Kid Cudi - Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager (2010)

Mr. Rager vind ik misschien wel het dopeste nummer van dit album (dat ik verder niet echt goed vind). De muzikale begeleiding (vooral vanaf 3:15) tijdens dit nummer lijkt trouwens wel erg afgekeken van The xx maar misschien is dat wel te vergezocht.

Nee,
wennen zal ik nooit aan Cudi's quasi-verveelde stem en de dromerige producties die zijn producers hem toereiken. Begrijpelijk dat mensen dit heerlijk vinden weg luisteren, ikzelf vind het leuk tot pak en beet de helft. Het wordt me daarna iets te zweverig allemaal. Volgens mij mis ik een hoop amusement door dit niet te waarderen, maar goed. Het zij zo.

2,5 voor het concept, Scott Mescudi Vs. The World, Marijuana en Erase Me.

Precies, het zij zo. Ik kan heel goed begrijpen dat mensen zijn stem niets vinden eigenlijk, hoewel ik het dus wel waardeer.

Ik vond zijn vorige album best leuk (3,5*) en was dus wel benieuwd naar dit album. Het album begint ijzersterk met Scott Mescudi Vs. The World en ook REVOFEV en Don't Play This Song kan ik goed waarderen, maar vanaf daar blijft er niet veel hangen bij mij. De producties zijn soms wel weer lekker loom, maar het kabbelt allemaal maar voort in middelmatigheid. Dan zijn er nog enkele flinke uitschieters naar beneden: Erase Me (klinkt als een hele slechte cover van een matig Weezer B-kantje) en GHOST!.Ik geef het album nog wel enkele kansen, maar ik denk niet dat mijn waardering erg zal veranderen. Door het sterke begin en MANIAC neigt het nog naar een voldoende, maar daar is de rest toch echt te matig voor. 2,5*

Fietste net in de mist naar huis met dit album op. Genoot ten eerste een stuk meer van de fietstocht en dit album waardeer ik nu nog meer. Voor mij kan dit een hoge score worden.

Er zijn dit jaar twee albums waar ik al vanaf het bekend maken naar uitkijk. Dit zijn My Beautiful Dark Twisted Fantasy van Kanye West en dit album: Man on the Moon II: The Legend of Mr. Rager. De vraag of hij zijn eerste album zou kunnen evenaren is eigenlijk nooit bij mij opgekomen. Kid Cudi is een van de meest talentvolle en vernieuwende artiesten op het moment. Helemaal binnen de hip-hopscene. De nummers die voor het album uitkwamen waren ook al een goed voorteken. Wat ik van het vorige album geleerd heb is dat zijn nummers in de volgorde van de CD nog beter tot hun recht komen. Het was ook nog niet echt duidelijk welke weg Cudi in zou slaan, zelfs na het luisteren van uitgebrachte nummers. REVOFEV was een lekker meeschreeuw nummer, Mojo so Dope en Mr. Rager waren wel weer echt Kid Cudi-stijl en de single Erase Me was weer totaal wat anders. Kid Cudi heeft, net als bij vorig album, er weer voor gekozen om zijn 'weg' te beschrijven door zijn album te verdelen in vijf acts:

ACT I: [The World I Am Ruling]
Kid Cudi begon zijn eerste album met het rustige Cudder Anthem In My Dreams. Dit maal begint hij met een van de beste nummers van 2010: Scott Mescudi Vs. The World. Na klanken van zijn eerste intro, klapt Kid Cudi er meteen in met een sterke rap, die perfect aansluitend wordt gevolgd door een even sterk refrein van Cee-Lo. Vooral de heerlijke flow van Cudi valt hier duidelijk op.
Dit nummer wordt gevolgd door een semi-vrolijk deuntje met daarover heen het kenmerkende 'whooooowhooo'-geschreeuw van Kid Cudi. Het nummer heeft echt iets rebels, zoals de titel [i]REVOFEV (afkorting van Revolution of Evolution) al doet vermoeden.

ACT II: [A Stronger Trip]
Bij het tweede Act krijg je meteen even te horen dat Man on the Moon II een ander thema heeft dan zijn voorganger. Waar Man on the Moon de droomwereld van Kid Cudi als thema heeft lijkt het hier of je in de nachtmerries bent blijven hangen. Bij het eerste nummer valt het op zich nog wel mee, al is die tekst al vrij donker. De beperkte invloed van Mary J. Blige zorgt er voor dat ik haar dit maal wel kan waarderen. De dreigende beat van We Aite (Wake Up Your Mind) geeft mij de rillingen. Helemaal als Kid Cudi's bijdrage beperkt blijft tot het herhalen van de zin We aaaaaiite.... Wederom precies in verhouding met de beat. Marijuana en vooral Mojo so Dope vind ik een soort verbeterde versies van Mr. Solo Dolo, wat ook een 'onopvallend' donker nummer was. Onopvallend zeg ik, omdat Kid Cudi zelf niet echt donker klinkt. De beats daarentegen zijn toch een soort van dreigend.
Give a fuck about a lifestyle, give a fuck about a motherfuckin' lifestyle zal bij menig man nog lang in het hoofd blijven zitten.

ACT III: [Party On]
Met Erase Me, wat je lekker mee kunt blèren, gaat Cudi een andere weg in. Hij zong vaker, maar hier gaat hij lekker los aangesterkt met gitaren. De goede verse van Kanye West is ook een welkome afwisseling op het midden van het album. Dat het thema van Act III 'Party On' is ook wel duidelijk, want naast dat hij los gaat op Erase Me wordt dit nummer ingesloten door de twee freestyle-achtige nummers Ashin' Kusher en Wild'n Cuz I'm Young.
The Mood heeft een space-achtig geluid van naderend onheil. Dit nummers is meer een intro voor Act IV, wat rauwer, onheilspellender is.

