Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

Met "Black Lake Nidstang" zetten ze echt een goed nummer neer.
Slepend dreigend, vooral dat stuk met de zacht, zuchtende, hese vocalen vind ik formidabel.

Heb je een promo gekregen ofzo? Hij moet toch nog uitkomen, of ben ik gek?
Ik heb via merchground zo'n limited edition met andere artwork gereserveerd + het t-shirt. Was trouwens goedkoper dan de cd en het t-shirt apart bestellen, beetje raar als je bekijkt dat van die 'limited edition' maar 2000 exemplaren worden gemaakt en dus een beetje een verzamelobject is.

Hij is al gelekt

Vandaag eens paar keer beluisterd, ik was eigenlijk niet echt bekend met Agalloch, wel van naam gehoord, maar nooit echt iets beluisterd. Dit klinkt echt puur en natuurlijk, zonder te veel productiegedoe. Gitaarsound is heerlijk, het tussenstukje met alleen gitaar van Into the Painted Grey bezorgd me gelijk kippevel. Een die zeker in mijn top 10 van 2010 komt. Met een beoordeling wacht ik nog even.

Agalloch is organische muziek, Agalloch is emotie. Zo ken ik ze en dat zal wel niet veranderen. Wat wel veranderd is hoe ze elke keer tegen een nieuw album aankijken. The Mantle was erg akoestisch, Ashes was heel erg post rock, met vocalen die de hoofdmoot waren van het pakket.

Dit album is meer Black Metal qua sfeer, zeker in het begin van het album. Later wordt alles meer ambient, meer postrock, maar de productie heeft veel sfeer. Op sommige tracks zou ik zeggen dat de vocals iets teveel op de achtergrond zitten of de instrumenten teveel op de voorgrond, het is maar hoe je het bekijkt. Zonder er echt op te lijken, hangt er een soort shoegazey (Alcest?) feel over het album.

Ik prefereer nog wel de felle eerste helft, tegenover de rustigere tweede. Toch, dit is geweldig en sowieso jaarlijstjes materiaal.

Ik heb deze net besteld via internet, samen met de vorige van Agalloch, wacht nu gespannen af!

Na de eerste paar luisterbeurten wacht ik toch nog iedere keer af naar de laatste twee nummers. Vooral "To Drown" heeft zo'n magische sfeer over zich hangen, daar word ik nog iedere keer door verrast.
Het heeft wel, zoals ThirdEyedCitizen al opmerkte, een duidelijke tweedeling tussen de eerste en tweede helft van het album, wat het geheel niet ten goede komt.

Daar ben ik het niet mee eens. Alleen They Escaped the Weight of Darkness ontkracht dat al, want alhoewel menig (black) metal album begint met een rustige intro om je vervolgens kapot te maken beschouw ik Agalloch toch als een treetje hoger dan het gemiddelde meuk en is de intro van essentieel belang in het geheel. Vooral ook om een parallel met To Drown te schetsen.

Neem inderdaad niet weg dat het album gaandeweg, vooral na het slopende Into the Painted Grey op een andere - misschien rustigere - manier overgaat, maar ik zie daar alleen geen tweedeling in.

Ik ook niet, Agalloch laat het prachtig overgaan van 'hard' naar wat rustiger. Je hoort dat echt terug, dus ik vind ook niet echt dat er een tweedeling in zit. De plaat voelt echt aan als één geheel, zoals dat altijd is bij Agalloch.

Nog even en dan valt hij door de brievenbus!!

Dit weekend volop de tijd gehad om dit album in alle rust nog eens te beluisteren, en ik moet toch terug komen van mijn eerdere ervaringen. Het is allemaal niet zo zwart-en-wit als ik eerst meende, wat dit album zo interessant en intrigerend maakt.

De intro zette mij inderdaad op een verkeerd been, door - in mijn ogen - nogal geforceerd in alle geweld los te barsten met Into the Painted Grey, door middel van een vreemd ingemixte drum roll. De afzonderlijke nummers, Into the Painted Grey en The Watcher's Monolith, zijn van buitengewone klasse, maar de overgangen kwamen mij wat lukraak over. Het restant van de plaat vloeit allemaal heel netjes in elkaar over, wat het geheel dan wel ten goede komt. Vooral de overgang van The Watcher's Monolith naar Black Lake Nidstång is geweldig. Vanaf hier komt de sfeer van de intro ook weer echt terug.
Dat was wat mij opviel betreffende een 'tweedeling' van dit album. Ondanks deze puntjes van kritiek blijft dit toch met gemak een van de beste releases van dit jaar.

Pfffffoeh, Agalloch maakt het ons niet makkelijk met dit nieuwe album. Werd ik bij Ashes Against the Grain meteen bij mijn strot gepakt (om mijn strotje tot op heden ook niet meer los te laten), bij Marrow of the Spirits is het een heel ander verhaal.

