Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)

Tijdloze klassieker. Vandaag met mijn brakke harsens in de trein kon ik er bijna een traantje om laten. Zo mooi! En dan nog met zo'n megalomaan geweldige opvolger komen ook.
En ja Maus, live was het prachtig, haar optreden in Paradiso in september 2007 was zelfs het mooiste concert wat ik in mijn leven gezien heb. Eindeloze stromen kippenvel, rode handen van het klappen en algehele sprakeloosheid. Als ze weer komt durf ik denk ik niet meer te gaan.

Hoorde ik haar niet zojuist
zingen (The Book of Right-on)?

Ik verhoog deze weer naar 5*
Dit is gewoon fantastisch, krijg er werkelijk geen genoeg van.

Ik ook maar. Want naast Three Little Babes dat ik nog steeds licht irritant vindt. Gelukkig is de rest gewoon pure magie.

Hoogste tijd om mijn waardering voor deze Milk-Eyed Mender uit te spreken. Een album dat mij zijn schoonheden steeds meer prijsgeeft. Afgelopen tentamen week was dit iedere avond weer een mentale oppepper na een lange dag studeren. Heerlijk was dat. Vanaf de eerste klanken was het baden in een oase van rust. Hoe kon ik dit niet eerder gecheckt hebben? Ys was in 2006 namelijk wel onder mijn aandacht gekomen, maar nooit in mijn cd-speler belandt. Dit door de vele commentaren die ik las over een hoog ‘elfenstemmetje’. Nu weet ik pas hoe stom ik was om dit geen kans te geven. Want verdorie wat is die stem juist prachtig. Met enorm veel passie – werkelijk alsof ze een blauwdruk van haar eigen ziel ten toon spreidt – presenteert ze ons de ene na de andere prachtige strofe. Dit onder begeleiding van vaak slechts een harp of een klavecimbel, die de teksten prachtig ondersteunen en een heerlijke idyllische sfeer creëren. Erg indrukwekkend.

Speciale vermelding voor Sadie, dat ik misschien nog wel het grootste hoogtepunt van deze plaat vind. Intens, sfeervol, simpelweg schitterend.

Ik blijf dit een beeldschone plaat vinden. Ik zet hem niet vaak op, maar zo nu en dan laat ik deze muziek over me heen komen om vervolgens helemaal weg te dromen. Schitterend stukje folk, waarbij een centrale rol is weggelegd voor de eigenaardige zangkunsten van Joanna, maar wat is dat mooi als je het kan waarderen. Ondersteund door de harp ligt er bijna een mystieke sfeer over de plaat.

Liefhebbers hiervan kan ik van harte het werk van Angus and Julia Stone aanraden. Vooral het stem geluid van Julia (die helaas niet bij alle nummers meezingt) vertoont overeenkomst met de stem van Newsom.

Betoverend mooie plaat, waar ik wel even moest aan wennen. En dan heb ik het niet over de wat onorthodoxe instrumentatie bij momenten (clavecimbel, harp), maar over de stem van Joanna, waar ik toch van schrok bij de eerste beluistering van dit album. Maar na enkele keren dwangmatig terug te grijpen naar songs als "This side of the blue" en het hemeltergend mooie "Clam, Crab, Cockle, Cowrie" ben ik uiteindelijk gevallen voor de sprookjesachtige klanken van deze bevallige dame. 4* voor deze, en nu die tweede plaat maar eens proberen.

Je kent dat wel: 'klein kind wil in de supermarkt een snoepje en mama weigert. Kind gaat dreinen en jengelen om mama onder druk te zetten. Uiteindelijk zwicht mama om het gejengel niet te laten ontsporen in hysterisch gekrijs en gerol over de vloer'.

Zo komt Joanna over op mij als ze haar mond open doet.
En dat is heel erg jammer, omdat The Milk-Eyed Mender verder aan heel veel eisen voldoet om hoog te scoren bij mij (bij opvolger Ys heb ik dat zelfs nog veel meer omdat ik dat muzikaal nog veel spannender vind).
Het sprookjesachtige wordt dus minder sprookjesachtig zodra Newsom zingt en een engel hoor ik er al helemaal niet in.

