisering is natuurlijk eerder een (fictieve) martelkamer. Zappa's vrouw levert het gegil op dat de sfeer eerder doet omslaan naar die van een louche filmstudio. 'The Great Jig and the Scar' was e.en andere alternatieve titel die door m'n hoofd spookte bij het aanhoren van deze uitgesponnen, broeierige song. Heerlijk matchend met Zappa's laagtonige parlando.

4. 'Is Dit Nou Latex' ... als je groot bent. Een pneumatisch stukje speelgoed, dat nooit praat als het je zaad ontvangt. De riff klinkt naar Zappa-normen nogal basic, alsof Mick Ronson op een plaat van The Stooges moet meespelen.

5. 'Frank 'n Flirter' De ultieme tip om een griet te versieren: doe je voor als een domme jongen. Meiden knappen immers af op bollebozen. Om de sappigheid te benadrukken, hoor je Zappa's speeksel plakken bij meerdere frasen.

6. 'Robbie & Ritchie's Friendly Fingering' Opnieuw een instrumentaaltje dat begint met die typerende percussiegekte. Maar al gauw speelt de gitaar de eerste viool. Het opzwepende tempo en de bluesy sound doen me denken aan The Doors, zoals middenin 'The End'. Maar Zappa kan het (opnieuw) niet nalaten om uit te pakken met het soort vingervlugge virtuoziteit waar o.a. de gitarist van Deep Purple een patent op leek te hebben. Hoewel de maximumscore voor dit plaatje ondertussen al bereikt is, keer ik graag bonuspunten uit voor het hectische maar immer ondersteunende basbeukwerk.

7. 'I Got My First Real Sick Drink' In de cd-versie eindigt de voorgaande track met een synth-partij waarin ik de klassieker 'Daar Komt de Bruid' meen te horen. Ik meen ook dat dit eerder als intro van track 7 bedoeld is, waarin Zappa over zattigheden in de zomer van '69 zingt. Of hij met het jaartal even puberale knipoogt als Bryan Adams weet ik niet. De main riff is opnieuw vintage Stooges maar blazer-intermezzi maken het geheel letterlijk wat luchtiger.

8. 'Smooth Allures' De titeltrack is het laatste instrumentale nummer. Door het drietal over heel het album te spreiden, hoeft dat niet aan evenwicht inboeten... en ik niet aan aandacht. Het begint wat esoterisch met akkoordenschema's en lange noten. Gelukkig zorgt de bas voor voldoende aarding. De jazzy sound meandert om uiteindelijk over te gaan in een bluesy outro. Beetje Santana maar dan wat minder zuiders.

9. 'The Rise and Fall of The Fonz' De bekendste song van Zoot Allures wegens enig hitpotentieel is de slotsong. Deze begint met een glamrock-riff. En in de outro herken ik flarden van 'Driver's Seat'. Daartussenin zorgen Zappa's bariton en falsetto backings voor meer dan één komische noot. Alleen al de zin "Leave his hair alone but you can kiss his comb" moet volstaan om Zappa posthuum de Nobelprijs voor de Literatuur toe te kennen.

*****

De 60 jarige editie van Freak Out is amper uit en de 50 jarige editie van Zoot Allures is een feit.

Sta-link

Son of Canard du Jour is nu te beluisteren. Soort proto-versie van Outside Now.