Kid Cudi - Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager (2010)

Na wat meer luisterbeurten vind ik dit toch een lichte teleurstelling. Het album is veel donkerder dan Man on the Moon 1, daar is niks mis mee, alleen zijn de producties te kaal en te droog (op sommige na). Met Cudi zelf is niks mis mee; die doet zelf zijn ding met zijn monotone gerap en bij vlagen zijn mooie gezang. Ik mis gewoon die epische anthems zoals Sky Might Fall en Cudi World of een prachtig opgebouwd nummer zoals Solo Dolo. Ik krijg ook niet dat speciale gevoel dat het vorige album mij wel gaf, alhoewel ik dat wel kreeg bij Scott Mescudi Vs. The World, maar daarna bijna nergens. Een perfecte Cudi track heeft naar mijn mening heel veel lagen muziek om zich heen. Het tempo ligt ook erg laag, maar dat komt vooral omdat dit een persoonlijk album van Cudi is, terwijl het vorige vooral om zijn dromen ging. Emile vind ik maar matig produceren, terwijl hij op het vorige album echt eruit sprong met zijn prachtige producties.

Toch nog een 3,5*, want er zitten weer wat pareltjes op zoals Mr. Rager en All Along, die laatste wordt prachtig opgebouwd

Er zijn dit jaar twee albums waar ik al vanaf het bekend maken naar uitkijk. Dit zijn My Beautiful Dark Twisted Fantasy van Kanye West en dit album: Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager. De vraag of hij zijn eerste album zou kunnen evenaren is eigenlijk nooit bij mij opgekomen. Kid Cudi is een van de meest talentvolle en vernieuwende artiesten op het moment. Helemaal binnen de hip-hopscene. De nummers die voor het album uitkwamen waren ook al een goed voorteken. Wat ik van het vorige album geleerd heb is dat zijn nummers in de volgorde van de CD nog beter tot hun recht komen. Het was ook nog niet echt duidelijk welke weg Cudi in zou slaan, zelfs na het luisteren van uitgebrachte nummers. REVOFEV was een lekker meeschreeuw nummer, Mojo so Dope en Mr. Rager waren wel weer echt Kid Cudi-stijl en de single Erase Me was weer totaal wat anders. Kid Cudi heeft, net als bij vorig album, er weer voor gekozen om zijn 'weg' te beschrijven door zijn album te verdelen in vijf acts:

ACT I: [The World I Am Ruling]
Kid Cudi begon zijn eerste album met het rustige Cudder Anthem In My Dreams. Dit maal begint hij met een van de beste nummers van 2010: Scott Mescudi Vs. The World. Na klanken van zijn eerste intro, klapt Kid Cudi er meteen in met een sterke rap, die perfect aansluitend wordt gevolgd door een even sterk refrein van Cee-Lo. Vooral de heerlijke flow van Cudi valt hier duidelijk op.
Dit nummer wordt gevolgd door een semi-vrolijk deuntje met daarover heen het kenmerkende 'whooooowhooo'-geschreeuw van Kid Cudi. Het nummer heeft echt iets rebels, zoals de titel [i]REVOFEV (afkorting van Revolution of Evolution) al doet vermoeden.

ACT II: [A Stronger Trip]
Bij het tweede Act krijg je meteen even te horen dat Man on the Moon II een ander thema heeft dan zijn voorganger. Waar Man on the Moon de droomwereld van Kid Cudi als thema heeft lijkt het hier of je in de nachtmerries bent blijven hangen. Bij het eerste nummer valt het op zich nog wel mee, al is die tekst al vrij donker. De beperkte invloed van Mary J. Blige zorgt er voor dat ik haar dit maal wel kan waarderen. De dreigende beat van We Aite (Wake Up Your Mind) geeft mij de rillingen. Helemaal als Kid Cudi's bijdrage beperkt blijft tot het herhalen van de zin We aaaaaiite.... Wederom precies in verhouding met de beat. Marijuana en vooral Mojo so Dope vind ik een soort verbeterde versies van Mr. Solo Dolo, wat ook een 'onopvallend' donker nummer was. Onopvallend zeg ik, omdat Kid Cudi zelf niet echt donker klinkt. De beats daarentegen zijn toch een soort van dreigend.
Give a fuck about a lifestyle, give a fuck about a motherfuckin' lifestyle zal bij menig man nog lang in het hoofd blijven zitten.