Nu zwicht de mama uit het voorbeeld voor haar kind. Ik ben nooit helemaal om gegaan voor deze cd.
Ondanks dat is dit wel zo'n artieste die me intrigreert en die ik ondanks alles toch in de gaten blijf houden omdat ik voel dat er ooit een klik zou kunnen ontstaan en wel als ze haar stem wat anders gaat inzetten.
Ik hoop dat dit het geval gaat zijn op haar nieuw te verschijnen album Have One on Me. Love-or-hate stem is een term die absoluut opgaat in dit geval en dat blijkt ook wel uit de reacties hierop.
Bij mij hierdoor een gevalletje jammer, met de absolute erkenning dat we wel te maken hebben met een bijzonder talent.

Ben blij te lezen dat iemand die de zang niet kan uitstaan toch wel degelijk inziet dat er sprake is van een zeer bijzondere muzikante. Overigens snap ik het voorbeeld van het huilende kind in de supermarkt heel goed, maar ik ben dan blijkbaar iemand die van hysterisch schreeuwende kinderen houd

Op zich niet zo moeilijk voor iemand die gek is op Kate Bush en Tori Amos van wie Joanna het gekke zusje zou kunnen zijn (met Björk als stiefzus misschien).

De nummers die ik van haar nieuw te verschijnen album heb gehoord hebben veel normalere zang en dan is er voor mij geen vuiltje meer aan de lucht. Blij dat ze een corrigerende tik heeft gehad zal ik maar zeggen

Dit album is soberder dan haar opvolgers en gespeend van hymnen die tien minuten en langer voortduren. Joanna heeft inderdaad een love or hate-stem maar ik behoor tot de liefhebbers. Vanaf de eerste keer dat ik haar hoorde was ik verkocht en hing aan haar lippen, nukken of niet. Maar live is ze op haar allerbest, ferm plukkend aan haar harp. Dit 'hysterische kind' ontroert oprecht.

Ik kan erin komen dat je je enigszins kunt storen aan Joanna Newsom's stem, maar deze vergelijking vind ik volstrekt overdreven en belachelijk. Jij hoort ook wel dat dit geen krijsend kind in de supermarkt is. Je erkent haar talent zelfs. Bovendien zie ik bij een krijsend kind geen tekstueel absolute schoonheid zoals bij Joanna. Dus kom op zeg. Als je dit bij een gemiddeld, gehypete metalbandje, ik noem Bring Me the Horizon, schrijft, dan zal ik de laatste zijn die je tegen zou spreken. Maar dit raakt kant noch wal.

Is jouw mening: op mij komt ze absoluut zo over op dit album. Het is het eerste beeld dat bij me opkomt en dat mag jij zo belachelijk vinden als je wilt. In mijn stukken en opmerkingen probeer ik zoveel mogelijk van uit mijn gevoel te werken dus ook als iets me tegenstaat.
Dat is in dit geval dus niet 'enigszins storen' aan haar stemgebruik, zoals jij het noemt; dat is 'ronduit ergeren'. Het komt op mij over als een maniertje waar ik door geirriteerd raak.
Dat ik haar talent verder erken uit zich in mijn beoordeling die daardoor niet veel lager is geworden.
Beetje flauw ook om het wel goed te vinden bij een metalbandje: daar denken de liefhebbers er ook vast anders over. Dit is mij te veel een reactie van een fanboy die als door een wesp gestoken reageert (en je hapt erg makkelijk op een wat aangedikte opmerking)
Dat je het er niet mee eens bent mag absoluut maar aan een beeld dat iets bij mij oproept kun jij toch echt niks veranderen. Een beetje incasseren kan dus geen kwaad (doe ik ook voortdurend bij door mij geliefde artiesten met uitgesproken stemmen).

Misschien ben je meer tevreden over mijn opmerkingen bij haar laatste album

Ik vind je mening in je berichten ook erg goed uitgelegd over het algemeen. Maar het beeld wat je krijgt is voor mij zo lastig voor te stellen. Ik hoor redelijk vaak van mensen dat ze zich van 'enigszins storen' tot 'ontzettend ergeren' aan haar stem. En natuurlijk kan ik me dat goed voorstellen. Dus met het incasseren zit het wel goed.
Maar het beeld van een krijsend kind vind ik inderdaad een nogal aangedikte reactie. En feitelijk komt de zang van Bring Me the Horizon toch echt dichter in de buurt van een krijsend kind in supermarkt dan Joanna Newsom. Kan het zijn dat je dat gekrijs in combinatie met beukende instrumenten erg kunt waarderen. Zelf luister ik met enige regelmaat ook wel eens een metal-plaat. Zij het geen Bring Me the Horizon.
Maar oke. Verder zal ik niet ontkennen dat ik me toch wel een beetje als een wesp gestoken voel. (Trotse fanboy) De vergelijking vind ik echt te ver gaan. Hoewel ik er niks aan kan veranderen, kan ik wel proberen je in te laten zien waarom ik vind dat Joanna Newsom geen krijsend kind is.
Het nieuwe album valt binnenkort op de deurmat Dan trek ik me een week terug om hopelijk weer betoverd te worden, want wat ik tot nu toe gehoord heb, vind ik nog niet zo magisch als de vorige albums. Maar als de tijd rijp is zal ik daar eens een bericht plaatsen.
Verder wel blij met je niet extreem lage waardering en je bericht bij Have One On Me. Zou alleen nog blijer worden als je de schoonheid van deze plaat nog eens zou ontdekken

