Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)

Werkelijk prachtig album. Als ik mocht kiezen wat voor stem een engel zou moeten hebben, dan is het Joanna
Het is vooral de muziek die me aangrijpt, ik was nog niet zo bekend met de harp, maar bijzonder is het zeker. Toch zijn er op dit moment 2 nummers die me nog niet helemaal weten te pakken. Sadie en Three Little Babes. Daarin overdrijft ze nogal met haar stem vind ik. Ik ga doorzetten met die twee, €0,20 valt vanzelf Maar de overige songs zijn stuk voor stuk juweeltjes en die zal ik nog heel lang gaan koesteren. 4,5*

Joanna Newsom maakt het me soms niet makkelijk; was ik net aan het prachtige Ys gewend (en dat heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad, eigenlijk heb ik maandenlang alleen maar Emily op de repeat gehad), op het voorafgaande Milk-Eyed Mender is haar stem nog net even wat kindser en de teksten minstens zo complex.

Muzikaal is deze plaat wel wat toegankelijker, met daadwerkelijke songs met zowaar meezingbare gedeeltes (nu ja) waardoor ik de kracht en schoonheid van deze plaat iets eerder heb kunnen ontdekken, maar mevrouw Newsom vraagt haar luisteraars duidelijk wel om 100% aandacht.

Ys is een stuk epischer en dat staat me van die plaat dan ook wel weer aan, dus The Milk-Eyed Mender krijgt voorlopig een halfje minder: 3,5*. Favoriete songs; Sprout and the Bean, Sadie en Swansea.

Je kent dat wel: 'klein kind wil in de supermarkt een snoepje en mama weigert. Kind gaat dreinen en jengelen om mama onder druk te zetten. Uiteindelijk zwicht mama om het gejengel niet te laten ontsporen in hysterisch gekrijs en gerol over de vloer'.

Zo komt Joanna over op mij als ze haar mond open doet.
En dat is heel erg jammer, omdat The Milk-Eyed Mender verder aan heel veel eisen voldoet om hoog te scoren bij mij (bij opvolger Ys heb ik dat zelfs nog veel meer omdat ik dat muzikaal nog veel spannender vind).
Het sprookjesachtige wordt dus minder sprookjesachtig zodra Newsom zingt en een engel hoor ik er al helemaal niet in.

Nu zwicht de mama uit het voorbeeld voor haar kind. Ik ben nooit helemaal om gegaan voor deze cd.
Ondanks dat is dit wel zo'n artieste die me intrigreert en die ik ondanks alles toch in de gaten blijf houden omdat ik voel dat er ooit een klik zou kunnen ontstaan en wel als ze haar stem wat anders gaat inzetten.
Ik hoop dat dit het geval gaat zijn op haar nieuw te verschijnen album Have One on Me. Love-or-hate stem is een term die absoluut opgaat in dit geval en dat blijkt ook wel uit de reacties hierop.
Bij mij hierdoor een gevalletje jammer, met de absolute erkenning dat we wel te maken hebben met een bijzonder talent.

Dit album staat al een paar maanden op nummer 2 in m'n top-10. En voorlopig gaat hij daar ook niet afkomen. En waarom? Dat kan ik niet eens goed uitleggen.
Maar ik zal het proberen.

Toen ik dit voor de eerste keer hoorde, geloofde ik niet dat iemand dit ook maar goed zou kunnen vinden. Dit werd één van mijn MuMemislukkingen, dacht ik. Alleen Sprout and the Bean draaide ik soms, dat nummer had een hele grote aantrekkingskracht op me. Na één maand waarin ik dit prachtige nummer non-stop gedraaid had, bedacht ik me dat er nog veel meer nummers op deze plaat stonden. Ik probeerde Cassiopeia, en hop. Meteen werd ik betoverd door dit album, tot op de dag van vandaag.

Wat dit album zo mooi maakt, is ten eerste de hemelse stem van Joanna. Inderdaad, die uithalen zijn om aan te wennen, maar vooral bij de ingetogen stukken is haar stem de mooiste die ik ken. Ten tweede zijn de teksten ook prachtig; ieder nummer heeft een steengoede tekst, die gecombineert met de stem van Joanna echt ontroert. Maar wat dit album zo goed maakt, is dat het mij totaal tot rust brengt. Als ik dit album luister, krijg ik een heerlijk, rustig gevoel, dat waarschijnlijk komt door de ingetogenheid van The Milk-Eyed Mender. Een soort van drug.

Want dit is nog een groot pluspunt; dit album is zo ingetogen als wat. Joanna's engelenstem wordt alleen begeleid door een harp, soms een piano of klavecimbel. Dat maakt dit album niet te groots, bombastisch, maar gewoon prachtig ingetogen. Ook brengt Joanna zeker afwisseling in haar nummers; Bridges and Balloons klinkt enigszins somber, terwijl Three Little Babes en Inflammatory Writ ronduit vrolijk klinken. En het mooie is dat ik hoor dat Joanna haar teksten echt meent.

