Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)

Gelukkig, ik werd al bijna bang dat je een kloon van me was.
Ik snap ook wel dat haar stem niet echt mooi kan lijken, maar (misschien) kan hij nog groeien. Ik vond hem namelijk eerst ook niet te pruimen. En anders jammer, je hebt het geprobeerd.

Haar stem is niet ''mooi'' maar wel ''bijzonder''

Voor de rest is dit een erg mooi album en toch een stuk mooier dat Ys.

Jij zou dan een kloon van mij zijn

Minste van Newsom vind ik. Clam, Crab, Cockle, Cowrie is werkelijk waar van een hemelse schoonheid maar de rest van het album haalt de originaliteit van YS niet en de volwassenheid van Have One On Me ook niet.

Clam, Crab, Cockle, Cowrie is inderdaad wel heel erg mooi. Ga dit toch nog maar eens proberen, wie weet herzie ik mijn stem nog.

Snel is dit album uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums. Dat komt ook omdat ik haar stem ontzettend mooi vind. Bij de eerste luisterbeurt werd ik al geraakt door haar stem. Jammer dat ze dit niet heeft door kunnen zetten, want het andere album dat ik ken van haar, Have One On Me, daar klinkt ze meer als een mislukte Kate Bush, hier heeft ze een prachtige eigen stijl. Nummers als Peach, Plum, Pear, The Book of Right On, Cassopeia en nog veel meer zijn zo prachtig

Grappig, dit was echt zo'n album waarvan ik toentertijd bij mezelf dacht: dit is niets voor mij en zal dat nooit worden. Inmiddels ben ik 180 graden gedraaid wat betreft mijn mening over dit album, die ik nu dus prachtig vind. En het zou best nog wel eens verder in mijn waardering kunnen stijgen, de toekomst zal het uitwijzen.

Het debuut van Joanna Newsom is veelbelovend maar hier steekt haar kinderlijke en soms onvaste stem mij nog tegen. De songs zijn ook niet allemaal even sterk maar het is duidelijk te horen dat ze een uniek en eigenzinnig talent is. Haar opvolger Ys is een stuk rijper en evenwichtiger en daar valt haar stem mij ook een stuk beter mee, Have One On Me is haar ultieme meesterwerk.

Wat een stem, wat een stem !!!! Wonderbaarlijk, prachtig

Dit album geeft me een gevoel alsof ik nog steeds met een aantal schoolvriendjes op ontdekkingsreis ga door het nabijgelegen platteland, en we kikkervisjes proberen te vangen waarna de eigenaar van het land ons met een riek van z'n land jaagt

Allereerst: Wat een stem! Bomvol originaliteit en kleur. Waar sommige zich irriteren aan de uithalen krijg ik er behoorlijk kippenvel van (aan het begin van Clam, Crab, Cockle, Cowrie zit er eentje waar de tranen van in m'n ogen springen). Mede dankzij de uiterst minimale begeleiding een ideaal nachtalbum.

De stem van Joanna Newsom is duidelijk een hate/love-stem. Op haar debuut heb ik het nog moeilijk met haar kirrende, kinderlijke stem, met opvolger Ys heb ik dat in veel mindere mate. Maar een unieke en originele sound is het ongetwijfeld mede door de harp. Dit nog wat onevenwichtig album is veelbelovend maar staat duidelijk in de schaduw van haar volgende twee.

Daar kan ik denk pas een beter oordeel over vellen als ik de pil die Have One on Me heet heb geslikt. Maar het voorspelt in ieder geval veel goeds.

Via vriendje Bill Callahan dit album van Joanna ontdekt. Het deed mij denken aan de eerste ontmoeting met Antony and the Johnsons en Björk: stemgeluid is even wennen en totaal niet alledaags (alsmede de instrumenten die zij bespeeld). Soms is haar stemgeluid ietwat 'schel', maar na een paar luisterbeurten is het een leuk zangeresje die ook nog eens erg goed instrumenten kan bespelen.

Swansea en This Side of the Blue zijn dé parels van deze plaat. Ook de e.p.'s van voor dit album zijn zeer zeker de moeite waard om te beluisteren.

Toen ik Ys net leerde kennen had ik even tijd nodig om aan haar stem te wennen. Op dit album is haar stem nog veel scheller, maar problemen heb ik daar niet mee. Ik vind het juist alleen maar mooi! Haar lieve, schelle stemmetje geeft ieder nummer een sprookjessfeer mee.

Dit album moet ik nog beter leren kennen, maar ik heb voorlopig al een aantal waanzinnige mooie liedjes gehoord. Van Bridges and Balloons wordt ik ongelofelijk vrolijk, het harpspel in The Book of Right-On en En Gallop is wonderschoon en Peach, Plum, Pear is in alle opzichten een voltreffer. Die na-na-na's zijn onweerstaanbaar!