Joanna Newsom is vooral geen krijsend kind omdat ze haar teksten zelden met een echt negatieve teneur brengt. Ik vind het vaak nogal opgewekt juist.

Jullie nemen de term 'krijsend' te letterlijk denk ik, misschien ook wat misleidend omdat ik namelijk het totaalplaatje voor me zie: 'kindje krijgt haar zin niet'. Misschien dat jullie daarom minder ingaan op mijn termen als 'jengelend' en 'krijsend' daarentegen te rechtlijnig associëren met haar zangtechniek waar jullie het niet mee eens zijn (en dat snap ik want ze krijst qua techniek absoluut niet nee en zo bedoelde ik dat ook niet).
Ik zag dat VanDeGriend de term 'krijsen' ook al bezigde bij een andere Joanna Newsom en ook daar werd het niet begrepen terwijl ook hij dat niet letterlijk bedoelde terwijl het wel zo overkwam.
Over de teksten hoor je mij al helemaal niet praten dus ook niet in combi met de term 'krijsen'.
Nogmaals: ik zie als ik haar hier hoor zingen een oerververvelend dreinend kind (ik ken ze hoor: die als ze hun zin willen krijgen een irritant toontje gaan aanslaan die heel vervelend werken).
Het moge duidelijk zijn: ik heb niks met haar stem hier

Tweede opvallendheid: de echte fanboys van met name het debuut zijn in grote getalen lichtelijk teleurgesteld over haar nieuwe worp en degenen die haar stem vreselijk vonden zijn nu makkelijker overstag.
Ik kom dat niet echt vaak tegen bij artiesten moet ik zeggen: zangers als Rufus of Antony worden gewaardeerd of niet en dat verandert niet. Terwijl het bij Joanna zo duidelijk opvalt. Heel merkwaardig eigenlijk. Dat vind ik van mezelf ook hoor: dit album vind ik vreselijk door de zang en haar nieuwe hemels: er is verschil in zang, maar het is in mijn waardering ook zo enorm groot..... iets wat ik zelf ook niet echt kan verklaren want is het in praktijk ook zo groot?
Ik heb zelfs Ys weer geprobeerd maar zelfs na Have One on Me heeft die nog steeds niet het gewenste effect op mij; wel iets beter dan deze cd maar nog steeds niet de schoonheid die ik op Have One on Me ervaar (schuldige: haar stem, die daar soms wel te pruimen is, maar op momenten nog steeds niet).


Gaat zeer waarschijnlijk nooit gebeuren, misschien dat ik me nu zelfs nog meer ga storen aan The Milk-Eyed Mender door mijn enorme waardering voor Have One on Me.
Je mag je tevreden stellen met het feit dat ik een later album heel erg hoog waardeer en dat me absoluut gegrepen heeft. Beter iets dan niets toch?!

Als Kate Bush liefhebber ben ik wat gewend, maar Joanna's zang is me hier een brug te ver. De stem leidt té veel af van de inhoud. En dat is jammer, want de inhoud is zeker interessant.

De stem, waar veel over te doen is, stoort me niet. Kleurt eigenlijk wel mooi bij het geluid van de harp (of piano/klavecimbel). Ik vind alleen de composities niet ze verschrikkelijk spectaculair. Mooi, maar niet meer dan dat. Misschien moet 'ie nog groeien?

Probeer de opvolger van dit album (Ys) of haar nieuwste drieluik (Have One On Me) eens, die zijn wat meer aangekleed en rijker van geluid.

Ikzelf vind dit overigens wel haar mooiste. Sadie blijft een schitterend liedje.

