Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)

Wat een stem! En wat een originele begeleiding...een harp!
Mooiste nummer : three little babies (met een mannenstem op de achtergrond).

Ofschoon ik er geen probleem mee heb-integendeel zelfs- kan ik me voorstellen dat haar kinderstemmetje voor sommigen een afknapper kan vormen. Net als haar voorliefde voor de harpsichord als tweede instrument overigens

Voor de rest niets anders dan lof van mijn kant. Vooral voor het aanstekelijk gezongen The Book of Right-On dat een paar dagen onwrikbaar vast heeft gezeten in mijn hoofd. Dit bleek godzijdank een goede remedie te zijn tegen de kleine groene krokodillen waar ik nu regelmatig via de radio op mijn werk mee bekogeld wordt.

4* voor dit pepmiddeltje in donkere Schnappi-dagen.

Ter afsluiting ook nog een leuk weetje: ze komt in april in Nederland langs(Paradiso en Motel Mosaïque als ik het goed heb gelezen) mét Six Organs of Admittance. Dat wordt in elk geval dubbel smullen.

En u ?

drie nummers gehoord en zou al bijna meteen 5* willen uitdelen.... ware het niet dat haar stem zo irriteert... kunnen ze deze cd niet opnieuw opnemen met emiliana torrini of iemand van mum ofzo als zangeres?!

Wat anderen hier als mooie stem betitelen....vind ik niks minder dan irritant.

tja, het is echt een kwestie van love it or hate it...

in mijn geval love it.
Moest er wel even aan wennen, maar het past bij de rest van de muziek

Niet zo een goeie recensie gekregen in de Volkskrant over haar concert op Motel Mozaique. Iemand haar gezien? Ik uiteindelijk niet...

Ik wel, en ik vond haar geweldig.

Ik ook, en ik vond haar ook geweldig

Vind het persoonlijk echt een briljante stem. Zo schreeuwerig, zo jeugdig Echt heerlijk gewoon, niet gelikt, gewoon rauw. Denk dat dit juist de kracht is van haar muziek, haar identiteit.

ik vind dat haar muziek fris en lekker tegendraads is, geen wonder dat er dan ook mensen zijn die er niet van houden maar zoals al gezegd is 'you hate it or you love it'
en ik hou er persoonlijk zo veel van!!!

Briljant plaatje dat onmiddelijk mijn top 10 in denderde toen ik het hoorde. Vertoeft daar nog altijd en zal daar waarschijnlijk ook niet meer uit verdwijnen. 5* dus.

Overigens snap ik de categorie 'Rock/Roots' niet helemaal, iemand bezwaar als ik daar gewoon Folk van maak, zoals het hoort?

Graag! In de tijd dat dit album is toegevoegd bestond er nog geen Folk genre op deze site. Vandaar.

Dat vermoedde ik al, correctie is inmiddels dus onderweg. Krijgt deze plaat meteen de verdiende top 50 notering in de Folk-lijst!

Een prachtig plaatje!
Die stem maakt het gewoon. Pure magie, onschuldig, naïef, verwonderend...
Ik heb wel een voorliefde voor vreemde vocalen. Wat anderen storend vinden, vind ik geweldig (Antony, Devendra Banhart, CocoRosie...)
Om het terug over deze plaat te hebben. Magnifiek gewoon!
The Book of Right-On springt eruit als beste nummer. Schitterende folk!

In een woord, een geweldig album! Wat een orginaliteit zit er in dit album. Dromerige sfeer, mooie liedbegeleiding op de harp. Het heeft mij gepakt en laat mij niet meer los, het kan mij maar niet vervelen. Kan niks anders geven dan een zeer verdiende 5.

