Mike Oldfield - Ommadawn (1975)

Dat 1e deel blijft toch magistraal met een prachtige climax.
Het beste van Oldfield. Tweede deel is minder.

part 3 was inderdaad een afknapper. Deel 2 echter vond ik nog goed te behappen. Het blijft een virtuoos. Maar Ommadawn staat op zich zelf. Wat een heerlijke sfeer hangt er om heen. Iemand een idee hoe ze dat laatste nummer noemen met die typisch britse schoolierenstemmetjes? hey, and the way we go o.i.d.

Trouwens ook zwaar ondergewaardeerd van deze man: Platinum.

Platinum? Ik vind dat je van Mike Oldfield nou net geen verzamelaar in huis moet halen, want dan mis je echt de essentie van deze artiest, want op verzamelaars korten ze de nummers vaak in, en dat vind ik echt doodzonde. Vaak dan kwakken ze van de div albums de beste nummers erop, en val je van het ene in het andere, ook dingen die totaal niet bij elkaar horen. Hetzelfde heb ik ook met Frank Zappa en Pink Floyd, dat zijn ook artiesten waar je beter geen verzamelaar van in huis kunt halen. Deze plaat Ommadawn vind ik samen met Incantations het onbetwiste hoogtepunt uit zijn carriere. Daar waar het met Tubular Bells allemaal begon en een opmaat was voor deze en Incantations vind ik. Gewoon een super plaat deze, zal hem nog even opzetten.

De kenner spreekt...

http://www.musicmeter.nl/album/3458

Ok stom natuurlijk , natuurlijk heeft Oldfield ook nog een reguliere plaat gemaakt die Platinum heet. Ik ken hem overigens niet. Ik had even de 'The Platinum Collection (2006)' in mijn hoofd,(maar dat is toch echt wat anders) en niet een regulier album.

Ricardo,

Laat die Platinum collectie van Mike Oldfield op 3CD's,
nu net een verzameling van (bijna) alle 12" versies zijn ... toch de moeite.
Alleen jammer dat Crime of Passion er niet "extended" opstaat:
mijn 12" vinyl exemplaar duurt net iets langer dan 4 minuten.

ik schrok al: Platinum een verzamelaartje? dat niet!
ik heb trouwens maar 3 tracks op mijn schijf staan en hier zie ik er 4?

kzie het al,
in dulce jubilo is een extraatje...

In Dulci Jubilo is een extraatje op de Europese releases.

Maar het hangt er nog van af, battersea.

De meeste vinyl edities vermelden On Horseback niet als aparte track.
Het nummer wordt vaak als integraal onderdeel van Ommadawn (Part 2) beschouwd.
Dus het kan dat In Dulci Jubilo er op staat en je toch maar drie tracks telt.

De meeste vinyl edities vermelden On Horseback niet als aparte track.
Het nummer wordt vaak als integraal onderdeel van Ommadawn (Part 2) beschouwd.
Dus het kan dat In Dulci Jubilo er op staat en je toch maar drie tracks telt.[/quote]

ik denk dat je gelijk hebt. Staat me bij dat in dulce jubilo een vrolijk folkachtig dingetje is a la het laatste (ontspoorde) nummertje op tubbells 2. ik moet het kunnen nazien, ik heb daar bladmuziek van...

Zelfs Bach heeft In Dulci Jublio (een oud kerststukje) nog bewerkt.
Ik ging bijna zeggen "opgenomen", maar dat zou te ver gaan.

The Sailor's Hornpipe (laatste stukje van Tubular Bells)
In Dulci Jubilo * Portsmouth * Argiers (b-kantje) * Cuckoo Song
Wrekorder Wrondo (alleen op ep) * Blue Peter * Polka (live b-kant van Arrival)

Allemaal bestaande tunetjes die Oldfield naar zijn hand zette.

Het gezongen Don Alfonso behoort daar eigenlijk ook toe.
Als je naar de gitaarmelodie luistert dan hoor je de echte traditional.
Ik weet zelfs niet of de tekst oorspronkelijk is of verzonnen.

Het einde van Ommadawn (Part 2) en het begin van Incantations (Part 3)
zijn verdienstelijke pogingen van Mike om zelf zo'n traditionals te schrijven.
In het midden van Ommadawn (Part 1) zit trouwens ook zo'n stukje.