Schitterend debuut. Elk nummer is prachtig, afgezien van Three Little Babes, maar daar valt mee te leven. Sadie en Clam, Crab, Cockle, Cowrie blijven de absolute hoogtepunten.

verschikkelijke cd.
Ik heb maar 1 tip aan mensen,niet luisteren!
Maar ja,smaken verschillen he..

Dit album staat al een paar maanden op nummer 2 in m'n top-10. En voorlopig gaat hij daar ook niet afkomen. En waarom? Dat kan ik niet eens goed uitleggen.
Maar ik zal het proberen.

Toen ik dit voor de eerste keer hoorde, geloofde ik niet dat iemand dit ook maar goed zou kunnen vinden. Dit werd één van mijn MuMemislukkingen, dacht ik. Alleen Sprout and the Bean draaide ik soms, dat nummer had een hele grote aantrekkingskracht op me. Na één maand waarin ik dit prachtige nummer non-stop gedraaid had, bedacht ik me dat er nog veel meer nummers op deze plaat stonden. Ik probeerde Cassiopeia, en hop. Meteen werd ik betoverd door dit album, tot op de dag van vandaag.

Wat dit album zo mooi maakt, is ten eerste de hemelse stem van Joanna. Inderdaad, die uithalen zijn om aan te wennen, maar vooral bij de ingetogen stukken is haar stem de mooiste die ik ken. Ten tweede zijn de teksten ook prachtig; ieder nummer heeft een steengoede tekst, die gecombineert met de stem van Joanna echt ontroert. Maar wat dit album zo goed maakt, is dat het mij totaal tot rust brengt. Als ik dit album luister, krijg ik een heerlijk, rustig gevoel, dat waarschijnlijk komt door de ingetogenheid van The Milk-Eyed Mender. Een soort van drug.

Want dit is nog een groot pluspunt; dit album is zo ingetogen als wat. Joanna's engelenstem wordt alleen begeleid door een harp, soms een piano of klavecimbel. Dat maakt dit album niet te groots, bombastisch, maar gewoon prachtig ingetogen. Ook brengt Joanna zeker afwisseling in haar nummers; Bridges and Balloons klinkt enigszins somber, terwijl Three Little Babes en Inflammatory Writ ronduit vrolijk klinken. En het mooie is dat ik hoor dat Joanna haar teksten echt meent.

Ik ga niet al deze nummers beschrijven, dan verval ik waarschijnlijk in herhaling. Maar ik moet toch even zeggen dat Cassiopeia één van de mooiste nummers is die ik ken. Joanna's stem is zo krachtig als wat, en de harp past gewoon zo goed bij dit nummer en dit album in het algemeen, eigenlijk zijn hier niet echt woorden voor. Je moet deze parel gewoon zelf ontdekken.

Een tip voor mensen die niet in dit album kunnen komen; Luister Sprout and the Bean en This Side of the Blue, dit zijn redelijk toegankelijke nummers. Als je eenmaal deze nummers liefhebt, ben je klaar voor nog een heel album vol pareltjes van deze kinderlijke engel.

Hoe verliefd kun je worden in 4 minuten?

YouTube - Joanna Newsom - Clam, Crab, Cockle, Cowrie (Jools Holland)

Perfectie.

Van Joanna Newsom heb ik Ys en Have One On Me al beluisterd en deze nog niet, maar daar kwam verandering in door Hoi123 die mij dit debuutalbum gaf in het Review-topic om te reviewen. Die andere 2 albums bevielen erg goed, dus ik was erg benieuwd.

Het begin klinkt zoals de andere albums: Met de harp, erg rustig. Maar dan begint Newsom te zingen........ Man, ik kan er echt niet tegen, zo irritant hoog en scherp, ik heb het idee dat ik naar een kleuter aan het luisteren ben. Toen Sadie begon heb ik hem de eerste keer uitgezet. Ik dacht: Muziek is ontspanning en je moet er blij van worden en genieten, ik word hier nou niet echt blij van. Sommige dingen zijn muzikaal gewoon kinderliedjes (Inflammatory Writ). Nee, ik kan hier echt niks mee.

Gelukkig is door de jaren heen haar stem veel beter geworden. Dit album gaat bij mij over de irritatiegrens, ik ga dit album echt nooit meer beluisteren, ik wil er niet eens aan denken. 8 keer was wel genoeg. 1,5 ster.

Ik heb hier toch wel een kluifje aan. Kan Joanna sowieso vaker niet dan wel waarderen, maar zoals net liggend op de bank met de zon in mijn gezicht bevalt het dan ook wel heel goed.

