Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

Het is een plaat die het best tot z'n recht komt in de winter volgens mij. Ik kon er in ieder geval het meest intens van genieten toen alle straten hier bezaaid lagen met sneeuw, bij een temperatuur onder het vriespunt.

Het is wel een album dat tijd van je vergt, mijns inziens. Bakema NL heeft dus gelijk, als hij zegt dat hij de cd op zijn gemak wil beluisteren.

Toch wel weer belachelijk sterk. Black Lake Nidstang is een pareltje. Ik verwacht wel dat deze plaat mijn favoriete Agalloch gaat worden, hij groeit tot nu toe enorm bij mij.

Toevallig dat één van mijn andere favoriete platen uit 2010 de intrigerende titel ...And they have escaped the weight of darkness draagt.

http://www.musicmeter.nl/al...

Muzikaal absoluut niet te met Agalloch te vergelijken, een grotere tegenstelling is amper denkbaar, maar wel heel erg mooi.

Zo zo, weer eens 'wat anders' dan The Mantle en Ashes Against the Grain. En misschien wel beter. Het donkerste Agalloch in jáááren, waarbij het nummer Black Lake Niðstång natuurlijk het pareltje is. Nouja, eerder parel. Ook de drie nummers daarvoor (waarvan één een semi-intro) vind ik enorm sterk. En vooruit, Ghost of the Midwinter Fires is toch ook wel sterk. De afsluiter sluit het geheel vervolgens fijn in 'lawaai' af. Maar óh, wat is Black Lake Niðstång goed.

Een geweldige band, dat zondermeer.

Prachtige plaat ........gisteren toevallig geluisterd met een koel colaatje in de zomerzon.
Heerlijk hoor.
En toch pakte hij me meer op die late decemberavond terwijl buiten de temperaturen onder het vriespunt daalden....................niet zo verrassend eigenlijk....

Vind het nogal tegenvallen, ik stoor me nogal aan het gepiel met klooierige harmonietjes en repeterende nootjes. Hier en daar hoor ik wel wat mooie dingen langskomen, maar het overgrote deel van de nummers vind ik melodisch onder de maat.

Wat een schitterende hoes.
The Mantle bevalt me zeer goed dus ik ga deze maar eens aan mijn "Nog beluisteren" lijstje toevoegen.

Zeker doen! En als je dan toch bezig bent, 'Ashes Against the Grain' van Agalloch vind ik ook geweldig.

Zal die ook eens toevoegen, mijn mening over metal was vroeger (vorige maand dus) dat die artiesten alleen maar wat staan te schreeuwen en dat de gitaristen maar wat harde noten aanslaan. Gelukkig moet ik na Opeth en The Mantel die mening herzien.

Dan ligt er nog een hele wereld aan je voeten. Waag eens een gokje bij de similar artists op last.fm van die twee

Dan zou ik beginnen bij Sun 0))) want dat zijn de meest gezellige metal vrienden.

Wat blijven al die nummers toch verschrikkelijk in je hoofd doorwurmen de hele dag. Een zeer verslavend album. Allemaal toppers, maar voor mij is "into the painted grey" echt het absolute hoogtepunt, dit epos komt toch akelig dicht in de buurt van "the left hand path"van Entombed. Lange tijd niet zo'n muzikale belevenis meegemaakt!!
Direct mijn persoonlijke top 10 in.

De hoes zegt precies wat het album inhoud: duisternis.
Voor in de winter een prachtig album!

Als liefhebbers van dit schijfje kom je ook goed weg met de mini van Gallowbraid "Ashen Eidolon", qua sfeer dicht bij "Marrow of the Spirit" alleen is Marrow... een full length

En bedankt voor de tip. Vanaf de eerste tonen was ik al om en het werd alleen nog maar beter............weer een cd om te halen.

Een heerlijke winterplaat is Marrow of The Spirit. Maar vooral is dit een zeer sterke Metal plaat van Agalloch, buiten de eerste track halen alle tracks een lengte van ongeveer 10 minuten.
Het zijn prachtige Metal composities geworden met een pak heerlijke grunts erin.

Hoewel ik geen liefhebber van Grunts ben is het op deze plaat niet vervelend.
Ik vraag me af hoe het album zou zijn geweest met normale zang.

Volgens mij was het in mijn ervaring dan een pak minder intens geweest; maar ik ben dan ook een aanhanger van de grunts van Agalloch. Het hoort er voor mij gewoon bij, het is een belangrijk onderdeel zelfs.

Ik zou het niet willen en me niet voor kunnen stellen, de grunts van Agalloch heb ik altijd al erg goed gevonden.

Ja de grunts op de Agalloch platen zijn schitterend!
Zoals Gloeilamp zegt ik zou me geen plaat van Agalloch kunnen voorstellen zonder grunts.

Het weer wordt kouder, een prachtig moment om deze plaat weer te gaan luisteren. Vooral Black Lake Nidstång komt zo ontzettend hard, wat een briljant stuk muziek. Zonder twijfel de beste metal-plaat van de laatste jaren.

Door wie is de hoes ontworpen?

Sluit ik me helemaal bij aan. Ik lees overal supergoeie dingen en het lijkt wel de Radiohead van de black-post-dinges-metal: "het is van Agalloch dus het MOET wel geweldig zijn!!"
Dus tóch nog een kans gegeven (heb ook al enkele andere albums van hun geprobeerd), maar ook dit keer valt 't weer zeer tegen..

