Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

Sinds 2007 heeft Agalloch een nieuwe drummer (Aesop Dekker).
Also:
(Wikipedia)

Typisch, want op de thrashy, blackened, zeer snelle (en gave!) plaat van VHÖL drumt die Aesop Dekker ook, en dáár is het wél retestrak, origineel en gaaf!

Goed om te weten want dan ga ik dat album toch maar beluisteren. Bij de latere albums van Agalloch zitten de drumpartijen echt in de weg om er van te genieten.

Dit album heb ik behoorlijk vaak beluisterd intussen. De 3 'meningen' die bij dit album geschreven zijn, zijn behoorlijk positief en bovendien werd bij de door mij erg gewaardeerde EP van Gallowbraid (Ashen Eidolon) de vergelijking met Agalloch meer dan eens gemaakt.
Toch zijn de keren dat ik dit album beluisterde, vooral pogingen geweest om dit album voor mij te laten groeien. De eerste paar keren luisteren waren namelijk niet overtuigend.

Nu, ruim 2½ jaar nadat ik dit album leerde kennen, moet ik toch constateren dat ik qua Marrow of the Spirit niet overtuigbaar ben. Het begin van het album is nog redelijk overtuigend: een stemmig intro, dat helaas net iets te lang is, gevolgd door een intens begin van Into the Painted Grey. Binnen een minuut gaat het voor mij mis in dat nummer als dat intense opeens omslaat in een übersimpel gitaarriedeltje.
Dat is het probleem dat ik met een groot deel van deze plaat heb: er zitten goede stukken in, maar ook te vaak wat simpele melodietjes. Daarnaast missen sommige nummers de kwaliteit om te kunnen blijven boeien, zeker als ze allemaal minimaal 10 minuten zijn. Black Lake Nidstång en To Drown zijn voor mij wat dat betreft de ergste missers.
Daarbij beginnen de gefluisterde vocalen met tegen het einde van het album ook wat tegen te staan. Het idee is goed, maar het wordt te vaak gebruikt. Misschien is het voor mij ook wel een soort van bliksemafleider voor alle andere dingen die er niet goed zijn aan dit album.

Ik ga er vanuit dat het doel van dit album niet zozeer een bak herrie maken is, maar juist sfeer scheppen. Daar slaagt Agalloch hier helaas niet in, aangezien ze mijn aandacht nauwelijks vast weten te houden.

2.5*

Leuk om te lezen dat er over dit album zeer verschillend gedacht wordt. Vooralsnog doe ik mee met de enthousiastelingen , maar ik ben niet ongevoelig voor de kritiek op dit album. Sterker nog, ik denk dat ik hem iets omlaag doe. Echter voor mij blijft het nog steeds een erg goede cd waar ik nog steeds veel naar luister. To down vindt ik echt een goede afsluiter, ondanks dat het erg lang duurt.

De EP van Gallowbraid zoals door Wizard aangehaald wint het echter op alle fronten. Dat is echt supermuziek!

Eerste kennismaking voor mij met Aggaloch, en ik vind die zeker niet onaangenaam. Ik vind het, zoals wel vaker met dit soort albums, wel een érg lange zit. Ik ben steevast van mening dat drie kwartier genialiteit ruim zou volstaan, eerder dan je album "volproppen"...

Herwaardering, ben wat te streng geweest. Neemt niet weg dat het album niet over de gehele linie overtuigend is.

Absoluut. Ook wat moeizaam vind ik om er door te geraken. Meestal is een goed uur aan muziek niet zo heel lastig om door te geraken. Deze bewijst het tegendeel.