Rush - Exit... Stage Left (1981)

Man..Rush! Mijn favo band!
Eigenlijk sinds dit album.
Destijds nog een eigen muziek "smaak" aan het ontwikkelen. Tot die tijd voornamelijk muziek van mijn vader overgenomen. Queen, Deep Purple, Santana waren de bands die ik daar uitpikte. Vooral het wat zwaardere genre eigenlijk.

Via een kennis kwam ik in '79/80 in aanraking met Kiss...Dynasty en vooral Alive II , geweldige plaat, enorm sfeervol. Met een lekkere (geen briljante) drumsolo van Peter Criss. Daardoor begon ik steeds meer naar drummers te luisteren, en met name natuurlijk drumsolo's (vandaar eigenlijk ook Santana, lekker veel percussie, en de solo tijdens Soul Sacrifice op het album Moonflower is wat mij betreft een klassieker).

Waar was ik? Oh ja, die kennis met zijn Kiss-platen. Die had ook een plaat van Rush liggen, Moving Pictures...op dat moment drong het muzikaal nog niet echt tot me door, maar wel dat ik daar geweldig drumwerk hoorde...Tom Sawyer en YYZ bleven in mijn hoofd hangen, evenals de fotografie op de binnenhoes..Neil Peart achter dat mega-drumstel, geweldig!
Maar op dat moment was Kiss het helemaal (altijd gedacht dat ik niet gevoelig voor hypes zou zijn, haha) en Rush verdween een beetje uit mijn gedachte.

Tot ik een jaar later bij diezelfde kennis Exit...Stage Left ging beluisteren....eerste nummer wat ik te horen kreeg: YYZ....met een (zeker voor die tijd) w-a-a-n-z-i-n-n-i-g-e drumsolo! Ik was verkocht! Ik heb die plaat puur alleen voor die drumsolo aangeschaft van de weinige centjes die ik had. En langzamerhand werd ik door de rest van het album gegrepen. Wat een geweldige nummers! Er staat geen zwak moment op, van Spirit of Radio tot La Villa Strangiato, een lange trip muzikaal genot!
Enige nadeel van de plaat heb ik altijd gevonden dat het publiek zo zacht in de mix staat en dat het publiek na elk nummer ge-fade-out wordt (schrijf je dat zo?) waardoor je niet echt een concertgevoel hebt.

Nu, jaren later, heb ik uiteraard veel meer favoriete bands gekregen, maar Rush blijft mijn all-time favorite! En Neil Peart mijn all-time favorite drummer. Er is geen drummer ter wereld die solo's speelt zoals hij. Niet dom raggen, maar gestructuurd, het geheel als een song benaderen...prachtig! En daar kan Mike Portnoy echt niet aan tippen (ondanks dat ik die ook waanzinnig vindt...en hem technisch gezien eigenlijk beter vindt dan Peart).

Vanaf deze plaat is het naar mijn mening allemaal wel wat minder geworden. En hun laatste platen hebben me niet echt kunnen boeien op wat losse nummers na.

Lekkere live-plaat inderdaad. Je vraagt je alleen af hoe ze met zijn drieen tot zo'n vol geluid konden komen. Ik heb ooit een radio-opname van Rush gehoord en dat klonk echt veel kaler.

Hoe dan ook, het blijft een wereldplaat en een wereldband, en als ze Closer to the Heart i.p.v. het fantastische A Passage to Bangkok eruit hadden gemikt, zou ik hem de volle mep geven. Ik ben het wel met Rozdansky eens dat het hierna minder werd, maar de live-cd A Show of Hands mag er toch ook best wezen!

als je de remaster van deze cd aanschaft is de originele dubbel elpee weer in volle glorie herstelt! Dus inclusief A Passage to Bangkok!