Na keer op keer luisteren, ontdek ik steeds meer mooie dingen aan dit album, maar ben ik nog niet in de jubelstemming die ik vooraf verwacht had. Zo lang wachten op een album, dit MAG gewoon niet tegen gaan vallen uiteindelijk!

Ik ga stug nog een weekje intensief luisteren alvorens met een cijfer te komen.

mij bevalt ie.

weer een hele mooie prestatie, net weer anders dan hun vorige cd's maar toch nog genoeg herkenningspunten naar hun vorige werken. Er is geen betere muziek om op te zetten in de winter. Koud, desolaat, uniek.

Na een aantal luisterbeurten moet ik er nog steeds aan wennen. Soms duurt het me allemaal een beetje te lang. Er had hier en daar wel geknipt mogen worden. Maar ik blijf proberen.

Ik ben hem net voor de eerste keer in z'n geheel aan het beluisteren (ik had al twee nummers beluisterd, waarvan op dit forum links stonden), en ik moet zeggen: dit is een geweldige luisterervaring! Dit gaat hier nog veel gedraaid worden, maar ik had wel kunnen denken dat dit kwalitatief heel erg goed zou zijn, het vroegere wer van deze band is dat ook.

Valt me op dat je bij bol.com toch nog een paar weken moet wachten,
voordat hij geleverd wordt.
Gisteren bij Fame in amsterdam hadden ze hem ook niet.
Heeft iemand een idee waar hij snel te krijgen is?

Ik heb 'm besteld op www.large-online.nl

Ik heb zelf dit weekend de cd van merchground binnen gekregen en daar heb ik bijna drie weken op moeten wachten, wat toch de moeite is om hem daar te bestellen is dat je hem met een t-shirt kan bestellen en een limited edition kan bestellen die enkel daar te koop is en waar er maar 2000 van worden gemaakt. De limited edition is niet zo heel erg bijzonder, de CD is compleet zwart, waarvan ik niet weet of dat bij de originele cd ook zo is, er zit een boekje bij met de songteksten en wat artwork en de hoes is ook helemaal zwart met een ingelaserde afbeelding erop. Voor de muziek maakt het echter niks uit, maar voor de fans die eens iets bijzonders van deze band willen hebben is het de moeite waard. Ik had zelf nog geen gelimiteerd product van Agalloch, dus ik ben zo trots als een pauw!

Edit: Ik heb hem inmiddels alweer vele malen beluisterd en ik vind het toch weer een meesterwerk. Hij is in ieder geval weer zo boeiend dat hij niet begint te vervelen, zelfs niet na de zesde keer dat ik hem beluister deze middag. Prachtig, koud, ontroerend, bevreemdend, fenomenaal en zo kan ik nog wel een paar woorden bedenken die allemaal bij deze plaat lijken te passen. Voor de fans is deze plaat zeker weer de moeite waard.

Edit: Mensen die nog de limited edition willen aanschaffen moeten trouwens wel snel zijn, want ik heb al exemplaar 1298 van de 2000, dus meer dan de helft is waarschijnlijk al de deur uit.

Edit: Oeps, laat maar, hij staat al helemaal niet meer op de site, het t-shirt is nog wel verkrijgbaar.

Edit: Er staan nu alweer vier exemplaren van de limited edition op ebay voor achterlijke prijzen...

net achter die ltd edition op viva hate records gegrepen.
dan maar de gewone amerikaanse versie van profound lore besteld. 15.49 USD incl verzending. een beetje goedkoper dus dan bestellen via amazon.co.uk of amazon.de...

Na een stuk of 10 keer beluisterd te hebben valt hij me iets tegen!! Niet dat hij slecht is...maar ik vind het geluid wat iel!!

Ik vind het echt enorm moeilijk om hier een beoordeling voor te geven. Aan de ene kant wil ik het album juist heel hoog geven en aan de andere kant net een voldoende. Dit komt door de zang die mij niet altijd even goed bevalt, vooral de schreeuwen klinken af en toe niet echt lekker. Ik wacht dus nog steeds met de beoordeling.

Ik begrijp dat veel mensen dit een mooi album vinden, en ik kan er zelf ook wel van genieten, maar het is wel écht een flinke zit. Echt muziek die geduld nodig heeft.

Deze komt toch in m'n eindejaarstop 10. Maar niet op nummer 1. Daar heb ik een reden voor, en die is het best uit te drukken in een songtitel: 'Ghost Of The Midwinter Fires'. Dat nummer zorgt namelijk voor het enige minpunt van deze plaat. Voor de rest is het gewoon geweldige muziek, zware kost ja, maar ik hou wel van zware kost. Het is een echt winteralbum ook, vind ik, getuige de koude hoes en de zwaarmoedige opener alleen al. Een meer uitgebreide mening volgt normaal gezien in 2011.

