Rush - Hemispheres (1978)

7 Juni gezien in Pathe Buitenhof te Den Haag..... samen met een stuk of 150 andere fans.

Toch wel een topper hoor! Geweldige nummers die nergens gaan vervelen en ik blijf erbij; de produktie blijft voor die tijd fenomenaal!!

Ik ben toch wel een behoorlijke Rush fan.....maar dan vanaf Permanent Waves. Op de een of andere manier kan ik de oudere platen me maar niet eigen maken, kan ook bij god niet de nummers van elkaar onderschijden. Ik ga het ook niet meer proberen, geef mij maar Counterparts

Ik snap wel ongeveer wat je bedoeld sinkthepink! Hetzelfde euvel ondervond ik ook een beetje. Toch valt het kwartje wel een keer...hou vol!!

Tja, bijna iedereen vind de oude Rush geweldig, dus het moet kunnen . Net ook de nieuwe docu. gezien. Geweldig dat ze na de flop van Caress Of Steel gewoon door zijn gegaan met de muziek die ze zelf wilden maken, ondanks de druk van de media en platenmaatschapij.....dan maar weer een gewoon baantje zoeken.

Daarom heb ik er ook veel sympathie voor deze platen, maar ja...dat The Spirit Of Radio luistert zo veel lekkerder weg

Heb ook net naar de documentaire Beyond The Lighted Stage gekeken, met opnames van pinkpop 1979. Was er destijds bij; een van de meest indrukwekende concerten ooit. Hemispheres werd integraal gespeeld en zal daarom voor mij altijd een sepciale plek hebben. Jammer is dat ze Cygnus X-1 Book II helaas nooit op een officieel livealbum hebben gezet.
Los daarvan is de dvd is een echte aanrader voor alle fans. Geweldige video met unieke opnames. Ben helemaal onder de indruk : muzikale magie.

Ik ben er eindelijk uit wat nu mijn favoriete Rush-album is. Dat is deze, het geweldige Hemispheres. Op de vorige albums stond altijd een zwak nummer, op deze is dat compleet niet. Gelijk openen met een nummer van 18 minuten, de meeste bands doen zo´n epic aan het eind. Wauw!

Dan krijg je 2 heerlijke korte nummers, namelijk Circumstances en The Trees. Vooral The Trees vind ik erg goed. Mooi akoestisch intro om daarna heerlijk er in te knallen. Geddy Lee zingt wel erg hoog op dit album, maar ik heb gezien hoe dat komt op de bonus DVD van de geweldige documentaire Beyond the Lighted Stage.

Maar dan moet het beste nog komen, het beste instrumentale nummer ooit? Ik vind van wel. Ieder instrument gaat hier heerlijk op tekeer, maar het nummer zit echt niet normaal goed in elkaar. En dan die geweldige gitaarsolo van Lifeson! Daar krijg ik kippevel van. Hij begint heel rustig en bouwt dat op en dan begint hij te shredden! En dan ook nog dat kleine basstukje! Dat heb ik paar keer teruggezet toen ik het nummer voor het eerst luisterde, het was zo snel voorbij.

Het drumwerk is over het hele album geweldig! 5 sterren voor dit monsterlijke album en een plek in mijn top 10!

Ik mis dit album in de top 250!

Ik ook

Bij deze een link naar een prachtig gefilmd recent exemplaar.

Geweldig filmpje, Stalin! Bedankt voor de link, die ga ik nog vaak bekijken! Gaaf dat deze recent is, wat deze heb ik live alleen op de bonus-DVD van Beyond the Lighted Stage, die is van Pinkpop 1979. Ik moet echt naar een concert van Rush toe.

la villa strangiato 1978

Bekijk deze maar eens. Vind ik nog altijd de ultieme versie. Staat ook op de bonusdvd van R30

Graag gedaan, altijd mooi zulk soort zaken te delen met andere liefhebbers !

Kijk dan meteen naar de volgende nummers, gefilmd door dezelfde persoon bij hetzelfde concert:

Closer To The Heart
Freewill
Subdivisions

En van een ander concert, maar door dezelfde persoon gefilmd...



2112 Overture
YYZ
Neil Peart Drum Solo

Van af fly by night kon ik blindelings iedere rush cd/lp kopen. Zeker vanaf 2112 was het duidelijk wat deze band in petto had. Dit duurde tot hold your fire 1987. Daarna verbleekte mijn interesse in rush behoorlijk. Hoewel ik ze zijdelings ben blijven volgen. Mijn rush dosis inhaleerde ik als lucht. Deze band heeft mijn kijk op muziek dan ook behoorlijk beinvloed.
Hemispheres is het zoveelste plaatwerk van rush dat er prima vanaf komt. Hoewel ik de vorige ietswat beter vindt. Dit komt omdat ik cygnys x-1book lang niet altijd even goed vindt. De rest is weer van uitmuntende kwaliteit. En dan met name the trees en la villa maar dat spreekt voor zich ha. Vooral het prachtige(na 3min 35) middenstuk van la villa is na zoveel jaren nog altijd kippenvel muziek.

Fantastisch album zoals Rush er zoveel heeft gemaakt.
Slechts 36 minuten maar van zo'n hoog niveau dat je daar niet meer om maalt.
La Villa Strangiato is niet van deze wereld. Wat Alex daar doet is fenomenaal.

