Sweet - Give Us a Wink! (1976)

bikkel2 schreef:
(...)Leuke aanvulling is trouwens Miss Demeanour , wat als b-kantje van Fox On The Run een jaar eerder fungeerde . Lekker nummer.

musician schreef:
"Heavy metal". I am not sure who first coined this phrase but to sum up a genre of music is perfect. "Give us a wink" was Sweet at it Heavy metal best.

Zegt Sweet-gitarist Any Scott in het begeleidende boekje bij Give us a wink.

Nou nou. Daar zullen heel wat wenkbrouwen bij omhoog gaan, bij deze stelling.

Wáár is, dat The Sweet geen minuut versaagd. Ze stampen behoorlijk door op deze cd en dat is wel eens anders geweest.

Doorstampen, geheel in lijn van het bekende werk The Lies in your eyes, Action en Fox on the run. Maar heavy metal...

The Sweet is vooral bekend geworden als Chinn/Chapmann bandje, met nummers als Funny funny en Wig wam bam. Daar hadden ze overigens veel succes mee, met opgroeiende jongetjes als mijzelf.

Maar de band had hier eigenlijk al heel snel genoeg van en, net als jezelf, werden ze meer aanhanger van het wat steviger werk. Het beroemde componisten-duo begreep precies wat de band bedoelde en schreef vanaf januari 1973 een hele reeks aan stevige, maar toch ook hitgevoelige nummers.

Blockbuster, Hell raiser, The Ballroom blitz, de absolute heersers in de glamrock van 1973 in de Engelse en Nederlandse hitparades. Eind 1973 werd ik 11 en ik geneerde mij er helemaal niet voor er van te houden.

In 1974 werd het jaar er voor nog eens dunnetjes over gedaan met Teenage rampage, the Sixteens en Turn it town. Maar de rek was er een beetje uit, er ontstonden spanningen met Chinn/Chapmann (die eind 1973 ook gingen schrijven voor glamrockers Mud) en de heren van The Sweet wilden zelf aan de bak, zelf componeren. Een breuk volgde.

1975 was een succesvol jaar, met Fox on the run en Action. Nog steeds succesvolle, stevige op de hitparade-gerichte rock. 1976 begon ook nog goed, met The Lies in your eyes en deze cd, Give us a wink.

Maar de klad kwam er helemaal in te zitten. De glamrock (waar ze volledig mee werden geassocieerd) was voorbij en hun omschakeling naar steeds steviger, melodieuzer werk werd niet geaccepteerd.

Jongetjes als ik, van mijn leeftijd, die al die tijd waren blijven meelopen (en de singles hadden gekocht) zagen opeens dat er om hen heen méér muziek verscheen dan wat in de hitlijsten stond, in Engeland werd men in 1976 opgeschrikt door de punk.

Het kwam niet meer goed. In 1978 nog een hele kleine opleving, toen het melodieuze Love is like oxygen verscheen en The Sweet weer een wat andere weg insloeg.

Give us a wink is dus inderdaad een stevige cd. Naast de bekende singles (de heren hadden wel een neus voor wat succesvol als single zou werken) toch meer hoogtepunten met 4th of July en Healer.

Cockroach kende ik als b-kant van The Lies in your eyes. Action is inderdaad één van de betere Sweet-stampers, was buitengewoon teleurgesteld met de naar verhouding magere resultaten voor deze single in juli 1975.

Satriani/vai schreef:
Slade had nog twee bescheiden singels. Zowel T Rex als Mud waren in de jaren tachtig al opgeheven!!!!!!

rudiger schreef:
Vandaag deze weten te scoren en wat klinkt dit weer lekker sweetachtig . Met 2 bonusnummers erop . Someone Else Will en Miss Demeanor . Er zijn dus wel 3 of 4 verschillende uitvoeringen want Someone Else Will zie ik nergens staan . Je ziet zo door de bomen het bos niet meer .
4,5 ster

gaucho schreef:

Nou had T-Rex daar overigens wel een zeer acceptabele reden voor. Mud pakte later in de jaren tachtig de draad weer op in een gewijzigde bezetting, maar ze zijn het oldies-circuit nooit meer ontstegen.

Over dit album: wat mij betreft hun derde klasseplaat op rij. The Sweet was echt een uitstekende band, zoals ze ook hier laten horen. Ja, ze bleven een goede neus houden voor singles, en met nam Action is een van hun allerbeste. Niet voor niets uitgegroeid tot een klassieker die diverse keren door hardrockbands is gecoverd. Mij staat ook de versie van Steve Stevens nog bij, op diens solo-album Atomic Playboys.

