Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

Dé release van dit najaar voor mij, ik ben ontzettend benieuwd. Schijnt een erg donkere plaat te gaan worden, de hoes straalt dat in ieder geval wel uit moet ik zeggen. Anders dan ik verwacht had, maar hij heeft wel iets.

Ik wacht met spanning af in ieder geval!

Ben ook benieuwd, een echte winterplaat lijkt mij zo

Ohww ...een nieuwe Agalloch dat is interessant ik hoop dat ze de hoge kwaliteit van hun vorige cd,s weten vast te houden,want die waren waanzinnig.
Prachtige sfeervolle muziek die het vooral goed doet als de temperaturen omlaag gaan......

Deze band heeft nog nooit iets slechts gemaakt dus ik heb er alle vertrouwen (en zin!) in.

Oh wat heerlijk. 6 nummers maar, en kijk naar die tijden! Ik sluit me bij Sammael aan, dé release van dit najaar.

Wat wacht ik hier al lang op!

Dit is onverwachts! Ik las van de zomer nog dat ze een label hadden gevonden, maar ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan. 24 november al! Het werd eens tijd dat ze weer een nieuwe plaat uit gingen brengen, dit word voor mij dé release van het jaar waarschijnlijk.

Hopelijk komen ze na de release ook weer eens naar Europa om hun nieuwe materiaal te introduceren!:)

Lijkt me wel waarschijnlijk hoor. De tour die nu geplanned staat is zo'n 7 dagen kort. En aangezien Agalloch houdt van de Benelux (gezien het schaarse aantal concerten dat ze in totaal geven, en tóch onze kleine landjes al zeker drie keer hebben aangedaan, inclusief opname van hun live dvd) zullen we ze zeker begin of eind 2011 hier verwachten!!

Kan niet wachten. Lekker laat in de herfst, prima tijd.

lange metalnummers.

ga dit zeker eens checken

Whoo veelbelovende tracklist, ik hou van lang uitgesponnen nummers. Iemand een tip om een eerste album aan te schaffen? Ik zag de bijzonder hoge scores hier...
Liefst meer death metal dan gothic/black, ben niet zo te vinden voor die laatste. The Mantle?

Death metal ga je bij Agalloch sowieso niet vinden, het is ietswat melancholische shoegaze-metal richting Alcest. Ik vind het zelf weinig met black metal van doen hebben (enkel de zang neigt er soms naar), maar het heeft een donker sfeertje, en het is metal, vandaar.

Qua albums kan je niet echt de plank mis slaan, mantle, ashes, white, het is allemaal top.

Eerste recensie van de plaat.

Mijn verwachten worden er niet lager op. Wat een lovende woorden!

Ze houden het erg spannend doordat er nog geen noot op het www is verschenen. Hopelijk is het artwork veelzeggend voor de toon.

Mooi stuk zeg, als ik het album opgezet heb ga ik het eens uitgebreid lezen.

En nog een recensie!

Zie hier, het wachten wordt eindelijk (een beetje beloond), The Watcher's Monolith

Onmiskenbaar een Agalloch song. Het bekende geknor, fantastisch gitaarwerk, drum doet lekker mee. Fantastische song opbouw.

Ieder moment nu. Spannend.

Voor mij kent het nummer nu al drie ultieme Agalloch momenten. De begin riff - inclusief gillend gitaargeweld - dat oh zo rustig en verhelderend klinkt.

Vervolgens het moment waarin Haughm zijn clean vocals weer eens uit de kast haalt, en wat kan ik daar toch altijd ontzettend van genieten. Ik weet na al die jaren nog steeds niet wat het precies is, maar het zal vast iets te maken hebben met de sinceriteit van zijn klanken. Ik geloof het.

Tenslotte tegen het einde van het nummer aan krijgen we de trits schreeuwende Haughm - vergezeld met gitaarexplosie - en Aesop Dekker's geweldige drumpartij op de achtergrond.

The Watcher's Monolith is een nummer dat mij al meteen wist te bekoren, wat deels te maken zal hebben met het aloude "de wens is de vader van de gedachte", maar een aantal luisterbeurten later blijkt dat niet alleen dát het geval is, maar dat Agalloch met dit nummer "gewoon" opnieuw een pareltje heeft achtergelaten.

Nog vijf te gaan.

Ik ga het niet luisteren, ik wacht liever tot het album uit is. Dan kan ik alles meteen op me laten inwerken. Hopelijk is het die dag een koude grillige dag

Op basis van 'The Watcher's Monolith' (dankuwel, lykathea!) kan ik het volgende zeggen: ik sta te popelen om het hele album te beluisteren, en ga in de tussentijd hun drie eerste platen beluisteren.