ACT III: [Party On]
Met Erase Me, wat je lekker mee kunt blèren, gaat Cudi een andere weg in. Hij zong vaker, maar hier gaat hij lekker los aangesterkt met gitaren. De goede verse van Kanye West is ook een welkome afwisseling op het midden van het album. Dat het thema van Act III 'Party On' is ook wel duidelijk, want naast dat hij los gaat op Erase Me wordt dit nummer ingesloten door de twee freestyle-achtige nummers Ashin' Kusher en Wild'n Cuz I'm Young.
The Mood heeft een space-achtig geluid van naderend onheil. Dit nummers is meer een intro voor Act IV, wat rauwer, onheilspellender is.

ACT IV: [The Transformation]
En als het eenmaal wat spacy en dreigend wordt, wie kan Cudi dan beter bijstaan dan emo-rapper Cage. Hoewel hij goed toepasbaar is, blijft het een verrassende keuze. De keuze blijkt ook een verrassend goed effect te hebben. MANIAC is een van mijn favoriete nummers. De vette intro van het nummer, de vette verses van zowel Cudi als Cage en het 'voorbijvliegende' I am a maniac maakt dit nummer tot een erg bijzonder en mooi geheel. Mr. Rager is ook een van de beste nummers. Dit nummer kende ik al tijden en heb ik ook grijsgedraaid voor het album uitkwam. Vooral het gezongen refrein is erg vet. Op These Worries klinkt Cudi redelijk gestoord, net als de productie (misschien heeft dat snuifgeluid er wat mee te maken...). Ook Mary J. kan ik wel weer waarderen. Laatste nummer van Act IV is een nummer met GLC en Chip tha Ripper. Beiden rappers met een stijl en stemgeluid die wel bij Kid Cudi past. Loom en relaxed. Zij zorgen voor een leuk nummertje tussen de donkere nummers door. Hoewel zelfs dit nummer ook wel duister is.

ACT V: [You Live & Learn]
Zoals de naam van het laatste Act als doet zeggen, wordt Cudi op de laatste nummers weer wat persoonlijker. Dit mede door de producties die weer wat rustiger worden en meer in de stijl zijn van zijn eerste album. De intro van All Along doet mij erg denken aan Say You Will van Kanye West. Op Ghost lijkt Cudi zelfs wel dronken. Op een nonchalantere en schreeuwerige manier dan normaal zingt/rapt hij dit nummer. Toch blijft hij weer op de maat rappen. Het laatste nummer van het album is Trapped in My Mind. Een lekker nummertje, maar zo'n lekkere afsluiter als Up, Up and Away is het jammer genoeg niet.

Zo hebben we alle Acts en bijbehorende nummers gehad. Na de eerste luisterbeurt was ik redelijk teleurgesteld, maar dit is na een paar goede luisterbeurten totaal omgeslagen. Kid Cudi heeft hier duidelijk aangetoond dat hij als artiest gegroeid is. Man on the Moon had als 'voordeel' dat het nieuw en fris was. Daarnaast was het gewoon een heel erg goed album (top-10 waardig in mijn geval). Man on the Moon II gaat een stapje verder zonder dat er echt een niveauverschil is tussen beide albums. Vandaar ook voor dit album de hoogste beoordeling. Het enige wat ik gemist heb is Common. Het had mij erg leuk geleden dat hij het verhaal weer opgepakt had. De thema's van de album zijn namelijk wel in elkaars verlengde. Deel 1 ging echt over de dromen van Cudi en nu is hij als het ware terug op aarde, terug in de (harde) realiteit. Kan verder niks anders zeggen dat hij het gewoon weer geflikt heeft na zo'n debuut. De komt binnenkort in de kast te staan!