4,5 sterren kan ik al wel uitdelen.

Deze toch nog één keer draaien deze avond. Ik twijfel er nog aan of ik 'm op 1 zou zetten in m'n eindejaarstop, of niet. Die draaibeurt wordt dus beslissend. Spannend!

Agalloch maakt het me niet makkelijk, dat is zeker. Al zeker in de top 3, maar op welke plaats..

Ik ga 'm voorlopig toch op plaats 3 zetten. 'Ghosts Of The Midwinter Fires' heeft nog altijd niet helemaal vast (vraag me af of dat ooit gaat komen), al kan ik niet ontkennen dat er bijzonder fraaie stukken in verwerkt zijn. Maar goed, ik kom hier nog op terug.

Dit jaar heb ik Agalloch ontdekt. Naar aanleiding van deze nieuwe release ben ik ook naar ouder werk op zoek gegaan, en dat bevalt allemaal heel erg goed. Deze plaat heb ik al vrij veel beluisterd de laatste weken, en is op de derde plaats geëindigd in mijn eindejaarslijst. Het is een kille, desolate, donkere plaat.

De hoes vind ik prachtig; die ademt perfect de sfeer uit die de hele plaat lang wordt vastgehouden. Kil, desolaat en donker dus. Het album opent met een kort nummer, meeslepend nummer. De cello speelt daarin de hoofdrol, met op de achtergrond het geluid van tsjilpende vogels en een klaterend beekje. Het nummer is gecomponeerd door ene Jackie Perez-Gratz, en de cello wordt ook door haar bespeeld. Wat je hoort is erg intens, en vooral wonderschoon.

Als ‘They Escaped The Weight Of Darkness’ langzaam wegvalt, komt ‘Into The Painted Grey’ bruusk invallen. Het contrast is groot, maar er is toch ook één gemeenschappelijk punt; de intensiteit. Agalloch haalt het onderste uit de kan, en dat is maar goed ook, anders zou de muziek misschien wat verzanden omdat de nummers zo lang uitgesponnen zijn. maar niets van dat alles ervaar je tijdens het helse uur dat ‘Marrow Of The Spirit’ is. Met de grunts heb ik trouwens geen probleem; het komt wel eens voor dat ik het niet kan verdragen, maar bij deze band blijkbaar wel. Het tempo zakt bijna nergens, maar van overhaasting is echter geen sprake; het beste bewijs daarvan is de tijdsduur van het nummer.

‘The Watcher’s Monolith’ klinkt, net als het vorige nummer trouwens, groots. De song opent met akoestische gitaar, waarna de elektrische gitaar invalt, en de song langzaam opbloeit. Na een minuut krijg je dan een halve minuut rust, waarna de zanger invalt, en het weer steviger wordt. Als we ongeveer 3 minuten ver zijn in het nummer, krijg je hetzelfde motiefje als in het begin, en klinkt een haast sacrale stem: “Standing proud in the hollow of the land; a vestige of deeper purity etched in spirit against the sky.” De gitaarsolo in het midden van het nummer is ook erg mooi, waarna de song een lichtjes andere wending krijgt. Al duurt dat niet lang. Na een korte rustpauze kent het nummer nog een geweldige climax (vind ik persoonlijk), waarin de zanger zijn longen bijna uit z’n lijf schreeuwt en bromt en grunt. Daarna volgt nog een beklijvende gitaarsolo, die de haren op je nek overeind doen komen. Wanneer die solo stukje bij beetje wegvalt, komen krekels opzetten, en de laatste minuut wordt volgemaakt met een ronduit fantastisch mooi pianostukje. Niet frivool, of moeilijk of zo, maar echt perfect bij de sfeer van de plaat passend.

