Rush - Exit... Stage Left (1981)

Dit is dan ook toevallig een bijzonder goede drummer.. meestal zijn drumsolo's

Dit album heb ik helemaal grijsgedraaid, maar ik was helemaal vergeten dat ik ook de VHS "Exit... Stage Left" in mijn collectie heb. Ga ik morgen maar eens bekijken.

Wat mij betreft is de reeks albums uit de periode 1976-1981 van Rush (dus "2112" t/m "Exit... Stage Left") zelden geevenaard door een prog- of hardrockgroep.

Ik tel er een half punt bij. Het doffe geluid spreekt mij nog steeds niet aan, maar je krijgt wel de ene na de andere klassieker uit je speakers toegeschoven. Die oude "kant drie" is geniaal. Het blijft wel een klein drama dat "A Passage To Bangkok" wegens de tijdsduur is komen te vervallen.

Rush hoeven ze mij niet voor te stellen: als rabiate fan bezit ik alle officiële studio- en livealbums, van bootlegs trek ik me niet veel aan. Rush heeft lang de traditie gehad van na iedere vier studioalbum een livealbum uit te brengen om zo “een periode” in hun loopbaan af te sluiten. Dit tweede livealbum bevat dan ook overwegend nummers van de albums A Farewell to Kings, Hemispheres, Permanent Waves en Moving Pictures. Enige uitzonderingen zijn het “oudje” Beneath, Between & Behind en Broon’s Bane wat een kort akoestisch instrumentaaltje is.
Ik heb de één cd originele versie, want latere versies bevatten ook A Passage to Bangkok.
Over de individuele nummers kunnen we een lang verhaal vertellen, maar dat zal ik iedereen besparen. Wel kan ik zeggen dat er hier geen enkel zwak nummer op staat en dat kan ook niet. Die “tweede” periode in de loopbaan van Rush is een zeer creatieve periode geweest en bevat vele publiekslievelingen en nummers die ik zelf ook koester: Red Barchetta, YYZ, Jacob’s Ladder, The Trees, Xanadu, Tom Sawyer. Speciale aandacht voor de instrumentale stukken en klassiekers van het zuiverste genre op dit album: het altijd geweldige YYZ (met drumsolo van Mr. Neil Peart, mijn favoriete drummer) en La Villa Strangiato.
Toch heb ik enkele negatieve noten betreffende mijn (niet-geremasterd) exemplaar: het zeer doffe geluid want ik ontdek hier weinig dynamiek in. Wellicht kan ik ergens de remaster op de kop tikken en hiermee vergelijken.
Wat ik ook niet kan appreciëren, is het publiek (als je het al hoort) dat na elk nummer wordt weggedraaid en dat is het gevolg van volgend feit: alle nummers werden in Canada opgenomen behalve Closer to the Heart, Beneath, Between & Behind en Jacob’s Ladder, welke werden opgenomen in Groot-Brittannië.
Dit album is dus een samenraapsel van verscheidene concerten en dat is jammer: ik heb een voorkeur voor één optreden op band, of er nu foutjes opstaan of niet. Het blijven klassemuzikanten en het blijven klassenummers, maar dit is geen livealbum volgens mijn persoonlijke definitie. Dit is natuurlijk ook een livealbum uit 1981 alweer, dus ik mag niet te streng hierover oordelen: toch verlaag ik van 4,50 naar 4. Een smakelijk gerecht met een lekkere saus, maar er mocht peper en andere kruiden in…

Als ik deze vergelijk met Rush in Rio Sir, die veel nieuwer is, dan moet ik tot de conclusie komen dat ik dit een veel beter en lekkerder live album vind dan de veel nieuwere Rush In Rio, want daar zit gewoon teveel overstemd geluid van het publiek doorheen. Nee dan heb ik dit live album gewoon een stuk liever.

Die met A Passage to Bangkok is ook 1 cd. Deze remaster kon toen 80 minuten bevatten (andere techniek) en toen was het verhaal weer compleet. Voor een pond of 5 bij Amazon.

Ben niet zo'n groot Rushfan, komt mede door de iele zang. Maar heb dit album heel veel gedraaid, gweldig album.

Maar in deze drumsolo lijkt het middenstuk wel erg veel op de drumsolo in Working Man van All The World's A Stage; om niet te zeggen : imo precies hetzelfde.



Helaas : ook op de remaster vind ik het geluid vlak c.q. dof, en dat scheelt toch zeker 0,5 ster in de waardering.


En in het algemeen vind ik de liveplaten van Rush weinig toevoegen aan de studio-nummers, het is eerder een Best Of... maar dan Live Gespeeld.

Maar volgens mij heeft Neil Peart zijn drumsolo gewoon altijd verder uitgebouwd, dus op basis van bestaande gedeeltes.
In ieder geval tot aan A Show Of Hands (1987) - en daarna dacht ik ook nog.

Ah : zijn drumsolo dus. Dat betekent dat die in de loop der jaren steeds langer is geworden ? Of improviseert Neil er maar wat op los ?

Ik denk dat het meer compositie dan improvisatie is.
Volgens mij heeft hij een verzameling drumsolo-blokken waarmee hij voor iedere toer een nieuwe solo in elkaar zet. Vandaar dat je sommige elementen dus vaker terughoort, terwijl andere stukken door iets anders vervangen zijn.

Maar goed, ik skip ze toch allemaal

*edit* ... en YYZ onderbreken voor een drumsolo vind ik eigenlijk een beetje jammer

De kwaliteiten van Neil Peart zijn geen onderwerp van discussie.
Of vinden jullie van wel?

Nee, de kwaliteit niet.





Dat is/was mijn punt.

Wat mij betreft ook niet. Het ging over de drumsolo en dat stukken daaruit hergebruikt worden.