Werkelijk prachtig album. Als ik mocht kiezen wat voor stem een engel zou moeten hebben, dan is het Joanna
Het is vooral de muziek die me aangrijpt, ik was nog niet zo bekend met de harp, maar bijzonder is het zeker. Toch zijn er op dit moment 2 nummers die me nog niet helemaal weten te pakken. Sadie en Three Little Babes. Daarin overdrijft ze nogal met haar stem vind ik. Ik ga doorzetten met die twee, €0,20 valt vanzelf Maar de overige songs zijn stuk voor stuk juweeltjes en die zal ik nog heel lang gaan koesteren. 4,5*

Ik heb diep respect voor William Blake. Barbaarse lul die ik ben kan ik doorgaans lang niet genoeg respect op brengen voor de eeuwen dichtkunst die menig cultuur reeds heeft voortgebracht - doe mij maar een goede novel - maar Blake, tja, de goede man had er verstand van. Geniaal als hij echter was, had hij toch een Songs of Innocence én een Songs of Experience nodig om de prangende kwesties des levens onder woorden te brengen. Nu, dat hij het überhaupt al voor elkaar kreeg Experience en, vooral, Innocence op dergelijke wijze te destilleren, dat is een prestatie die Blake zomaar de titel van grootste dichter van de laatste 500 jaar zou kunnen opleveren. Immers, van Songs of Experience hebben zowel dichters als muzikanten (als welk artiest dan ook) wel kaas gegeten, maar de staat van Innocence is schijnbaar dermate van ons verwijderd dat er niet meer dan een enkele poging tót te ontwaren valt, hier en daar. Niet onbegrijpelijk; bent u eenmaal experienced, dan kunt u Innocence immers wel op uw buik schrijven. 'Are You Experienced?' als retorische vraag: natuurlijk zijn we dat, we mochten willen dat we nog een greintje onschuld bezaten! Adieu, Innocence, we zullen u herinneren als voorbij, als uit stoffige verledens (en uit Blake, natuurlijk).

Alhier, Joanna Newsom. Ha, een inkoppertje, denkt u misschien. Was dat niet die dame die in verscheidene media werd omschreven als de muze van de muzikale onschuld? Folky kinderliedjes? Die sxesven gaat vast zinspelen op de perfectie aan Innocence die mevrouw hier bijeen tovert. Fout! Als ik ergens een, pardon my French, grafhekel aan heb is het wel de gemakzuchtige constatering dat de dame in kwestie de naïviteit zo leuk kan bezingen. Immers, Joanna bereikt op The Milk-Eyed Mender wat geen ander (sorry, Bill) voor elkaar heeft weten schoppen en schept een, hoedt u: contradictio in terminis én misbruik van een scheikundige term volgen, perfecte legering van Innocence en Experience. Hoe ze het doet? Ik weet het niet. The Milk-Eyed Mender bewandelt, tekstueel en muzikaal, het grensgebied tussen; wandelt dan de ene kant uit, dan de andere. Joanna put vrijelijk uit ervaring en literatuur, doch is verwonderd; legt pijnlijk goed de vinger op de schoonheid van misère, de Innocence in Experience, en evengoed omgekeerd, speelt met woorden en frasen als met dorre bladeren, toen en nu inéén.

Hoezeer ik Blake ook bewonder, er dient toch een lans gebroken te worden voor Joanna Newsom, wat mij betreft het grootste literaire talent dat de wereld in eeuwen heeft voortgebracht. Een korte blik op de openingszinnen van de plaat zegt al genoeg. Het pure vernuft dat verwoven zit in een tekst als "We sailed away on a winter's day / With faith as malleable as clay / But ships are fallable, I say / And the nautical, like all things, fades" steekt de complete dichterscanon naar de kroon. Bedankt voor de pogingen, Milton, Shakespeare, Pope, Wordsworth, Pound, Eliot; Cædmon's hymne in één klap overbodig gemaakt. Ik overdrijf? Och, wellicht, ik ben immers van de novels, nietwaar? Echter, het verenigen van het nu en het nimmer-meer, ga er maar eens aan staan; een prestatie zonder precedent, zo uit het niets, zomaar de geheimen van het alles op een stuk vinyl. Daar mogen we best een beetje van onder de indruk zijn.