Die reeks singles waren voor Sweet zowel een zegen als een vloek. Ze bleven ermee in de belangstelling staan bij de tienerjeugd, maar ton ze het steviger aanpakten, begonnen die hits ook een beetje tegen hen te werken, met name natuurlijk die eerste teenybopper-hts waarmee ze lange tijd werden vereenzelvigd. Misschien dat ze juist daarom nooit echt zijn opgeklommen tot de eregalerij van hardrockbands. Want op basis van Sweet F.A., Desolation Boulevard en deze Give us a wink horen ze daar wel degelijk thuis.

Waarvan dit per saldo denk ik de hardste is. Nee, geen heavy metal, want die term heeft in de loop der jaren een veel zwaardere lading gekregen dan in de jaren zeventig. Maar hard was het echt wel, zeker voor die tijd, en zéker voor een band die nog regelmatig de single-hitlijsten haalde.

Satriani/vai schreef:
Ik moet met het schaamrood op de kaken toegeven dat ik dit album helemaal niet ken. Dat geldt tevens ook voor de voorganger (Strung up) en de opvolger (Off the record). De reactie van Vielip maakte mij erg nieuwsgierig. En heb off the record 2albums gekocht. De originele uitvoering van Desolation Boulevard, en dit album. Na het 2e nummer had ik al geen spijt van dit album.

rudiger schreef:


Probeer eens live at The Rainbow 1973 . Je weet niet wat je hoort . Sweet was ook een geweldige live band .

Satriani/vai schreef:
"Je weet niet wat je hoort" die ervaring heb ik ook met de originele uitvoering van Desolation
Desolation Boulevard heeft al heel wat draaibeurten gehad. Dat album is een verslaving, reactie komt binnenkort!!!!!!

Satriani/vai schreef:
"absolute heersers in de Glam Rock van 1973" je vergeet er nog een paar : Slade, T Rex en in iets mindere mate Mud.
De singel Action was wel succesvol hoogst bereikte positie nummer 6 en 7 weken in de hit parade.

Satriani/vai schreef:
Opmerkelijk detail is overigens wel dat de album uitvoering van de -zeer ten onrechte vergeten singel- Action tevens ook de singel uitvoering was destijds gold overigens ook voor Ballroom Blitz en Block buster. En dat is opvallend voor een rockband als je denkt hoeveel tot grote ergernis er is geknipt in Don't look back van Boston van de singel uitvoering is nagenoeg niets meer over, maar dit terzijde.

gaucho schreef:

Enigszins off-topic - om niet te zeggen heel erg - maar welke versie heb of ken jij dan van dat nummer van Boston? Ik heb zowel een Nederlandse als een Duitse persing van die single, maar allebei hebben ze gewoon de volle zes minuten er op staan. Ik heb wel ooit een Engelse single gehad, maar die draaiden ze rond de vier minuten gewoon weg tijdens die gitaarsolo na de break. Vind ik eigenlijk wel een mooie single-edit, maar daar is dus niet in geknipt à la Won't get fooled gain (om maar eens een ernstig knip- en plakvoorbeeld te noemen).

Ik vind het niet raar dat volledige versies van die Sweet-nummers ook gewoon op de singles stonden. Ze duren allemaal maar hooguit rond de 4 minuten en dat is een prima lengte voor airplay op de radio. De enige uitzondering is Love is like oxygen, waar ze dat hele proggy middenstuk uitgeknipt hebben voor de single. Maar dat vind ik ook wel passen bij een single-versie, het maakte het nummer wat directer en toegankelijker. Ik vnd beide versies dik in orde.

O ja, en Fox on the Run kende natuurlijk eerst een albumversie en een kort daarna opnieuw opgenomen single-versie ('New fantastic single version', pocht het hoesje van de single die ik heb). Ook hiervoor geldt: beide versies kan ik goed pruimen, en ik begrijp waarom ze het opnieuw hebben opgenomen. Als single met hitpotentie is het nummer er sterker van geworden, al is de iets steviger albumversie ook niet mis.

Het is één van de redenen waarom ik naast LP's en CD's ook singles verzamel. Die bevatten vaak afwijkende versies of mixen, die niet per se beter of slechter hoeven te zijn. Om nog maar te zwijgen van uitstekende B-kantjes die niet op reguliere albums verschenen. En Sweet heeft er daar een heleboel van.

gaucho schreef:
Die bevatten vaak afwijkende versies of mixen, die niet per se beter of slechter hoeven te zijn. Om nog maar te zwijgen van uitstekende B-kantjes die niet op reguliere albums verschenen. En Sweet heeft er daar een heleboel van.

Satriani/vai schreef:

Is Live at the Rainbow 1973 een geremasterde uitvoering van Live 1973 die in 1993 is uitgebracht?? de originele titel is Live 1973 als ik het goed heb!!!!

rudiger schreef:


Volgens mij zijn het dezelfde concerten met als verschil dat Live at The Rainbow volledig is .
The man With The Golden Arm duurt op Live at The Rainbow 6 minuten langer . En Live 73 heeft een andere volgorde van de nummers . Volgens mij zijn dat de enige 2 verschillen .