De krekels hoor je ook nog in het begin van het langste nummer, ‘Black Lake Nidstang’. Ik heb eens opgezocht wat dat is, een nidstang (een mens kan niet alles weten, natuurlijk, maar is wel nieuwsgierig, dus daarom zoekt hij dingen op). Wel, het is een soort houten paal die in de oude Germaanse culten werd gebruikt om een vijand te vervloeken. Het woord is afkomstig uit het Oud-Noors, en als je deze band hoort, zou je soms denken dat het een Scandinavische band moet zijn, omdat ze toch wel aanleunen bij een band als Opeth. Maar goed, dit weetje draagt enkel bij tot de obscuriteit van deze plaat. ‘Black Lake Nidstang’ begint langzaam, neemt z’n tijd, hoor ik daar niet een flamencogitaar eventjes voorbijkomen, of beeld ik het me in? Het is in ieder geval één van de beste nummers die ik dit jaar al heb beluisterd, een monumentaal nummer. Als het rond 4 minuten 10 echt begint, wordt je meegezogen in de donkere wereld van een dodenmeer. Dat eerste stukje tekst, wordt gedeclameerd door “voice of the dead”, lees ik op een site waar ik de lyrics kan lezen. Tja, zo klinkt het wel, schor en fluisterend spuwt die stem woorden uit zoals “Pale ghosts caress the Nidstang in the dark; its face scarred by the ages”. Daarna volgt een instrumentaal stukje, en wordt het volgende stukje tekst gedeclameerd, door “voice of the Nidstang”. Tekstueel is het een mysterieus en intrigerend nummer, instrumentaal een meeslepend epos. Na zo’n 10 minuten kent het nummer een impasse, waarin de wind waait, gitaarklanken hypnotisch schemeren en de spanning op en top blijft. Xylofoon passeert ook, mooi toch. Experimenteren met keyboard. Na enige minuten begint het misschien wat tegen te steken, en als we bijna de kaap van het kwartier hebben gerond, komt er weer een versnelling in het nummer. Iets waarop ik ook al enkele minuten zat te wachten bij een eerste beluistering, dat geef ik grif toe. Zo explodeert het nummer toch nog op het einde. “Join the drowned in the silence of the black lake’s womb…” Gezellig is anders, zou ik denken..

En dan het nummer dat deze plaat ervan weerhouden heeft om de beste van 2010 te kunnen zijn voor mij. Dit nummer begint vrij afwijkend in vergelijking met de rest van de lange nummers. In titels verzinnen zijn die jongens echter heel goed. ‘Ghosts Of The Midwinter Fires’ is een titel met een zekere poëtische schoonheid. Na een vrij lange introductie komt het nummer rond de 3 minuten pas echt op gang. Ik ga zeker niet zeggen dat het een slecht nummer is, hoor. het intrigeert me net iets minder dan de overige songs, en dat is jammer. Misschien dat de appreciatie mettertijd nog zal komen, ik weet het niet. ik hoop er alleszins op, want dan is deze plaat een dikke kanshebber om het tot in mijn top 10 aller tijden te schoppen, toch zeker wat metalplaten betreft. Het nummer eindige wel erg mooi: een schelle klank op de achtergrond, de gitaar die zijn laatste noten uitzingt, en het klaterende beekje van de openingstrack dat weer terugkomt.

Daarmee opent de afsluiter ‘To Drown’ ook. Even later valt dat geluid weer weg, en komen er een akoestische gitaar en weemoedige strijkers voor in de plaats. Bezwerend wordt er gefluisterd “They escaped the weight of darkness”. De titel van het openingsnummer. De wereld is een bol, en het bestaan is een cirkel. Alles komt terug. “They escaped the weight of darkness; to drown in another…” Meesterlijk hoe de eerste en laatste track met elkaar in verband worden gebracht. Na ongeveer 5 minuten zou je denken dat het nummer gedaan is, maar nee hoor. Het tweede stuk moet nog beginnen. Een kolkende uitbarsting lijkt op til, ingeleid door dreiging, een razende storm in een stolp. Je weet dat ie er is, maar hij moet nog tot volle wasdom komen. Na 6 minuten 40 wordt het slotoffensief langzaamaan ingezet. Je voelt de spanning letterlijk oplopen. De cello keert ook terug, natuurlijk. Alles komt terug, vergeet dat nooit. Die kolkende uitbarsting komt er niet van, dat is misschien wel spijtig. De laatste anderhalve minuut bestaat uit water dat tegen de rotsen aanschuurt, en uiteindelijk dat klaterend beekje. Al kan het ook een hele oceaan zijn, wie zal het zeggen?

Agalloch pakt groots uit met ‘Marrow Of The Spirit’. Voor mijn gevoel althans, want ik weet dat er veel discussie bestaat over deze nieuwste. Sommigen, zoals ik, vinden het een geweldige plaat; anderen kunnen er niet veel mee. Het is inderdaad een lange, moeilijke zit, dus één kans volstaat niet. Je moet het twee kansen geven.

4,5 sterren

Mooie recensie AOVV . Voor mij is deze Marrow of the Spirit album van het jaar. Maar hij heeft de eindlijst niet eens gehaald.. Stelletje MuMe barbaren .

Had hem net nog opstaan in de auto én zoals AOVV hem ervaart zo heb ik dat eigenlijk helemaal niet. Ik vind het een leeg geheel met soms wel erg makkelijke melodieën. Maar ga na dit berichtje opstaan om hem uit de auto te halen en hem op zetten!! Want het is een verdomd aanstekelijk stukje!! Ik zou er nu al een halfje bij doen!!

Ik heb verdorie nog maar de eerste 2 nummers kunnen beluisteren, moet er nog even voor gaan zitten. Na de mooie intro gaat het goed lost, zeker voor Agalloch begrippen, maar het beviel me wel..............geef me tijd, ik wil die cd op mijn gemak beluisteren.