ACT IV: [The Transformation]
En als het eenmaal wat spacy en dreigend wordt, wie kan Cudi dan beter bijstaan dan emo-rapper Cage. Hoewel hij goed toepasbaar is, blijft het een verrassende keuze. De keuze blijkt ook een verrassend goed effect te hebben. MANIAC is een van mijn favoriete nummers. De vette intro van het nummer, de vette verses van zowel Cudi als Cage en het 'voorbijvliegende' I am a maniac maakt dit nummer tot een erg bijzonder en mooi geheel. Mr. Rager is ook een van de beste nummers. Dit nummer kende ik al tijden en heb ik ook grijsgedraaid voor het album uitkwam. Vooral het gezongen refrein is erg vet. Op These Worries klinkt Cudi redelijk gestoord, net als de productie (misschien heeft dat snuifgeluid er wat mee te maken...). Ook Mary J. kan ik wel weer waarderen. Laatste nummer van Act IV is een nummer met GLC en Chip tha Ripper. Beiden rappers met een stijl en stemgeluid die wel bij Kid Cudi past. Loom en relaxed. Zij zorgen voor een leuk nummertje tussen de donkere nummers door. Hoewel zelfs dit nummer ook wel duister is.

ACT V: [You Live & Learn]
Zoals de naam van het laatste Act als doet zeggen, wordt Cudi op de laatste nummers weer wat persoonlijker. Dit mede door de producties die weer wat rustiger worden en meer in de stijl zijn van zijn eerste album. De intro van All Along doet mij erg denken aan Say You Will van Kanye West. Op Ghost lijkt Cudi zelfs wel dronken. Op een nonchalantere en schreeuwerige manier dan normaal zingt/rapt hij dit nummer. Toch blijft hij weer op de maat rappen. Het laatste nummer van het album is Trapped in My Mind. Een lekker nummertje, maar zo'n lekkere afsluiter als Up, Up and Away is het jammer genoeg niet.

Zo hebben we alle Acts en bijbehorende nummers gehad. Na de eerste luisterbeurt was ik redelijk teleurgesteld, maar dit is na een paar goede luisterbeurten totaal omgeslagen. Kid Cudi heeft hier duidelijk aangetoond dat hij als artiest gegroeid is. Man on the Moon had als 'voordeel' dat het nieuw en fris was. Daarnaast was het gewoon een heel erg goed album (top-10 waardig in mijn geval). Man on the Moon II gaat een stapje verder zonder dat er echt een niveauverschil is tussen beide albums. Vandaar ook voor dit album de hoogste beoordeling. Het enige wat ik gemist heb is Common. Het had mij erg leuk geleden dat hij het verhaal weer opgepakt had. De thema's van de album zijn namelijk wel in elkaars verlengde. Deel 1 ging echt over de dromen van Cudi en nu is hij als het ware terug op aarde, terug in de (harde) realiteit. Kan verder niks anders zeggen dat hij het gewoon weer geflikt heeft na zo'n debuut. De komt binnenkort in de kast te staan!

It's al G.O.O.D

ben ik de enige die Trapped in my mind een ontzettend goed nummer vind? Die vind samen met All Along, Mr. Rager en Ghost het beste van het album. REVOFEV is ook wel lekker maar na een paar keer afspelen wordt hij mij iets te eentonig (om over Wylin' Cuz I'm Young nog maar te zwijgen). De rest van de tracks vind ik ook goed (afgezien van Wylin' Cuz I'm Young en Erase Me die ik helemaal niks vind), maar weten net niet het niveau van Man on the Moon 1 te halen. Toch nog 4*

Dat gesnuif op These Worries heeft volgens mij te maken met zijn ex-cocaïne gebruik

Ik denk het ook. Vind dat filmpje dat ie dronken is ook grappig!

Erg grappig inderdaad, zolang ie 't maar niet elk weekend doet.

Ik ga eerst mijn favoriete tracks weer verwijderen... Na nog vaker luisteren blijken REVOFEV, Marijuana en Don't Play This Song minstens zo goed te zijn als Mojo so Dope, Erase Me en Mr. Rager. All Along, GHOST en Trapped in my Mind eigenlijk ook... Moelijk! Alleen nummer 1 houdt ik aan gevinkt.

Ik ga hem ook even checken heb man on the moon 1 wel gekocht dus ben zeer benieuwd!!!

Ik hoor in Marijuana dat deuntje van New Kids terug:P

Hoeveel delen van Man On The Moon komen er eigenlijk?

Volgens mij is dat niet bekend.

En bedankt...

ik herken hem ook hoor

Ja dat is het nou juist...

Hij heeft wel gelijk.

Ehm, ja. Hij heeft inderdaad gelijk
Een nogal andere uitvoering natuurlijk, maar de reacties zijn ook overbodig, luister maar eens, het is inderdaad bijna hetzelfde, maar dan op een piano.

Hij heeft inderdaad gelijk. Maar eerst hoorde ik dat er niet in, en nu dus wel. Vandaar die

Ja begrijp ik, dat was mijn eerste reactie ook hoor.
Maar hij heeft wel gelijk, dat vind ik wel heel erg grappig eigenlijk.

EDIT: het is trouwens ook niet een klein beetje hetzelfde...

Toeval. Niks anders.

Dat sowieso

Ik vind het vervelend om te weten, dus laten we er over ophouden

MANIAC is zo gangster

Word is bond, yo.

Haha moet er de hele tijd aan denken als ik dat nummer hoor.

De scheidslijn tussen pareltjes en enorme zeiknummers is nogal dun bij onze vriend Kid Cudi geloof ik.

Even nog een paar keer beluisteren denk ik.