Waarschijnlijk wel ja ('t Is niet eens volrijm! ). Desondanks ga ik de 2 albums van deze mevrouw, die nu al tijden op mijn schijf stof staan te vergaren, maar eens van een grondige luisterbeurt voorzien. Zo benieuwd ben ik wel geworden van die obsessieve houding die je nu al weken tentoonspreidt bij de pagina van Ys. Erg mooie recensie trouwens!

Teun, dit gaat natuurlijk véél verder dan volrijm! Deze tekst jongleert met eindrijm, binnenrijm, alliteratie, etcetera etcetera (ik zou er bijna mijn Literary Terms & Criticism bijpakken om al het vernuft bij naam te noemen), legt verrassende onderlinge verbanden en laat die net zo goed scheeflopen, maakt alle dingen nieuw, pakt in vier regels de pure essentie van zekerheid en onzekerheid, geloof en ongeloof, verwondering en deceptie bij de kladden! Ik overdrijf? Wat mij betreft niet.


Foei!

Mooie recensie sxesven! Is dit in het kader van Studie Ontwijkend Gedrag?

Het is overigens grappig dat jij voor de schoonheid van The Milk-Eyed Mender meer een technisch, taalkundige verklaring zoekt, daar ik het meer zoek in sfeer en haar volledige overgave aan en openheid in tekst en melodie. De conclusie is overigens hetzelfde, een 5 sterren album pur sang.

De sfeer en dergelijke onderschat ik ook zeker niet en ik vind het album ook op dat gebied ongelooflijk sterk, maar ook (taal-)technisch gezien is het een wonderschoon werkje, ergo wilde ik het er even uitlichten - toch een vrij unieke feature.


Ik weet van niks.

Meestal weet ik heel snel wat ik van een plaat vind, bij deze dus niet. Had moeite met haar stem, maar het irriteert me steeds minder , die "hoogdravende'manier van zingen. De plaat wordt steeds leuker nu al 3,5*
Op naar Ys

Joanna Newsom trok al een tijdje m'n aandacht, vanavond dit album maar eens geluisterd en dit is wel echt mijn ding!
Die stem is geweldig, ik hoef er niet aan te wennen. Peach, Plum, Pear vind ik nu het leukste nummer denk ik.

Newsom is wel een raar eendje.

De melodieen en uitwerking zijn niet al te sterk, het lijkt voornamelijk in dienst te staan van de tekst, verder is er niet veel. Maar misschien omdat er dus niks teveel maar toch een intentie in zit, blijft je toch hangen met je vinger bij de stopknop. Misschien ook wel omdat het ondanks de eenvoud en herhalingen merkwaardig tussen al de cliche's weet door te slingeren. Nu heb je al gauw de neiging te gaan luisteren naar iets dat wat soberder is, op zoek naar associaties. Maar laten we die luisterhouding niet verwarren met het mooi vinden.

Het zal voor veel mensen wel aan hun kindertijd denken. Lekker op de grond spelen zonder bedoeling, zonder gevaar. Als je dan vervolgens de tekst volgt blijkt die vergelijking wat aan sobere kant te zijn.

Vanaf eind jaren 50 hadden we
Blossom Dearie
die zich in vroege jaren met haar speelse stemmetje en eigenhandige pianobegeleiding door populaire liedjes heengiechelde en piepte.

Hoewel dat muzikaal volwassener was miste het een soort vrijheid die Newsom wel heeft, een vrijheid die ook Bjork gebruikt -ook niet altijd even sterk in thema's.

Je zou Newsom haar een soort tegenovergestelde van Diamanda Galas kunnen noemen, met een sheutje Blossom Dearie, Yoko Ono en Bjork misschien.