Rozdansky heeft gelijk.Altijd een geweldige plaat geweest.Hij heeft het goed verwoord allemaal.Mijn favo is toch wel La villa strangiato met die schitterden opbouwende solo.Later ook alles blijven kopen van ze maar dit was de beste

Bloedstollend mooi album. Jammer dat A Passage... eraf is gehaald. Hadden ze geen dubbele versie uit kunnen brengen van die tour met Cygnus X1?

Er staat een liveversie van Cygnus X-1 op Different stages... vind ik overigens geen erg geslaagd nummer om live te brengen...

zomaar een tip

pindakaas La Villa Strangiato eens van:

greg howe
working man

de rush versie op deze plaat uiteraard het beste maar wat how en working man flikken? respect hoor

De energie en kracht van Rush komt het best tot hun recht op de live-albums en dan zeker op deze.

Dit was de eerste plaat van Rush die ik hoorde en als je dezelfde nummers later hoort op Permanent Waves of Moving Pictures en zijn de studio-opnames ineens wel heel dun en veel te gladjes geproduceerd.

Mijn ervaring is precies omgekeerd. Saai, dat Rush de originele nummers noot voor noot naspeelt. Omdat ze niet 20x kunnen overdubben klinken de live-versies kaal.

draai dan de plaatversie la villa strangiato maar eens en daarna deze versie

tis net als met king crimson, op de plaat geniaal maar vlak en iel, live spetterd het pas echt

3 de album van rush wat ik vandaag heb gekocht is dit live album om eens het verschil te horen met de studio opnames,ik vind het live toch ietwat rommelig klinken geef mij de studio opnames van rush maar ,ik vind deze live wel stukken beter dan live in rio 3.5 sterren voorlopig

dit album vandaag ook nog eens gedraait,maar valt bij nader inzien toch mee,al blijf ik het studio werk van rush toch beter vinden dan deze live plaat ,ik verhoog mijn stem overigens wel tot 4*

Als je een perfect klinkend live album van Rush wilt horen, probeer dan eens A Show of Hands (hoewel voor sommigen deze weer te klynisch klinkt). Hier wordt de studioperfectie benaderd en het is bovendien een zeer goed overzichtsalbum van wat Rush te bieden had midden jaren '80.

Wat mij betreft is Different Stages de beste liveregistratie van het illustere trio. Naast waarschijnlijk de beste trackselectie (lees: carrièreoverzicht) ook het beste midden tussen een goede geluidskwaliteit en wél overbrengen dat er live ook iets toegevoegd kan worden.

vandaag a farewell to kings gekocht en vind het nummer Xanada op deze live plaat beter klinken dan de studio versie,ik vind de nummers op movie pictures trouwens wel beter dan de live versie op deze plaat ,zo zie je maar weer dat er soms veel verschil zit in de albums,al deze albums blijven overigens van topniveau.

Deze vandaag 2 keer beluisterd en moet zeggen dat ik hem steeds beter ga vinden,een van de beste platen van Rush waarschijnlijk,Ik vind MP en Counterparts wel beter,maar ik vind deze plaat wel iets(klein tikkeltje)beter dan de nieuwste van Rush Snakes & Arrows(maar die is ook super),Maar dat is dan wel de 4 de beste Rush plaat van de 6 die ik in bezit heb.Ga mijn stem maar gelijk verhogen naar 5*,want anders doe ik dat later toch wel.

Een gemiste kans op een geweldige live CD! Als je de tracks listing leest kan er toch weing misgaan, maar de productie is hier duidelijk de boosdoener. Er is geen livesfeer voelbaar en de dynamiek en power, beide zo kenmerkend aanwezig op Moving Pictures en Permanent Waves, ontbreken. Wat resteert is een verzameling prachtige nummers met een matig geluid, met hier een daar een lichtpuntje. 3.5

Wat een geweldige drumsolo aan het eind van het nummer YYZ,Normaal ben ik niet zo van de drumsolo's,maar deze is werkelijk fenomenaal Neil Peart in absolute topvorm in een van de beste drumsolo's ooit.