Het blijft steeds een beetje simpeltjes.. Beetje kinderlijke manier van nummers schrijven ofzo, niet echt samenhangende songs, meer alsof ze steeds losse stukjes muziek geschreven hebben en achter elkaar hebben geplakt. De gitaren spelen inderdaad vaak pielerige harmonietjes, die niet uitblinken in originaliteit (en soms zelf wat knullig klinken) en die stem is ook niet erg goed. Niet dat ik niet tegen wat rauwe geluiden kan, maar het is (op hier en daar een uitzondering na) gewoon niet écht goed.
Naast de songwriting skills het grootste mankement is de drummer: Hij speelt ofwel erg vierkante, up-tempo, haast poppy-drum ritmes die niet boeien.. óf typische black metal blasts (of hoe heet dat hele snelle?) maar dan redelijk slordig, alsof Lars Ulrich probeert Wolves in the Throneroom mee te spelen..
Ik heb ook een live-album geprobeerd (met de gedachte: dit is vast representatief voor hun arsenaal, dus hoef ik niet te kiezen wel album ik éérst ga checken..) maar daar speelde de drummer zóóón slordige dubbel-bass dat ik die gauw heb uitgezet!

Er zijn aardige stukjes en vondsten, Black Lake begint bijvoorbeeld wel heerlijk (en half-way through wél erg toffe vocals even!), maar over het algemeen gebeurt er weinig memorabels op deze plaat, evenals op vorig werk wat ik heb geluisterd.

Niet gewend van Profound Lore, maar; Dit vind ik zeker niet de uber-hoge scores en recensies waard.

Haha, nog n kleine opmerking:
Een van de toffe vondsten is het einde (vanaf 6 min) van Ghost of the Midwinter Fires, wat haast EXACT hetzelfde begint als de outro van een van de songs van m'n eigen band.. hoewel niemand van ons naar Agalloch luisterd Ach, who gives a flyin' fuck..

Jammer dat dan tóch de spanningsboog weer inkakt verder richting t eind..

Ha, ben ik toch niet de enige. Aan de drums an sich stoor ik mij eerlijk gezegd niet zo, maar bijvoorbeeld een 4:12 in Black Lake Niðstång (ik heb net maar weer een willekeurig nummer opgezet) heeft riffwerk om te huilen (niet van ontroering overigens), als je het mij vraagt, en dan klinkt zo'n upbeat drumpartij ook ineens erg misplaatst. Alleen de zang blijft dan over om duister te zijn, wat misschien gelukt zou zijn met een vette begeleiding á la Mayhems Grand Declaration, maar hier klinkt het vooral erg geestig. Iets verderop gaat de galm weer over de gitaar en dan blijkt dat sfeerschepping inderdaad erg makkelijk is als je een goede reverb unit hebt, want verder heeft het allemaal weinig om het lijf.
Schrijnendste voorbeeld van melodische armoe is wat mij betreft 0:53 in Into The Painted Grey, klinkt alsof ze computergestuurde akkoorden in een illegaal gedownload muziekprogramma direct met de gitaar overgenomen hebben.

Juist, dat was precies wat ik ook dacht; intro weet de spanning goed vast te houden, PRECIES tot aan dat punt, dan is alle sfeer ineens weg, op, verpest.

Nouja, er is nog zoveel mooiers in muziek-land te vinden (of meer specifiek; in sfeervolle black-metal-land: Wolves in the Throneroom, Altar of Plagues, of de geweldige laatste plaat van Twilight: Monument to Time End)

Nou, voor mij blijft dit toch een enorm sfeervolle plaat. Ik heb net een bonustrack gevonden, een pianostuk eigenlijk. Het heet 'Nihil Totem'.

Die bonustrack!
Agalloch blijft een meesterlijke band. Deze plaat vind ik een klein beetje minder dan hun voorgaande werk, maar ook dit blijft een heerlijke, ijskoude plaat. Geweldige soundtrack voor de winter!

Na ze dit jaar op Roadburn te hebben gezien (met té schel geluid, echter wel sfeervol) besloot ik deze cd eens binnen te halen om te proeven...

Maar wat een enorm slordige brij is dit!
Het geluid is over het algemeen vrij iel...
Vaak lopen de instrumenten gewoon uit de maat, en ik denk dat de slechte drummer hier de boosdoener is. Echt niet om aan te horen
De nummers zijn ook weinig pakkend, met uitzondering van Black Lake Nidstang wat een leuk sfeervol tweede deel heeft.

Ik sla deze band maar over...

En dat is jammer, want Ashes Against the Grain is één van de pakweg tien beste metal albums ooit.

Daarom vraag ik me af wat er in hemelsnaam aan de hand is met de drums en de gitaarlijnen in 'Into the Painted Grey'? Bijna het hele nummer lang klopt er geen zak van. Ook de wisselingen lopen niet allemaal even soepel. Er zit bovendien echt geen enkele drumlijn in dat nummer die bij de partijen van de andere instrumenten past. Geen enkele, was de drummer dronken ofzo!? 'Into the Painted Grey' lijkt op van die zolderkamer myspace-blackmetal uit Groningen.

De productie klinkt ook schel en goedkoop.

Zo rampzalig als dat nummer klinkt de rest gelukkig niet, maar erg veel memorabele momenten vind ik hier niet. De cleane zang is niet best, de riffs boeien me niet erg en 'Black Lake Nidstang' is erg langdradig. Alleen 'Ghosts of the Midwinter Fires' had niet misstaan op Ashes Against the Grain (al vind ik de drums rond 2:30 opnieuw niet echt sterk).

Minste plaat van Agalloch tot nu toe. Tijd om de drummer eens op het matje te roepen.