Leuk stukje, hoewel ik me verder niet helemaal kan vinden in je analyse. Het 'kindertijd' gebeuren is natuurlijk een oud bekend thema waar het Joanna's muziek betreft, aangezien de complete indie-wereld mevrouw destijds maar wat graag in dat hoekje duwde - dat hoekje van kinderliedjes voor volwassenen; dat Joanna dit zelf nogal vervelend vond mag boekdelen spreken. Inderdaad een wat 'sobere' vergelijking, indien zo te noemen, want men had eens volledig náást de spijker geslagen. Wat dat betreft houd ik me graag bij mijn referentie naar Blake, óók zo'n artiest die nogal verkeerd begrepen werd, maar tegenwoordig toch maar mooi in de literaire canon te vinden is. Hierom vind ik de term 'muzikaal volwassener' m.b.t Blossom Dearie ook wat scheef, en vind ik de 'niet al te sterke' melodieën en uitwerking een wat ongelukkig gekozen typering. Want.

Hoewel men het misschien niet graag toegeeft (hoewel, Ys wordt wel degelijk door velen als een pretentieus en onbeluisterbaar stuk vuil getypeerd) is Joanna Newsom een (geslaagd) avant-garde artieste, die in dat opzicht ook dichter bij Galas (ik grap niet!) staat dan bij Ono of Dearie, of Bunyan, om er nog maar iemand bij te halen (over Björk houd ik maar even mijn mond). Dat staat verder los van de sterkte van de melodieën (ijzersterk) en de uitwerking (fenomenaal), althans, tot op zekere hoogte. Hoe je het echter ook wendt of keert, Joanna zet hier een plaat neer die muzikaal, thematisch en compositie-gewijs aardig de grenzen opzoekt. Natuurlijk, het blijven liedjes, maar wat zou dat? Mevrouw is wat mij betreft stukken avontuurlijker bezig dan het gros van wat als 'echte' avant-garde artiesten betiteld wordt; de lui in die grote-mannen-wereld waarin men al decennia lang exact dezelfde krakende en piepende geluidsconstructies in elkaar plakt. Niet dat er verder iets mis mee is. Wat dat betreft is het ook weer volledig logisch dat mevrouw inderdaad tussen de clichés door weet te slingeren (sterker, ze zijn niet eens in zicht - Joanna neemt alle zijweggetjes die je nog niet kende).

De vrijheid die je noemt vind ik dan echter wel weer herkenbaar, maar ik denk dat het te makkelijk is om te zeggen dat dat gelijk te stellen is aan 'lekker op de grond spelen zonder bedoeling, zonder gevaar'. Om die, nou vooruit, 'kinderlijke' vrijheid op zo'n effectieve wijze volledig te beheersen en naar je hand te zetten, dát is knap - en dat is méér dan volwassenheid. Nogmaals Blake dus: om Songs of Innocence te schrijven, da's meer dan even kinds danwel kinderlijk danwel kinderachtig aan de slag gaan. Dat is de pure essentie kennen, en die weten te vangen. Ik neem nogmaals mijn pet af voor Joanna. Nummer 1 positie blijft staan, evenals mijn 5*.

in reactie op sxesven:
Ik doelde met die op grond spelen ook niet het nivo maar een soort onbevangenheid. Het lijkt erop of J zich niet meteen laat (af)leiden door voorbeelden, waarschijnlijk heeft ze genoeg te brengen. En dat is gunstig.

Ik kan niet eens zijn met jou wat de sterkte van melodie ed betreft.

Met muzikaler volwassener doel ik meer ophet gebruik van instrumenten. Er zijn in melodisch, harmonisch en wat we met een germanisme 'doorwerking' noemen meer mogelijkheden en daar is wel iets te winnen. Het zou me niets verbazen als dat in latere albums wat aan rijkdom zou winnen(ik ken Ys nog niet). In klassieke muziek maar ook in bijvoorbeeld jazz wordt daar doelbewust meer mee gedaan. Ik kan het daarom niet eens zijn met jou wat de sterkte van melodie ed betreft.En tussen ' nettere' klanken en piepknor zit ook nog het nodige trouwens.