Ik heb nooit zin om dit album in mijn cd speler te stoppen. Ik oet erg wennen aan de zanger en het hoge geluid in het algemeen. Een hoop melodieën hebben mij nog niet weten te raken en dan is zo'n lang nummer als opener toch best zwaar, ondanks de verschillende hoofdstukken.

Tja, Rick. Ik zou zeggen give it a try, want dit is toch één van de betere Rush Albums. De kolossale titeltrack verveelt ondanks de 18 minuten geen moment, waarbij vooral de prelude en de finale echt fenomenaal zijn. Lee zingt hier erg hoog en op de toppen van zijn kunnen. En hoewel de band zich bleek te hebben verkeken op de zangpartijen (die toch wel hoog bleken te zijn) klinkt het hier nergens geforceerd.

Na het epische monster volgen twee heerlijke korte tracks, waarna het album magistraal wordt afgesloten met La Villa Strangiato. Het nummer heeft als subtitel 'an exercise in self indulgence' en dat is het echt! Hét ultieme instrumentale nummer.

Al met zeer veel genialiteit in slechts 36 minuten.

Ik besluit hierbij mijn stem te verhogen naar 5*

Ben het wel met rock-rick eens; de 1e track (kant 1 op mijn vinyl-exemplaar) houdt mij van een hogere waardering af. Kant 2 maakt dan wel een hoop goed. Maar kant 1 draai ik dus nooit meer; duidelijk één van de minste Rush-nummers die ik ken.

Geef mij maar AFTK, of Perm W !

hm, ik kies toch voor deze He als je het niet erg vindt

@rock-rick: ik weet niet of je ook andere Rush-albums kent? Na dit album ging Geddy wat lager zingen en dat resulteerde evengoed in prima platen (Moving Pictures wat mij betreft als beste), waar de kantvullende epics verdwenen en nummers ook iets toegankelijker werden.

Nee hoor, vind ik niet erg .

Als we allemaal hetzelfde goed vinden, wordt het maar een saaie boel.

@rock-rick : luister eens naar het titelnummer van 2112 op de liveplaat All The World's A Stage, misschien is dat een lekkere binnenkomer ?

Mij pakken albums als deze en 2112 ook minder vanwege de hoge uithalen van Geddy. Niet dat ik het niet mooi vind hoor maar ik hou gewoon veel meer van de stijl die ze vanaf Moving pictures hanteerden.

De stem van Geddy Lee is ook enorm wennen maar als je er gewend aan raakt is het geweldig! Op dit album zingt hij inderdaad erg hoog, ik zag in de documentaire Beyond the Lighted Stage (een aanrader!! ) dat ze er pas laat achter kwamen dat het materiaal eigenlijk te hoog was voor zijn stem. Toch heeft hij het zo gezongen en is dit het beste album van Rush. Avontuurlijk album, ik hou er wel van.

Jammer dat de meesterlijke openingstrack Hemispheres op geen enkele liveplaat staat (althans voor zover ik weet). De enige en laatste keer dat ik dat stuk live heb gehoord was op Pinkpop 79. Verder krijgt deze plaat krijgt van mij het maximale aantal punten. Alles klopt - en in de juiste verhouding: mythologische thema's, korte nummers afgewisseld met de wat meer epische stukken plus wervelende instrumentale secties.
Akoestisch, elektrisch, mooie melodieën, pakkende thema's. Een van de beste albums ooit gemaakt. Dit niveau wordt alleen nog geëvenaard door de voorganger Farewell to Kings.

Gister binnen en gelijk opgezet: dit is typische liefde op het eerste gehoor. Stevige nummers met prachtige melodielijnen en genoeg ruimte voor de drie heren onderling om er een muzikaal spektakel van te maken. Deze stem zal wel hoog gaan uitvallen vrees ik.

Wat rot voor je zeg

Zag net dat deze slechts op 4,5* stond. Meteen verhoogd natuurlijk.
Magistraal album dat van begin tot einde weet te beklijven.
Ik denk dat ik 'm zo meteen nog eens opleg.

en die rickenbacker van lee klink zo lekker smerig

rush's beste nummer, vind de versie op exit... het beste

Wel jammer dat hij de Rickenbacker tegenwoordig nog amper omhangt. Niet dat de Fender Jazz nu een waardeloos instrument is, maar er gaat toch niets boven het ronkende geluid van de Rickenbacker. Daarnaast vind ik ook de koploze Steinberger een prachtig instrument, waar hij in de jaren 80 nog wel eens mee speelde.

Nogmaals beluisterd en ik denk dat ik hem maar eens een 3,5 ga geven. Geen idee of hij nog verder groeit, maar dat zou best wel eens kunnen.

Vakmanschap met een hoofdletter V (en dat is in dit geval niet alleen omdat het toevallig aan het begin van de zin staat).

De klasse spat van deze plaat af en met deze plaat en Moving Pictures heb ik volgens mij een goed fundament gelegd voor een (nog prille) liefde voor Rush

4.0*

Ach, de band bestaat ook nog maar zo'n 37 jaar

Dat is inderdaad een goed fundament, nu voorzichtig aan gaan uitbouwen. Elke week een andere cd, ik zou dan zeker met Grace Under Pressure verder gaan.