menu

Rush - Hemispheres (1978)

mijn stem
4,11 (336)
336 stemmen

Canada
Rock
Label: Mercury

  1. Cygnus X-1 Book II Hemispheres (18:04)
  2. Circumstances (3:40)
  3. The Trees (4:42)
  4. La Villa Strangiato (9:34)
totale tijdsduur: 36:00
zoeken in:
avatar van aerogp1
3,5
Wat is Circumstances een fijn nummer zeg, de zang doet het 'em.

La Villa Strangiato is een knallende afsluiter met kont-strakke riffs&drumwerk, een prachtige instrumental.

Hoewel Moving Pictures me meer deed, is deze plaat ook absoluut de moeite waard. Ben ik even blij dat ik er uiteindelijk toch tijd voor Hemispheres genomen heb!!

avatar van Don Cappuccino
5,0
Ik ben er eindelijk uit wat nu mijn favoriete Rush-album is. Dat is deze, het geweldige Hemispheres. Op de vorige albums stond altijd een zwak nummer, op deze is dat compleet niet. Gelijk openen met een nummer van 18 minuten, de meeste bands doen zo´n epic aan het eind. Wauw!

Dan krijg je 2 heerlijke korte nummers, namelijk Circumstances en The Trees. Vooral The Trees vind ik erg goed. Mooi akoestisch intro om daarna heerlijk er in te knallen. Geddy Lee zingt wel erg hoog op dit album, maar ik heb gezien hoe dat komt op de bonus DVD van de geweldige documentaire Beyond the Lighted Stage.

Maar dan moet het beste nog komen, het beste instrumentale nummer ooit? Ik vind van wel. Ieder instrument gaat hier heerlijk op tekeer, maar het nummer zit echt niet normaal goed in elkaar. En dan die geweldige gitaarsolo van Lifeson! Daar krijg ik kippevel van. Hij begint heel rustig en bouwt dat op en dan begint hij te shredden! En dan ook nog dat kleine basstukje! Dat heb ik paar keer teruggezet toen ik het nummer voor het eerst luisterde, het was zo snel voorbij.

Het drumwerk is over het hele album geweldig! 5 sterren voor dit monsterlijke album en een plek in mijn top 10!

Ik mis dit album in de top 250!

avatar van Maartenn
4,0
Maartenn (crew)
Vakmanschap met een hoofdletter V (en dat is in dit geval niet alleen omdat het toevallig aan het begin van de zin staat).

De klasse spat van deze plaat af en met deze plaat en Moving Pictures heb ik volgens mij een goed fundament gelegd voor een (nog prille) liefde voor Rush

4.0*

avatar van freakey
4,5
kobe bryant fan schreef:
The Trees is net wat beter dan Circumstances, maar ze kunnen toch allebei niet op tegen de fantastische opener en afsluiter.


The Trees is op zijn manier wel net zo fantastisch vind ik... een wat eenvoudig liedje voor Rush' doen, maar wel een prachtig liedje.... en luister eens naar die geweldig mooie tekst!!

avatar van namsaap
5,0
Briljant! Dat is de gedachte die blijft hangen als de laatste noten van La Villa Strangiato wegsterven. Het was zo lang geleden dat ik dit album draaide dat ik was vergeten hoe geweldig dit album is. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik zag dat ik dit album 'slechts' met 4 sterren had beoordeeld.

Waar op AFTK het totaalgeluid al meer eenheid krijgt bereiken Lifeson, Lee en Peart op Hemispheres voor het eerst een optimale synergie. Het epos Cygnus X-1 Book II - het laatste plaatkantvullende nummer dat de band zou maken - laat horen dat de heren het schrijven van epics inmiddels helemaal onder de knie hebben. Alle hoofdstukken gaan vloeiend in elkaar over en gitaar, bas en drums vullen elkaar naadloos aan.

Ook op de kortere nummers klinkt Rush krachtiger dan ooit tevoren. En daarna nog misschien wel het beste instrumentale nummer ooit...... De hele band speelt ongelofelijk goed, maar Alex Lifeson laat hier meer dan ooit horen waarom hij een topgitarist is.

