Sweet - Give Us a Wink! (1976)

Degelijk rockalbum. Bevat een van Sweet's allerbeste hitsingles: 'Action'. Luister ook naar het snoeiharde 'Keep It In'. Deze band had een veel groter (en volwassener) publiek verdiend.

"Heavy metal". I am not sure who first coined this phrase but to sum up a genre of music is perfect. "Give us a wink" was Sweet at it Heavy metal best.

Zegt Sweet-gitarist Any Scott in het begeleidende boekje bij Give us a wink.

Nou nou. Daar zullen heel wat wenkbrouwen bij omhoog gaan, bij deze stelling.

Wáár is, dat The Sweet geen minuut versaagd. Ze stampen behoorlijk door op deze cd en dat is wel eens anders geweest.

Doorstampen, geheel in lijn van het bekende werk The Lies in your eyes, Action en Fox on the run. Maar heavy metal...

The Sweet is vooral bekend geworden als Chinn/Chapmann bandje, met nummers als Funny funny en Wig wam bam. Daar hadden ze overigens veel succes mee, met opgroeiende jongetjes als mijzelf.

Maar de band had hier eigenlijk al heel snel genoeg van en, net als jezelf, werden ze meer aanhanger van het wat steviger werk. Het beroemde componisten-duo begreep precies wat de band bedoelde en schreef vanaf januari 1973 een hele reeks aan stevige, maar toch ook hitgevoelige nummers.

Blockbuster, Hell raiser, The Ballroom blitz, de absolute heersers in de glamrock van 1973 in de Engelse en Nederlandse hitparades. Eind 1973 werd ik 11 en ik geneerde mij er helemaal niet voor er van te houden.

In 1974 werd het jaar er voor nog eens dunnetjes over gedaan met Teenage rampage, the Sixteens en Turn it town. Maar de rek was er een beetje uit, er ontstonden spanningen met Chinn/Chapmann (die eind 1973 ook gingen schrijven voor glamrockers Mud) en de heren van The Sweet wilden zelf aan de bak, zelf componeren. Een breuk volgde.

1975 was een succesvol jaar, met Fox on the run en Action. Nog steeds succesvolle, stevige op de hitparade-gerichte rock. 1976 begon ook nog goed, met The Lies in your eyes en deze cd, Give us a wink.

Maar de klad kwam er helemaal in te zitten. De glamrock (waar ze volledig mee werden geassocieerd) was voorbij en hun omschakeling naar steeds steviger, melodieuzer werk werd niet geaccepteerd.

Jongetjes als ik, van mijn leeftijd, die al die tijd waren blijven meelopen (en de singles hadden gekocht) zagen opeens dat er om hen heen méér muziek verscheen dan wat in de hitlijsten stond, in Engeland werd men in 1976 opgeschrikt door de punk.

Het kwam niet meer goed. In 1978 nog een hele kleine opleving, toen het melodieuze Love is like oxygen verscheen en The Sweet weer een wat andere weg insloeg.

Give us a wink is dus inderdaad een stevige cd. Naast de bekende singles (de heren hadden wel een neus voor wat succesvol als single zou werken) toch meer hoogtepunten met 4th of July en Healer.

Cockroach kende ik als b-kant van The Lies in your eyes. Action is inderdaad één van de betere Sweet-stampers, was buitengewoon teleurgesteld met de naar verhouding magere resultaten voor deze single in juli 1975.

The Sweet in hun artistiek meest interessante periode . De glamband begaf zich meer en meer op het pad van de hardrock en gaf 'm ook live van jetje . The Sweet bleek gewoon een goed op elkaar ingespeelde rockband . Misschien achteraf toch iets te laat , want de hitsuccessen namen af en wat musician terecht aangeeft , de punk kwam om de hoek kijken .
Maar dit is absoluut een heel aardige plaat met voornamelijk de klok op rock . Andy Scott blijkt een smaakvol gitarist , de zangpartijen zijn lekker vet en nummers als Action , The Lies In Your Eyes , Keep It In en 4Th Of July .
Leuke aanvulling is trouwens Miss Demeanour , wat als b-kantje van Fox On The Run een jaar eerder fungeerde . Lekker nummer .
Leuk feitje is overigens dat wijlen zanger Brain Connoly eigenlijk helemaal niet zo veel moest hebben van de hardrock .
Hij bleek meer van de countryrock te zijn . Na ''78'' verdween hij uit de groep en was bassist Steve Priest een poosje de zanger .

ik moet het helaas missen, net als Fox on the run zelf (hoewel ik deze al op andere cd's heb). Mijn Engelse import cd van Give us a wink heeft als bonus tracks de single versie van Action en nieuwe mixen van Cockroach en 4th of July.

Merkwaardige verschillen.

Action, the 4th of July, Cockroach, Lies in your eyes: wat een geweldige nummers uit de late jaren 70. Inderdaad, de heren waren hier bijna op hun best. De productie was hier nog niet zo dynamisch als bv. op Off the Record, maar het is genieten, vooral wat drummer Mick Tucker allemaal bij elkaar tikt. Tsja, en Fox on the run. Ik heb het idee dat de band stilaan in de laatste jaren meer de waardering krijgt voor hun goeie muziek, bovenop de bubblegum-periode. En terecht.

Laatst de heruitgave van dit album op lp gekocht. Natuurlijk ken ook ik de band, als zovelen, van de pophits. Maar als fan van rock, hardrock en metal kende ik al een paar stevigere nummers van de band. Maar dan als cover. Action (Def Leppard en Steve Stevens), Set me free (Saxon en Vince Neil) en Fox on the run (Mad Max) bijvoorbeeld. Dus toen ik deze lp zag liggen en zag dat Action erop stond de gok maar gewaagd. En daar heb ik geen seconde spijt van! Dit klinkt namelijk verrekte fijn. De productie klinkt als een klok waardoor niet alleen de drums maar ook de gitaren echt fantastisch klinken. Om over de fraaie meerstemmige (achtergrond) vocalen nog maar te zwijgen. Tel daarbij op dat in elk nummer pakkende melodieën en hooks te vinden zijn en de buit is binnen. Ik lees hier op de site dat de voorganger nog beter moet zijn maar dat kan ik haast niet geloven. Ik vind deze namelijk al waanzinnig goed. Wát een verrassing!

Vandaag deze weten te scoren en wat klinkt dit weer lekker sweetachtig . Met 2 bonusnummers erop . Someone Else Will en Miss Demeanor . Er zijn dus wel 3 of 4 verschillende uitvoeringen want Someone Else Will zie ik nergens staan . Je ziet zo door de bomen het bos niet meer .
4,5 ster