Volledig mee eens. Ik kende haar muziek tot voor kort niet, maar het bevalt me zeer. Het doet wat de hoes belooft: ze is blij en organisch. Ik associeer haar muziek met mijn kinderen die in de kamer aan het spelen zijn en daar zelf liedjes bij verzinnen, Sandokan schreef eerder ook al zoiets...

Zijn de andere albums net zo fris?

Haar volgend album vind ik wat zwaarder of minder luchtiger. Wat ik wel merk is dat haar albums in een stijgende lijn zitten. Letterlijk qua sterren en beleving/volwassenheid.

Ik wil je niet uit je droom helpen of teleurstellen, maar nee. Haar volgende album is lang niet zo speels als dit debuut. Ys klinkt een heel stuk volwassener, zoals IntoMusic ook al zegt. De composities zijn een stuk ingewikkelder en langer en haar zang lijkt per album wat 'toegankelijker' (lees: minder schel/kinderlijk) te worden. Have One On me ken ik nog niet goed, maar ligt volgens mij in het verlengde hiervan.

Maar: laat je niet ontmoedigen, want Ys is misschien nog wel beter dan The Milk-Eyed Mender! Minder luchtig weliswaar, maar kwalitatief toch duidelijk beter. En Joanna blijft gelukkig gewoon Joanna, dus zo'n wereld van verschil als ik nu beschrijf is het eigenlijk ook weer niet.

Ben benieuwd! Voorlopig blijf ik nog even naar dit debuut luisteren, het is er het weer ook wel naar!

Net bij een spelletje weer The Sprout and the Bean gehoord en ik moet concluderen dat ik definitief om ben. Ik komt uit de hoek van mensen die haar stem maar aanstellerig vinden en ik dacht dat er een dito dame achter zat. Maar na een paar interviewtjes met haar gezien te hebben moet ik zeggen dat Joanna een uitermate sympathieke dame is. Daardoor heb ik het aanstellerige los kunnen laten en probeer haar muziek nu geheel objectief te beoordelen.

TSatB is wellicht een wat toegankelijk nummer waarin haar stem richting die van Julia Stone neigt. Die wordt ook niet bepaald als mooi beschouwd, maar kan ik wel waarderen. Zou nu graag wat meer van JN willen horen maar helaas staan haar albums niet op Spotify.

Kende haar 2 andere albums al maar deze is achtergebleven. Eerst had ik Ys beluisterd en terug opzij gelegd wegens toch niet mijn ding dacht ik wegens de stem. Maar enkele jaren later toch eens die plaat nog een kans gegeven en toen sloeg hij wel in. Ineens toen ook Have One On Me erna geluisterd en na enkele luisterbeurten was ik helemaal mee. Vandaar dat ik deze meteen goed vond, eens je Joanna haar stem kan waarderen ben je vertrokken vermoed ik want in mijn ogen en oren kan ze al niet veel meer verkeerd doen wegens 3 toch wel heel sterke albums afgeleverd. Bij The Book Of Right On rinkelde het belletje van de herkenning bij mij en na lang zoeken in de grijze hersenmassa kwam ik erachter dat ik dit melodietje al herkende van het nummer Right On van The Roots waar Newsom ook op meezong.

Ik kan niet meer met droge beweren dat een plaat met Inflammatory Writ en Three Little Babes erop een compleet perfect album is. Maar godver, wat is de rest van The Milk-Eyed Mender me toch ongelooflijk dierbaar. Ieder verder liedje is een sprookjesachtig mengsel van Joanna's Pullitzer-waardige teksten, onverdund prachtig harpspel en ritmisch speelse melodieën die niemand haar ooit na kan doen. Ys mag dan ondertussen wel (net) deze plaat hebben overgenomen als wat mij betreft de beste Joannaplaat, the Milk-Eyed Mender heeft een minstens even speciaal plekje in m'n hart, en heeft na twaalf jaar nog steeds niks aan kracht ingeboet.

Het voordeel van deze nummers is wel dat de goddelijkheid van de overige nummers nog duidelijker is. Ik vind Inflammatory Writ stiekem nog best zijn charme hebben. Over Three Little Babies wel alleen maar slechte woorden, al maakt het Clam, Crab, Cockle, Cowrie des te bevredigender.


FYI: Three Little Babies is (voor zover ik weet) het enige nummer op haar albums/ep’s dat ze niet zelf geschreven heeft. En dat is te horen.

Ik ken trouwens verder slechts één cover in studiokwaliteit opgenomen en dat is The North Star Grassman and the Ravens, en dat is een sublieme cover (van Sandy Denny (van Fotheringay)). Zo uit mijn hoofd zeg ik dat het was opgenomen voor een (EDIT: nooit uitgebrachte) promotievideo van een of ander modemerk.

Verlate reactie, maar Same Old Man op Divers is ook een cover van een oud volksliedje, ook gecoverd door Karen Dalton. Ook qua songwriting wel te horen naar mijn mening.