It's al G.O.O.D

Ik heb dit album nu redelijk vaak beluisterd en moet tot de conclusie komen hem met een halfje te verhogen en er een lovende recensie over te schrijven:

Met de woorden: 'What up? How's everyone doing? You Are no in the world I'm ruling' wordt je de wereld van Man On The Moon part II ingezogen door het nummer Scott Mescudi vs.The World:. Meteen is de sfeer van het album te merken: het is wat donkerder dan zijn debuut. Kid Cudi's stem is weer fijn, hoewel Cee-Lo Green in dit nummer een grotere rol heeft en dit erg goed doet. Klasse nummer, die meteen de toon zet voor een geweldig album.

REVOFEV: Een vrolijk deuntje luidt een typisch Kid Cudi nummer in. Een heerlijk gitaartje valt even later in. Dit is een wat vrolijker nummer van dit album, zeker een topper.

Please Don't Play This Song Een prachtig nummer met Mary J. Blige. Normaal hou ik helemaal niet van haar, maar op dit nummer doet ze het erg goed en haar stem past bijzonder goed bij die van Kid Cudi, als ze samen zingen is het dan ook erg mooi. Cudi's raps zijn erg fijn De beat is weer wat donkerder en heeft vele lagen zoals we van Kid CuDi gewend zijn.

We Aite (Wake Your Mind Up) Een redelijk apart nummer, duurt ook slechts anderhalve minuut. Dit is zo'n nummer wat echt bij het album hoort en niet iets wat je apart op zou zetten.

Iets wat je bij het volgende nummer zeker wel zou doen. Marijuana begint met een sterk pianodeuntje en grijpt je daarmee meteen vast. Heerlijke beat, prachtige voice samples en een gitaarsolootje erin die je oprecht mooi kunt noemen. Het refrein is lekker high en de raps van Kid Cudi zijn erg goed. Sowieso één van de beste nummers van het album, het zit geniaal in elkaar.

Dan komt Mojo So Dope, een lekker relaxt nummer die weer verdomd goed in elkaar zit. Redelijk duister weer.

Ashin' Kusher is niet zo'n opvallend nummer, maar wel erg goed, er wordt veel in gerapt en het refrein is erg goed.

Vervolgens zet Erase Me zich in. Dit is een nummer met duidelijke rock invloeden, die vooral heel erg lekker is. Heerlijk klinkt het als hij zo met zijn stem omhoog gaat in het refrein. De gitaren klinken ook weer goed en met name de percussie blinkt hier uit. Ook Kanye West zet een leuke verse neer. Gewoon een toegankelijk, lekker nummertje. Een logische single.

Wild'n Cuz I'm Young is weer een redelijk duister nummer en waarschijnlijk het minst goede nummer van het album. Hoewel er met de beat niets mis is wordt het vrij gauw saai, het refrein met de lage stem is niet heel sterk. Desondanks past het wel goed op het album en moet ook zeker in de context gezien worden, als los nummer is het niet veel waard.

Een eng lachje luidt The Mood in, weer een geniaal nummer. Het zit muzikaal weer super in elkaar, het panfluitje maakt het echt fantastisch, die begeleidt de raps heerlijk en de overgang naar het refrein is fantastisch. Dit zou van mij wel langer dan twee-en-een-halve minuut mogen duren. Het is een behoorlijk duister, tamelijk geschift nummer, maar echt een pareltje door die fantastische panfluit.

MANIAC is ook weer fantastisch, zoals de titel doet vernoemen is het een nummer over iemand die nogal gestoord is. De heerlijke bass en donkere beat hypnotiseren je helemaal.

Hierna begint één van de beste nummers van het album: Mr. Rager. Het refrein hiervan is echt heerlijk en Cudi's stem laat zich van zijn beste kant zien als hij op verschillende manieren zingt tijdens dit refrein. De beat is weer geniaal te noemen en zit wederom fantastisch in elkaar.

In These Worries komt Mary J. Blige weer terug en wordt wéér bewezen dat de combinatie Cudi/Mary onverwacht goed is. Het is weer lekker duister.