Ik ga niet al deze nummers beschrijven, dan verval ik waarschijnlijk in herhaling. Maar ik moet toch even zeggen dat Cassiopeia één van de mooiste nummers is die ik ken. Joanna's stem is zo krachtig als wat, en de harp past gewoon zo goed bij dit nummer en dit album in het algemeen, eigenlijk zijn hier niet echt woorden voor. Je moet deze parel gewoon zelf ontdekken.

Een tip voor mensen die niet in dit album kunnen komen; Luister Sprout and the Bean en This Side of the Blue, dit zijn redelijk toegankelijke nummers. Als je eenmaal deze nummers liefhebt, ben je klaar voor nog een heel album vol pareltjes van deze kinderlijke engel.

Van Joanna Newsom heb ik Ys en Have One On Me al beluisterd en deze nog niet, maar daar kwam verandering in door Hoi123 die mij dit debuutalbum gaf in het Review-topic om te reviewen. Die andere 2 albums bevielen erg goed, dus ik was erg benieuwd.

Het begin klinkt zoals de andere albums: Met de harp, erg rustig. Maar dan begint Newsom te zingen........ Man, ik kan er echt niet tegen, zo irritant hoog en scherp, ik heb het idee dat ik naar een kleuter aan het luisteren ben. Toen Sadie begon heb ik hem de eerste keer uitgezet. Ik dacht: Muziek is ontspanning en je moet er blij van worden en genieten, ik word hier nou niet echt blij van. Sommige dingen zijn muzikaal gewoon kinderliedjes (Inflammatory Writ). Nee, ik kan hier echt niks mee.

Gelukkig is door de jaren heen haar stem veel beter geworden. Dit album gaat bij mij over de irritatiegrens, ik ga dit album echt nooit meer beluisteren, ik wil er niet eens aan denken. 8 keer was wel genoeg. 1,5 ster.

Mijn eerste kennismaking met Joanna Newsom, niet al te lang geleden, was de plaat Ys. Dat beviel goed genoeg (met enige reserve) om me voor te nemen binnenkort ook eens naar deze te gaan luisteren. Mijn planning werd enigszins versneld door een bericht van Hoi123, die me sommeerde deze plaat eens snel te gaan beluisteren, of anders…

Nu ik zijn orders gezwind heb opgevolgd en The Milk-Eyed Mender tot me heb genomen, ben ik een stuk beter gaan begrijpen waarom veel mensen dit meisje zo’n genie vinden, maar ook waarom veel andere mensen afhaken bij haar stem. Mensenlief: het is aan te raden voor het luisteren uw tandglazuur te beschermen met goede tandpasta, en uw familiekristal veilig weg te bergen.
Nou goed, laat me niet overdrijven, maar mijn kaakspieren spanden zich wel een paar keer, op de momenten dat Newsom uithaalt met haar stem.

De manier waarop ze voor deze plaat liedjes schrijft en zingt, doet soms een beetje denken aan de spontaniteit van kinderen die muziek maken. Het zoontje van mijn zus, die met een plastic brandweerwagen beukt op een speelgoedxylofoon. Minutenlang beng, beng, beng. Muziek spelen, in de meest letterlijke, natuurlijke betekenis van het woord. Dit vormt dan weer een raar contrast met het zuivere, subtiele harpspel waarmee de muzikante de meeste nummers inkleurt, en Newsoms feilloze gevoel voor romantiek en melodie.

‘Moeilijke vocalen’ en muzikale mafheid daargelaten, biedt The Milk-Eyed Mender toch vooral 12 folkliedjes, beknopt, kaal en verrassend aanstekelijk. Een plaat die je na één keer al goed vindt, als je tandglazuur het overleeft tenminste. Je zou de refreinen al de tweede keer kunnen meezingen, ware het niet dat Newsom een al te voorspelbare couplet/refrein-structuur meestal slim weet te ontwijken.

Dit laatste spreekt voor haar talent, net als haar geschifte teksten, waarvan de soepele woordkeuze en rijmschema’s vaak een vertederde glimlach op mijn gezicht brengen. Uit ‘Sadie’: ‘Down where I darn with the milk-eyed mender/ you and I and a love so tender/ is stretched – on a hoop where I stitch- this adage/ bless our heart and its heart so savage.’

Al met al een album dat makkelijker in het hart is te sluiten dan het soms een beetje in zijn eigen ambitie verdwalende Ys. Ik ben wel een beetje verliefd, in ieder geval. Al zou ik deze plaat toch niet zo snel opzetten op de lichtgeraakte momenten, tijdens het ochtendhumeur of de vermoeide avonduren. Dan zijn de periodieke krolse uithalen van Newsom toch iets teveel gevraagd van mijn kaakspieren, vrees ik.