Dat begrijp ik ook wel, en ik ben het er ook niet volledig mee oneens. Echter suggereert dergelijke 'onbevangenheid' ook meteen (impliciet en onbedoeld wellicht, maar toch) een soort onkunde, terwijl Joanna toch wel degelijk weet wat ze doet.


Enerzijds ja, anderzijds nee. Conform deze redenering zou er enkel één goede soort 'uitwerking' bestaan (of in ieder geval een zeer beperkt aantal die tot hetzelfde idee te herleiden zijn), die andere werkwijzen al per definitie uitsluit. Bovendien weet Joanna wat mij betreft juist wel degelijk de diepte in te duiken waar het haar instrumentatie betreft, en slaagt ze erin, in alle soberheid, een wel heel indrukwekkend palet samen te stellen, dat ze ook nog eens bijzonder effectief toepast. Misschien bevalt Ys je op dit punt overigens better, aangezien dat een compleet andere plaat is met, wat je met wat goodwill, rijkere instrumentatie zou kunnen noemen (met (veel) minder goodwill, doodgeörkestreerd) - prachtige plaat, dat terzijde.


Och, vanzelfsprekend. Het is natuurlijk niet zo zwart-wit als ik het misschien leek te bedoelen, maar dat staat er verder ook eigenlijk los van.

Je vind het erg mooi he ?


Wat het avant-garde nivo betreft (avant garde wil zeggen: voorop lopen), vergeleken met de ontwikkelingen in de klassiek en jazz de afgelopen 100 jaar is het eenvoudig en gaat het niet zo diep en loopt het zeker niet voorop, eerder een jaar of 90 jaar achter, als we instappen valk na de futuristen omstreeks 1915 John Coltrane (jaren 60) krabde ook aan (expressie-)grenzen van de muziek en zijn instrument en dat gaat wel even wat dieper.

Niet die indeling er iets toe doet. Het gaat er om of het aanspreekt. Muziek uit de Ars Subtilior (14e eeuw) is ook zeer genietbaar en is trouwens qua complexiteit nauwelijks ge-evenaard.

Verdomd, je hebt me door.



Ik ben nu niet echt onbekend met de term avant-garde, dank u.


Eenvoudig, eenvoudig - no offence, maar een wat lege term. Complexiteit gaat wel wat verder dan de vorm, natuurlijk. Het wordt misschien wat vermoeiend, maar laten we Blake er weer eens bijhalen. Schoolvoorbeeld van 'eenvoudig ís niet zo eenvoudig', natuurlijk. De analogie met Newsom laat ik verder voor zich spreken, want dat heb ik al vaak genoeg gedaan. Radicalisme, wil ik maar zeggen, en revolutie en keihard breken met traditie en avant-garde, is niet iets dat zich als dergelijk hoeft te manifesteren. Aldus.

Ik heb het ook niet over vorm alleen...

Als we vergelijking met Blake maken dan zou ik Blake niet eenvoudig noemen vanwege de intensiteit en inhoud. Dat het niet fotografisch is maakt niet uit. Materiaal kan eenvoudig zijn, het vertelde complex en/of intens. Ook als het nonfiguratief is.

Als je kijkt naar wat mensen als John Coltrane deden met muziek in hun laatste jaren dan is Newson inderdaad eenvoudig minder intens. En wat uitdrukkingskracht met melodie en harmonie in het 'lied' betreft wint Schubert (19e eeuw) zonder blikken of blozen. En Mahler qua tot klankgebracht levensvragen, John Cage in het ultieme hier en nu, Sorry, het kan echt intenser. Maar het maakt niet uit. Het is toch geen wedstrijd ?

Geniet maar van Newsom. En voorlopig heb ik het ook al weer een uurtje opstaan