The End is weer een zeer goed nummer. Nicole Wray zingt het refrein erg goed en de raps van de hip-hop gasten zijn ook erg goed.

Weer een nummer waarvan ik twijfel of het niet de beste is. All Along is wederom gewoon echt heel erg mooi. Het refrein geeft me echt kippenvel en wordt prachtige begeleidt door de muziek.

GHOST! is echt even wennen. De beat is een beetje vreemd en de manier waarop Kid Cudi zingt ook. Maar als je hieraan gewend bent kun je er echt van genieten, heerlijk nummer. Je begint er spontaan op mee te wiegen.

Het album eindigt met het zoveelste prachtnummer: Trapped In My Mind. Prachtige, door een piano begeleide beat en geniaal refrein. Een waardige afsluiter voor het werk wat Kid Cudi heeft afgeleverd.

Ik vind dit album beter dan zijn debuut, het zit machtig goed in elkaar, Kid Cudi rapt en zingt fantastisch en de gastartiesten konden er waarschijnlijk niet beter bij passen. A genius at work. Een dikke 9.

Cudder is back! Na het geweldige MOTM: The End Of Day was het wachten op een vervolg, en dat vervolg is er nu. En hoe!

Je hoort een grote samenhang tussen de verschillende nummers op het album. Het is een stuk donkerder dan The End Of Day, maar daar heb ik alleen maar respect voor. Cudi geeft zich bloot op dit album. Met spacende beats word je voor een uur helemaal in de wereld van Cudi gezogen. Je krijgt een blik in de donkere gedachte's van Cudi. Hiermee wijkt hij af van de standaard waarin alleen de positieve excessen van het leven besproken word. Dit onder het genot van heerlijk 'spacende' producties en je vind het jammer als het uurtje voorbij is.

Ondanks dat het album een grote samenhang kent als deel 1, had ik wel het idee dat er minder een doorlopend 'verhaal' inzat. Dit kan echter ook aan mij liggen, dat ik het nog niet uit heb weten te halen. Een ander punt wat ik wil aankaarten, maar wat niet per defenitie kritiek is, is dat het album nogal veel aan je eigen fantasie word overgelaten. Zo beschrijft hij in veel nummers wel hoe kut hij zich over iets voelt, maar niet precies waarom. Dit heeft echter wel tot het gevolg dat je je beter kunt herkennen in het nummer.

Al met al is dit een album dat met iedere keer dat je hem opzet hij een stukje beter word. Cudi laat ons de donkere kant van z'n gedachtes bekijken, en dat bevalt me heel goed. Een waardig vervolg op een al net zo meesterlijk deel 1. 4*, en misschien nog een groeier

Alhoewel Catdog nogal ongelukkige tips lijkt te geven aan een aantal users in het Super Tip-Topper topic (in het verleden iig) heeft hij mij toch nog geen slechte tip gegeven. Nu tipt hij mij dit album van Kid Cudi en of het nou eraan ligt dat ik momenteel best wel ''into'' deze soort hiphop ben of dat het nou gewoon aan het album ligt weet ik niet, maar ik kan dit album erg waarderen. Kid Cudi heeft een lekkere rustige en ongeïnteresseerde flow die heerlijk blijft om naar te luisteren, de gastartiesten leveren vrijwel allemaal goede bijdrages en de producties zijn fantastisch. Het album is erg chill en het heeft een fijne relaxte sfeer. De teksten neem ik voor lief, niet bepaald diepgaand, maar dat is ook nergens voor nodig. De teksten zijn vaak gewoon nog eens grappig dus storen doet het niet. Het album heeft soms zijn mindere momenten, maar heeft vooral fantastische tracks zoals Scott Mescudi Vs. the World, (Cee-Lo is daar echt ) Don't Play This Song, Ashin' Kusher, Erase Me en Mr. Rager. Waarschijnlijk vergeet ik er nog wel een paar dus noem ik Ghost! ook nog even Goede tip dus en dit album krijgt een 4*.