Rush - Exit... Stage Left (1981)

Rush hoeven ze mij niet voor te stellen: als rabiate fan bezit ik alle officiële studio- en livealbums, van bootlegs trek ik me niet veel aan. Rush heeft lang de traditie gehad van na iedere vier studioalbum een livealbum uit te brengen om zo “een periode” in hun loopbaan af te sluiten. Dit tweede livealbum bevat dan ook overwegend nummers van de albums A Farewell to Kings, Hemispheres, Permanent Waves en Moving Pictures. Enige uitzonderingen zijn het “oudje” Beneath, Between & Behind en Broon’s Bane wat een kort akoestisch instrumentaaltje is.
Ik heb de één cd originele versie, want latere versies bevatten ook A Passage to Bangkok.
Over de individuele nummers kunnen we een lang verhaal vertellen, maar dat zal ik iedereen besparen. Wel kan ik zeggen dat er hier geen enkel zwak nummer op staat en dat kan ook niet. Die “tweede” periode in de loopbaan van Rush is een zeer creatieve periode geweest en bevat vele publiekslievelingen en nummers die ik zelf ook koester: Red Barchetta, YYZ, Jacob’s Ladder, The Trees, Xanadu, Tom Sawyer. Speciale aandacht voor de instrumentale stukken en klassiekers van het zuiverste genre op dit album: het altijd geweldige YYZ (met drumsolo van Mr. Neil Peart, mijn favoriete drummer) en La Villa Strangiato.
Toch heb ik enkele negatieve noten betreffende mijn (niet-geremasterd) exemplaar: het zeer doffe geluid want ik ontdek hier weinig dynamiek in. Wellicht kan ik ergens de remaster op de kop tikken en hiermee vergelijken.
Wat ik ook niet kan appreciëren, is het publiek (als je het al hoort) dat na elk nummer wordt weggedraaid en dat is het gevolg van volgend feit: alle nummers werden in Canada opgenomen behalve Closer to the Heart, Beneath, Between & Behind en Jacob’s Ladder, welke werden opgenomen in Groot-Brittannië.
Dit album is dus een samenraapsel van verscheidene concerten en dat is jammer: ik heb een voorkeur voor één optreden op band, of er nu foutjes opstaan of niet. Het blijven klassemuzikanten en het blijven klassenummers, maar dit is geen livealbum volgens mijn persoonlijke definitie. Dit is natuurlijk ook een livealbum uit 1981 alweer, dus ik mag niet te streng hierover oordelen: toch verlaag ik van 4,50 naar 4. Een smakelijk gerecht met een lekkere saus, maar er mocht peper en andere kruiden in…

Tja, flauw hoor. Een band op de toppen van z'n kunnen, nummers zonder ook maar één zwakke broeder, opgenomen op avonden waarop alles lukte... daarover valt verder weinig te melden en nog minder te discussiëren. De minpuntjes zijn door anderen reeds meermalen genoemd: de drumsolo op het verder geweldige YYZ en het feit dat de nummers op mijn ongeremasterde CD (net als op de geremasterde versie?) niet doorlopen zodat ik niet de suggestie van één superconcert krijg, maar verder valt hier wat mij betreft niets op aan te merken. Xanadu is een hoogtepunt, het slotnummer vormt een grandioze uitsmijter, en de bas is heerlijk aanwezig in het geluidsbeeld. Een feest voor mijn oren (die van het "matte" geluid eigenlijk geen last hebben).