Voor mij de beste van Mike Oldfield. Hergest Ridge en Tubular Bells komen vlak erna, maar Ommadawn is voor mij de plaat die mee mag naar 'n onbewoond eiland en dan na 2 jaar nog steeds genietbaar is
5 sterren (en ik heb 'm inmiddels toch wel 500 keer beluistend. ik had 'm namelijk vroeger op als 'slaapliedje'. Heerlijk relaxed in slaap vallen na 't beluisteren van deze CD (toen nog vinyl).

Het was geleden van in te tijd van ons jeugdhuis, waar we deze plaat nog op vinyl hadden, dat ik dit album gehoord had.
Gisteravond, in het naar huisrijden van de Mini Music Meter Meting die ik bij beaster1256 gehouden had - een gastvrij en fijn mens, en een enorme muziekzot (dit is een compliment, dus zeker géén verwijt!) die de prachtigste verzamelboxen, longboxen en special editions van uiteenlopende artiesten op kasten en in kasten had geëtaleerd - voor mij het peperkoekenhuisje van Hansje & Grietje, de snoepjes waren die boxen, uiteraard.... - maar ik wijk flink af - In het naar huis rijden, dus genoten van de gekopieerde OMMADAWN dat een zalige wederkennismaking was met dit prachtalbum van Mike Oldfield.
Wàt heeft deze artiest toch prachtige dingen gedaan.
Oldfield is zovéél méér van enkel Tubular Bells!

De terugweg Blankenberge - Lokeren (toch een kleine 90 km), op een rustige en donkere autosnelweg, was erg feeëriek, mede door dit prachtalbum!

Prachtplaat, al wist ik dat al, VANNEIGENST!

Ik kan je dus enkel groot gelijk geven, ik peins deze ook maar naar een onbewoond eiland mee te nemen, zeker weten!
Ik verhoog van 4.5 naar de volle * * * * *

Dit vind ik ook de beste van Mike. Maar ik vind Incantations en The Songs of Distant Earth er maar weinig voor onderdoen. Deze is wel enorm intens inderdaad.

Deze vind ik simpelweg de beste plaat van Oldfield.

Geweldig, wat een sfeertjes, en vooral dat stuk met de hobo(?) pleziert mij enorm.

ja, ommadamw is steengoed, muziek met een hoofdletter , en ik heb enorm genoten van de kleine musicmeter meeting met de zeer vriendelijke Father , een man met verstand en een zeer warm hart voor de muziek ,

Patrick dit gaan we zeker nog doen , is het niet in Blankenberge dan is het in Lokeren , bedankt voor de warme namiddag !

Ommadawn blijft toch geweldig overeind na een een goeie 28 jaar , briljant !

ben blij dat op mijn versie "in dulci jubilo" niet staat, weet nog wel dat toendertijd dat nummer niet van de radio was af te slaan. mijn broek zakt er nog steeds van af, vreselijk nummer.
de rest van dit album is al meer dan 30 jaar tijdloos.

Sommige mensen hun smaak snap ik echt niet; In Dulci Jubilo is een TOPNUMMER, maar ben ook blij dat het er bij mijn kopie niet op staat, omdat het er niet echt op thuishoort, het hoort bijvoorbeeld wel op iedere deftige verzamelaar van Oldfield thuis.

In Dulci Jubilo slecht noemen, tjongejongejonge....

tja, dat is... smaken verschillen. ik vind dat echt een nummer van één keer horen en dan nooit meer.

Geniale plaat, al is hij toch wat minder toegankelijk dan Tubular Bells. Tubular Bells is wat ''duidelijker'' en dankzij het intro natuurlijk ook direct te herkennen. Ik denk dat ik deze nog wat vaker moet horen om hem echt op waarde te schatten, maar voor nu al vier dikke sterren!

Gek ... ik vind Hergest Ridge de minst en Ommadawn
de meest toegankelijke van de drie. Tubular Bells zit daar tussenin.
En Incantations ... die is pas echt moeilijk.

Niet de hobo maar 'uilleann pipes', een kleine doedelzak, hier gespeelt door niemand minder dan Paddy Moloney van The Chieftains. Inderdaad, een heel mooi stuk.