Tot nu toe zijn alleen The Book Of Right On en Peach, Plum, Pear de nummers die wel altijd bevallen. Komende tijd nog maar een paar keer luisteren. Want talent valt Joanna niet te ontzeggen.

Na een weekje zon komt er toch een halfje bij en sluit ik niet uit dat ie nog verder groeit. Misschien dat 52 minuten voor mij net iets te lang is.

Blijven doorzetten! Hopelijk bevalt hij dan net zo goed als bij mij.

Dit album is een paar plaatsen gezakt in mijn top-10, maar dat komt niet omdat hij slechter geworden is, integendeel. Ik ken jammer genoeg gewoon nog 5 albums die beter zijn.

Mijn eerste kennismaking met Joanna Newsom, niet al te lang geleden, was de plaat Ys. Dat beviel goed genoeg (met enige reserve) om me voor te nemen binnenkort ook eens naar deze te gaan luisteren. Mijn planning werd enigszins versneld door een bericht van Hoi123, die me sommeerde deze plaat eens snel te gaan beluisteren, of anders…

Nu ik zijn orders gezwind heb opgevolgd en The Milk-Eyed Mender tot me heb genomen, ben ik een stuk beter gaan begrijpen waarom veel mensen dit meisje zo’n genie vinden, maar ook waarom veel andere mensen afhaken bij haar stem. Mensenlief: het is aan te raden voor het luisteren uw tandglazuur te beschermen met goede tandpasta, en uw familiekristal veilig weg te bergen.
Nou goed, laat me niet overdrijven, maar mijn kaakspieren spanden zich wel een paar keer, op de momenten dat Newsom uithaalt met haar stem.

De manier waarop ze voor deze plaat liedjes schrijft en zingt, doet soms een beetje denken aan de spontaniteit van kinderen die muziek maken. Het zoontje van mijn zus, die met een plastic brandweerwagen beukt op een speelgoedxylofoon. Minutenlang beng, beng, beng. Muziek spelen, in de meest letterlijke, natuurlijke betekenis van het woord. Dit vormt dan weer een raar contrast met het zuivere, subtiele harpspel waarmee de muzikante de meeste nummers inkleurt, en Newsoms feilloze gevoel voor romantiek en melodie.

‘Moeilijke vocalen’ en muzikale mafheid daargelaten, biedt The Milk-Eyed Mender toch vooral 12 folkliedjes, beknopt, kaal en verrassend aanstekelijk. Een plaat die je na één keer al goed vindt, als je tandglazuur het overleeft tenminste. Je zou de refreinen al de tweede keer kunnen meezingen, ware het niet dat Newsom een al te voorspelbare couplet/refrein-structuur meestal slim weet te ontwijken.

Dit laatste spreekt voor haar talent, net als haar geschifte teksten, waarvan de soepele woordkeuze en rijmschema’s vaak een vertederde glimlach op mijn gezicht brengen. Uit ‘Sadie’: ‘Down where I darn with the milk-eyed mender/ you and I and a love so tender/ is stretched – on a hoop where I stitch- this adage/ bless our heart and its heart so savage.’

Al met al een album dat makkelijker in het hart is te sluiten dan het soms een beetje in zijn eigen ambitie verdwalende Ys. Ik ben wel een beetje verliefd, in ieder geval. Al zou ik deze plaat toch niet zo snel opzetten op de lichtgeraakte momenten, tijdens het ochtendhumeur of de vermoeide avonduren. Dan zijn de periodieke krolse uithalen van Newsom toch iets teveel gevraagd van mijn kaakspieren, vrees ik.

Schrok me helemaal dood, had mijn stem blijkbaar per ongeluk verlaagd naar 0,5.
Gelukkig is dit album wel 5 sterren waard, nog steeds een pareltje waar ik maar van blijf genieten.

En fantastische recensie Sander, gelukkig heb je mijn dreigementen serieus genomen.

Sorry, maar die stem
Van die 'uithalen' bij Sadie wordt ik echt niet blij, verder klinkt ze als een klein kind met een tenenkrommende stem. Verder zijn de nummer natuurlijk wel goed, daarvoor nog een 2, maar dit is niks voor mij. Ongelooflijk, het verschil met de prachtige stem die ze nu heeft (we zijn het eens een keer niet eens, hoi123, moet ook gebeuren ).

Misschien ga ik haar stem op dit album later nog waarderen, maar reken er niet te veel op.