Score: 98/100

avatar van deric raven
4,0
Aan de ene kant jammer dat ze Cygnus X-1 verdelen over twee albums; anderzijds vind ik om eerlijk te zijn stukken als Shine On You Crazy Diamond van Pink Floyd en Tubular Bells van Mike Oldfield te lang.
Cygnus X-1 Book II Hemispheres vind ik minder dan Cygnus X-1 van A Farewell to Kings, ik mis hier de dreiging die het eerste deel zo sterk maakte.
Voor mijn gevoel zijn er niet veel raakvlakken.
Wat mij wel heel erg opvalt is het postpunk geluid in het gitaarspel; iets wat een paar jaren later door veel bands wordt geïmiteerd.
Je hoort wel duidelijk dat Rush hier de Led Zeppelin invloeden van zich af heeft geschud, en een totaal eigen geluid heeft neer gezet.
De zang van Lee is zich op een prettige manier aan het ontwikkelen; iets meer gecontroleerd in de hoogtes; zeg maar een volwassenere stem.
Het dromerige gedeelte halverwege vind ik stukken fijner om naar te luisteren; heerlijk dat ruststuk.
Circumstances knalt er meer in, maar vind ik minder sterk.
The Trees heeft weer dat postpunk gitaarspel welke ik ook in de opener terug hoorde, en dat bevalt mij beter.
Rush lijkt klaar te zijn voor de jaren 80.
Het instrumentale La Villa Strangiato heeft een geweldige opbouw, zeker hoe het hardere geluid invalt, na rustig te openen.
Drum en bas samenwerkend als een perfect huwelijk.
Absoluut het hoogtepunt van de plaat, ondanks de Shine On You Crazy Diamond achtige invloeden.

avatar van lennert
5,0
Iedere band die filosofie goed begrijpt heeft bij mij een streepje voor. Ik besloot dan ook dat Rush een van de grootste bands ooit was toen ik Peart's teksten Nietzsche's Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik hoorde parafraseren. Wat hij van Rush had gevonden: werkelijk geen idee, maar ik ben er blij mee. Het openingsnummer is als tweede deel net niet zo spannend als de afsluiter van A Farewell To Kings, maar is alsnog een dikke 10/10 voor zijn afwisseling, prachtige atmosferische stukken, fantastische tekst en Geddy Lee's zang.

De andere drie nummers zijn stuk voor stuk ook pareltjes. Circumstances is het meest 'niets aan de hand' rock, maar nog steeds met ijzersterk musiceren. The Trees is een terechte fan-favoriet door de absurde teksten en het prachtige gitaarspel. Afsluitende instrumental (de tweede so far?) La Villa Strangiatto toont een experimenterende band. Rock, prog en jazz wisselen elkaar hier met gemak af en leveren een fantastisch, speelse compositie op.

A Farewell To Kings heeft voor mij net wat meer afwisseling en hoogtepunten. Hemispheres is desalniettemin absolute top-tier progrock en met gemak een van de beste albums van de band te noemen.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Hemispheres
3. 2112
4. Fly By Night
5. Caress Of Steel
6. Rush

avatar van RuudC
5,0
Zo, dit album is altijd weer snel voorbij. De vijf sterren zijn dikverdiend, want wat levert Rush hier weer een prachtig album af. Een tijdje was dit mijn favoriet, maar dat was deels omdat ik maar weinig van de band kende toen. Toen is de waardering weggezakt, maar 1-2 jaar geleden sloeg Cygnus X-1 Part deux in als een bom. Een prachtig epos weer met de band op de top van zijn kunnen. Geddy Lee zingt hier naar mijn idee het beste. Het hele stuk is zo meeslepend en heerlijk filosofisch gebracht. De teksten zijn van wereldklasse. Je zou bijna vergeten dat er nog nummers na komen. Circumstances is prachtig. The Trees heeft ook dat epische. De afsluiter doet me het minst, maar is nog altijd van hoge klasse. Zo hoor ik ze toch heel graag.

Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Hemispheres
3. 2112
4. Fly By Night
5. Caress Of Steel
6. Rush

avatar van erwinz
5,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rush - Hemispheres, 40th Anniversary Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rush viert nog maar eens een 40e verjaardag en dit keer van mijn favoriete plaat van de Canadese band

De prijzen van de 40th Anniversary Editions van de platen van Rush zijn stevig, zeker voor de vinyl liefhebbers (meer dan 100 euro voor 3 LP’s), maar er valt ook dit keer veel te genieten gelukkig. Niet alleen van wat mij betreft een van de sleutelplaten uit het oeuvre van de Canadese band en mijn favoriete Rush plaat aller tijden, maar ook van het eerste optreden van Rush op Nederlandse bodem op het Pinkop festival van 1979. Rush jaagt hier thuis iedereen met enige regelmaat de gordijnen in, maar ik ben nog steeds een groot fan van de band en waardeer deze bijzonder fraaie reissue dan ook enorm.