Wat AOVV zegt, het "kriebelt" als vanouds om dit album te pakken te krijgen. The Watchter's Monolith laat het allerbeste verhopen.

En daar gaan we dan, opnieuw krijgen we een nummer van Marrow of the Spirit voorgeschoteld, ditmaal "Ghosts of the Midwinter Fires."

Geniet

"Geniet" is het juiste woord. Ook dit is een prachtig nummer, bijzonder sfeervol en begiftigd met een sterke songstructuur!

Nu ga ik maar 'ns beginnen met hun eerste plaat..

Ik ben in de buurt van de releasedatum jarig, ik ga denk ik maar eens een subtiele hint geven en anders dan schaf ik hem zelf aan, want deze moet hoe dan ook in huis komen natuurlijk.

The Watcher's Monolith is in ieder geval prachtig. Vooral het middenstuk is geweldig. Agalloch klinkt in dit nummer rauwer dan ooit heb ik het idee. Het nummer is geweldig opgebouwd en het heeft echt weer die 'Agalloch sfeer'. Al het materiaal dat Agalloch heeft uitgebracht klinkt weer anders, maar brengt toch een soortgelijke sfeer met zich mee, wat ik tot nu toe alleen nog maar bij Agalloch heb gevonden en dat is ook waarom deze band mijn nummer 1 favoriet is geworden. Het nummer The Watcher's Monolith klinkt ook weer anders dan al het voorgaande werk. Sommige stukken hebben herkeningspunten met hun eerste plaat: Pale Folklore, maar het is toch weer iets anders.

'Ghosts of the Midwinter Fires' heb ik nog maar één keer beluisterd en hier heb ik dan ook nog geen mening over. Het klinkt weer goed, maar voor Agalloch neem ik meestal een aantal luisterbeurten om het te laten inwerken en een mening te vormen.

Sinterklaas is vroeg dit jaar, vannacht dit album in m'n schoen (maat 47, kan lekker veel in) gekregen (ben toch weer braaf geweest dit jaar).

Doet het altijd goed: beginnen met een kort rustig intermezzo en dan het volgend nummer er vol in. Geweldig.
Het lange nummer is een reis waarbij je iedere keer weer wat moois ontdekt.

Verder val er nog niet veel te zeggen na één luisterbeurt, maar totaal gezien is het een bijzonder sfeervol album geworden en wat mij betreft het lange wachten waard. Goeie!

Dank u snarf, voor het impliceren van van alles en nog wat . Plots kreeg ik ook een cadeautje van de goed heilig man, alleen moest ik er wel even zelf naar zoeken. Het perfecte cadeau na een slopende tentamen week. Vanmiddag even goed gaan beluisteren met de koptelefoon op.

Black Lake Nidstang is echt gruwelijk mooi Song van het jaar!! Sowieso een waanzinnig album dit. Wat een sfeer, wat een melodieën! Moet gek lopen wil dit niet voor mij het album van het jaar worden. Ashes Against the Grain vond ik al erg sterk maar deze Marrow of the Spirit gaat daar dik overheen. Minimaal 4*.

Over Ashes against the grain?
Dan moet dit album dus 5,5 sterren gaan krijgen bij mij

Ik kan niet beoordelen wat over wat heen gaat, vooral niet omdat de ontdekking Agalloch (in 2005) voor mij betekende dat ik meteen Pale Folklore, The Mantle én hun fantastische EP "Of Stone, Wind and Pillor" voor de kiezen kreeg, en ik toen al niet kon beslissen welke nou de beste was.

Toen kwam het lange wachten, en Ashes Against the Grain kwam uit, en alhoewel de keuze voor beste album hierdoor ineens nóg moeilijker werd, was wel één ding duidelijk: Agalloch is uniek, en niets dat Agalloch maakt is hetzelfde.

Nadat ook hun nieuwe EP The White (een voor mij alternatieve soundtrack voor The Wicker Man, 1978) zéér goed was ontvangen, en Agalloch ook hier weer een compleet nieuwe (neo-folk-ish achtig) geluid ter oren bracht, was (opnieuw) het lange wachten daar voor een nieuw volledig album.

En nu, na een vijftal luisterbeurten, kan ik vooralsnog alleen maar concluderen dat we te maken hebben met vijf meesterwerkjes - waarbij ik dus de intro beschouw als zodanig, en niets meer, maar wel érg passend. Into the Painted Grey heeft vooralsnog mijn voorkeur, maar dat kan nog alle kanten op, want vooral ook To Drown en Black Lake Nidstang maken mij wel erg blij van binnen. Afijn, de andere twee nummers waren uiteraard al geleaked.

Een écht recensie volgt over een weekje of wat. Maar dat ik blij ben, dat staat wel vast.