Dan bedoel ik een ander stuk.
Ik weet wel wat die doedelzakvariant voor geluid voort brengt en dat is niet wat ik bedoel.
Ik zal thuis eens opzoeken, vanaf welke minuut/seconde ik bedoel wat ik bedoel.

Mike Oldfield is een apart musicus . Het is er zo eentje die alle muziek in zijn hoofd heeft zitten en daar ongelofelijk creatief mee om springt .
Dit Ommadawn is uit zijn hoogtijdagen .
Prachtige sferische muziek die zowel prachtige warme klanken heeft , maar tevens ineens in een andere donkere sfeer kan omslaan .
Fraaie instrumentaria ( inderdaad de uillean pipe die een mooie hoogland sfeer oproept ) en het vernufte gitaarwerk van Oldfield zelf .
wars van alles , en tegen de stroom in, is hij altijd zijn weg gegaan .
Ik vind lang niet alles even sterk wat hij nadien maakte , maar zijn genialiteit is te bewonderen .

Er is een hobo te horen op Hergest Ridge.

Dan haal ik die twee platen door elkaar

Deze krijg een mooie beoordeling in het algemeen. Dit is niet meer dan terecht. In feite heb je maar 2 gedeeltes. Part one en Part Two. On Horseback zat al in het tweede gedeelte. Allé, dat staat zo toch op mijne LP.

In ieder geval. I love this one

Anders dan bij Tubular bells, Hergest ridge en Incantations, mist Ommadawn een echte finale.

Een groots, meeslepende solo, waarin alle muziekinstrumenten gedurende een x-aantal minuten namens en met Oldfield volledig uit hun dak gaan.

De finale hoeft niet aan het einde te zitten, de voor sommige mensen nerveuze (ik vind het een prachtige) finale van Hergest ridge zit aan het begin van kant 2. Bij Incantations is het vooral lang wachten op wat vuurwerk (nondeju, is het niet het einde van kant 3?) maar in ieder geval, op Ommadawn ontbreekt het helemaal.

Ook werd er geblunderd met het (aanvankelijk) weglaten van In dulce jubilo.
Het overige is natuurlijk wel goed, hij staat hier nog aan het begin van zijn carriere, maar voor mij is het ontbreken van de finale een behoorlijk minpuntje.

Ommadawn was de derde cd in een soort van vierluik. De laatste daarvan was Incantations. De 5e cd van Oldfield was de liveregistratie van Tubular bells en Incantations onder de naam Exposed (1979).

Vanaf 1980 kwam hij met toch geheel ander werk. Ook leuk, maar anders.

Hoewel het niet meteen uit je woorden valt af te leiden,
toch een vier sterren voor Ommadawn, musician.

Ik zit zelf in een Oldfield revival (was heel lang geleden).
Vandaar mijn betweterige reacties hieronder.

In Dulci Jubilo stond aanvankelijk enkel op de Benelux editie
van dit album. Dus dat hij op latere CD versies ontbreekt is normaal.

Ik hoor toch wel degelijk een finale aan het einde van kant 1
wanneer de drummers van jabula invallen en er zich langzaam
maar zeker een dialoog tussen sologitaren ontspint.

Alles wat daarvoor komt is een zeer folky collage van
heel typische en werkelijk prachtige Oldfield melodietjes.
Doet nog het meest aan het latere Amarok (soort Ommadawn 2) denken.

Kant 2 vind ik heel bijzonder.
Een wat korte kant als het liedje On Horseback (oorspronkelijk
ongetiteld en gewoon deel uitmakend van deel 2) niet meegerekend wordt.
Kant 2 eindigt in een folky klompendans (genre Portsmouth).

Daarvoor moest Mike nog iets meer dan 3 minuten opvullen.
Die warrelende gitaren vind ik bijzonder spannend tot alles op zijn plaats valt
en Paddy Mallony met verve zijn pipes mag beroeren.

Ik zie Ommadawn eerder als een laatste werk
in het drieluik met Tubular Bells en Hergest Ridge.

Op Incantations wil Mike, beïnvloed door zielsverwanten
als Philip Glass en Steve Reich (en zelfs Vangelis) complexe
muziek maken ... niet in laatste instantie als reactie op de punk
muziek die hij nooit heeft kunnen smaken (Virgin promootte
naast Oldfield natuurlijk ook de Sex Pistols ...).