In 1979 was het Pinkpop festival nog betrekkelijk bescheiden van opzet. Voor het luttele bedrag van 30 gulden kon je vanaf 11 uur terecht in het sportpark in Geleen voor een affiche waarop de namen van zeven artiesten prijkten.

Pinkpop 1979 betekende de doorbraak voor The Police in Nederland en gaf bovendien voor het eerst een groot podium aan Elvis Costello en zijn Attractions en aan het toen nog frisse en fruitige Dire Straits. Tussen half acht en half negen zou Peter Tosh, tot verdriet van Jan Smeets zonder Mick Jagger, het festival afsluiten (voor de volledigheid: het festival werd geopend door Massada en vervolgd door The Average White band), maar de echte hoofdact was voor mij toch het Canadese Rush, dat van zes tot zeven mocht spelen.

De band had het jaar ervoor Hemispheres uitgebracht en dat was een half jaar later nog steeds mijn favoriete plaat van dat moment (als jongetje van 15 was de aanwas van nieuwe platen ook beperkt). Hemispheres was de tweede Rush plaat die ik kocht (de eerste was het titelloze debuut uit 1974, dat ik net iets voor Hemispheres kocht en dat me maar matig beviel) en hoewel het stapeltje Rush in de kast sindsdien flink is uitgedijt, is het nog steeds mijn favoriete Rush plaat.

Het is een plaat die vorige maand haar veertigste (!) verjaardag vierde en dat is in het geval van Rush de laatste jaren een mooie aanleiding voor een fraai uitgevoerde reissue. De cd-versie is gunstig geprijsd, maar voor de versie op vinyl moet helaas diep in de buidel worden getast, zeker wanneer je voor de meest luxe uitvoering kiest. Je krijgt er veel moois voor terug, want de opgepoetste versie van Hemispheres klinkt fantastisch.

De plaat opent met een track die een hele plaatkant bestrijkt en het is typische Rush track, waarmee de Canadese band zowel liefhebbers van hardrock als progrock aan zich wist te binden. Ik jaag hier thuis nog steeds iedereen (inclusief de kat) de gordijnen in met het veelzijdige gitaarwerk, het onnavolgbare drum- en baswerk en vooral met de hoge stem van Geddy Lee, maar zelf vind ik het nog steeds prachtig.

Cygnus X-1 Book II: Hemispheres heeft alles wat Rush zo goed maakt. Dynamiek, spanningsbogen, heel veel muzikaal vuurwerk, wonderschone passages en zang die uit de tenen komt. Op de tweede plaatkant kiest de band voor wat kortere songs, al beslaat Rush klassieker La Villa Strangiato al weer meer dan 9 minuten.

De geremasterde versie van Hemispheres is prachtig, maar ook de bonus is mooi en waardevol, zeker voor de Nederlandse fans. Deze bonus schijven bevatten immers het volledige Pinkop optreden uit 1979 en als kers op de taart ook nog eens een live-uitvoering van 2112; een andere klassieker uit het rijke oeuvre van de band.

Rush stak op het Pinkpop podium in een uitstekende vorm en deed er nog een schepje bovenop omdat het laatste optreden van de tour was. We krijgen helaas alleen het slot van Cygnus X-1 Book II te horen, maar wel La Villa Strangiato en verder een fraaie dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band op dat moment. Drumsolo’s zijn aan mij meestal niet besteed, maar Neil Peart is een exceptioneel drummer en als tijdbeeld is een drumsolo ook wel weer mooi. Kortom, geweldig om het optreden op Pinkpop weer eens terug te horen.

Rush is inmiddels gestopt met toeren en mogelijk ook met het maken van platen, maar gelukkig kunnen er nog van heel wat prachtplaten 40th Anniversary versies worden gemaakt, om te beginnen in 2020 met Permanent Waves; een andere favoriet in mijn Rush verzameling. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 19:13 uur

geplaatst: vandaag om 19:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.