De drumsolo van Neil Peart is bijna net zo goed als de drumsolo van Ian Paice in het nummer "The Mule" op het album "Made in Japan" van Deep Purple .

egwaar joh?

krijgen we dat geleuter weer...

De drumsolo van The Mule vind ik eigenlijk veel te lang duren wat dan op den duur wat gaat vervelen,Nee deze drumsolo heb ik veel liever ivm de lengte van de solo die m.i de perf tijdsduur heeft,en deze drum's klinken veel terechter en harder dan The Mule,hoewel The Mule wel een monumentale drumsolo is en blijft natuurlijk.

Een forum is toch ook om te leuteren,want als je geen discussie meer kunt losmaken bij elkaar kun je het forum net zo goed gaan sluiten lijkt me. Blijven vergelijken en discussieren is m.i alleen maar goed want anders word het wel heel erg droog en saai als alles letterlijk en alleen maar over het album mag gaan.(Overigens mooie top 10 heb je Joy)

van mij best een discussie, alleen lees ik te vaak kamp 1 versus kamp 2

dat je de ian pace solo beter vind dan de neil peart solo in dit geval
en dan?

13 in dozijn discussie

Van kamp 1 versus kamp 2 is dus helemaal geen sprake . Ricardo en ondergetekende zijn het over het algemeen wel met elkaar eens . Ik ben degene geweest die Ricardo heeft geattendeert op de fantastische muziek van Rush .
Joy, je kunt dus maar beter met je joystick gaan spelen of zo iets en je niet bemoeien met ons onderonsje .

Kamp 1 kamp 2 .Ik hoor niet bij wat voor kamp dan ook ,ik ben vooral een DOORSNEE muziekliefhebber. Die graag met mensen over muziek praat van alle soorten(Mag het.Als je het een13 in een dozijn discussie vind is dat overigens jou probleem).Komt bij dat er voor mij nog veel te ontdekken valt aangezien ik er ong 15 jaar niet mee bezig ben geweest,dus welkome tips van welke liefhebber of fan zijn dan ook altijd van harte welkom bij mij,en vergelijkingen ook dus.Hans heeft me laatst wakker gemaakt voor de schitterende muziek van Rush,maar Joy heeft me laatst bij Hot Rats even wakker geschud voor de super muziek van Frank Zappa.Anders had ik die muziek misschien ook wel gemist.Ik ben de gebruikers van dit forum in ieder geval dankbaar voor de goede tips die ik heb gekregen de laatste tijd,anders was ik waarschijnlijk veel moois misgelopen. En ik vind de Neil Peart solo een van de beste drum solo's ever .Met vriendelijke reuzegroet.....Ricardo

ik vin het allemaal best.

tis allemaal muziek

Dat is in mijn ogen bepaald geen compliment, want Paice is in deze drumsolo stomvervelend. Zijn drumwerk in de studioversie van The Mule is veel en veel interessanter. Echt goede drumsolo's van Paice zijn aan het einde van Flight of the Rat te horen en ook op Space Trucking.
Wat Neil Peart betreft, ook hij komt niet veel verder dan virtuoos spierballenwerk zonder muzikale inhoud. De tingeltjes op de xylofoon zijn nog het leukst. Vergelijk eens met John Bonham, Moby Dick, Led Zeppelin II en Lee Kerslake, Gypsy, Uriah Heep Live 1973.

drumsoloos zijn over het agemeen zeer om te gapen

er zijn er maar enkelen die verder komen dan het spierballenvertoon en daadwerelijk muzikaal iets neerzetten, ik noem een bill brurrord

subtiel, ritmisch, bouwt om een klein begindeuntje een hele percussie en houd het spannend

ervaar ik iever dan de -kijk mij eens complex en hard meppen typjes

Voor mij zijn Neil Peart, samen met John Bonham, de
beste drummers.
Als je het drumwerk van Neil Peart spierballenvertoon noemt, dan (en dan druk ik mij voorzichtig uit) luister je niet goed.

Zo is het en niet anders.Hier is de drumsolo discussie hier immers om begonnen.