OK, dan is het mij duidelijk.
Ik schrok al, de man staat bij mij op eenzame hoogte.

De vorige en de volgende liveplaten zijn toch mooier. Alex Lifeson komt niet erg hard door de speakers scheuren. M.U.V. het intro van La villa strangiato. Broon's bane is ook een meesterwerkje. YYZ is het hoogtepunt van de plaat. Exit...stage left krijgt 3,5ster.

Een live album wat een mooie periode van de band afsluit! Geen slecht nummer te bekennen op dit album. Het enige minpuntje vind ik de fade outs tussen sommige nummers! Daardoor komt het als geheel een beetje rommelig over.

Hee, ik kom er nu pas achter dat de playlist van de DVD (en naar ik vermoed dus ook de VHS) compleet anders is dan die van deze cd, altijd gedacht dat ze min of meer bij elkaar hoorden...

De opnamekwaliteit van de elpee vond ik destijds erg matig. De cd klinkt gelukkig wat beter. Hoogtepunt voor mij is La Vila Strangiato. Van de solo krijg ik nog steeds kippenvel. Zijn toon, virtuositeit, opbouw en climax: magistraal.

Hoewel ik een enorme fan van Rush ben, kan ik deze plaat - voor Rush-begrippen dan - maar matig waarderen. Ik weet het niet; de setlist is weliswaar fantastisch, maar het komt allemaal een beetje mat op me over. Ik ga hier tegen de mening van veel mume'ers in, maar de studioversies klinken gewoon veel vetter.

3* (en dat is uiterst mager voor een Rushplaat)

studio vetter?

grapje ?

Echt niet. Deze plaat mist echt dat dynamische wat in veel studioplaten wel terugkomt.

kweenie welke plaat je hebt maar een nummer als la villa , das een mooi voorbeeld van nogal een verzetje groter dan op de studioplaat en wat mij betreft geld dat voor zowat alle nummers

Heb de elpee en de remaster, maar zelfs deze laatste kan mij niet overtuigen. Nee, doe me dan maar ATWAS.

De heren van Rush waren destijds perfectionistisch ingesteld en wilden bovenal de muziek volledig tot zijn recht laten komen.
Elke noot moest kloppen en gemiste noten en foutjes werden in de studio dmv overdubs en re-recordings hersteld.
Producer Terry Brown besloot om de inbreng van het publiek te minimaliseren om de muziek volledig tot zijn recht te laten komen dit met instemming van de band.
Achteraf was men niet tevreden met hoe het destijds gegaan was, zo zegt Geddy "We were trying to keep every hair in place" en "We were being naive and missed the point".

bron: RUSH CHemist(r)y - Jon Collins (2005)

Ik ben het eigenlijk volkomen eens met uffing. Ook mij pakt deze live plaat van rush me nou niet bepaalt bij de strot. Voor mij is different stages van een totaal andere orde dan deze. De echte live feel is op exit nergens te bekennen teminste niet volgens mijn oortjes! En dat weg draaien van het publiek en omgekeerd helpen nu ook niet echt. Nee een behoorlijke tegenvaller

Mijn liefde voor Rush begon eigenlijk dankzij dit album dat ik kocht bij Berca, een schoenwinkel die ook CD's had. Gekke combinatie, maar het waren tenslotte de 90's. Van Rush hadden ze 2112, Counterparts en Exit...Stage Left. Die eerste 2 had ik me reeds aangeschaft. Pas maanden later, besloot ik ook Exit aan de collectie toe te voegen. (De originele versie, dus zonder A Passage To Bangkok) Ik zal mijn eerste luisterbeurt nooit vergeten. Ik werd overmand door tal van emoties, ik had werkelijk nog nooit zoiets geweldig gehoord. Je moet begrijpen: Rush was toen één van de eerste progressievere bands die ik ontdekte. Toen opeens die magistrale drumsolo van Neil Peart in YYZ voorbijkwam, wist ik niet waar ik het had: waw! Met Jacob's Ladder kon ik dan weer tot rust komen. Een mooi akoestisch instrumentaal bruggetje (Broon's Bane) leidde The Trees in. La Villa Strangiato sloot dit alles waardig af met subliem gitaarwerk van Lifeson. Op dat moment besefte ik nog niet dat ik reeds Rush-verslaafd aan het worden was. 2112 en Counterparts konden die indruk niet op me maken, althans niet in het begin. Pas vanaf Exit...Stage Left ben ik alles van Rush beginnen verzamelen, althans de albums die ik kon vinden. Gelukkig bleek dat geen probleem te zijn. Nu heb ik wel bijna alle albums vervangen door de remasters. Van tijd tot tijd zet ik Exit...Stage Left nog eens op, gewoon om weer die gevoelens van die eerste keer te kunnen herbeleven. Ik dank heel veel aan deze plaat, ik zie nu wel in dat dit geen super live-album is, daarvoor klinkt het te gelikt en het wegfaden van het publiek op het einde van elk nummer is een beetje zonde.
Toch draag ik deze nog nauw aan het hart en besef ik maar al te goed dat ik zonder dit schijfje waarschijnlijk nooit zo'n grote Rush-fan zou zijn geworden.

Mijn inziens maakt het werkelijk geen barst uit met welk album je geinfecteerd bent met het rush virus.Toevallig vind ik dit nou juist niet hun beste live album verre van dat zelfs De een vind dit het betere live werk de ander zus. Zoals uffing al aangeeft met die hele setlist is niks mis mee. Dus kan ik me donders goed voorstellen dat je compleet van je sokken werd geblazen. En da's een heerlijk gevoel niet waar? Er staan ook heel wat krakers op he he. Ik neem aan dat je different stages ook in je bezit hebt of op zijn minst kent?! En verder je lekker niks nada aantrekken van mijn miezerige mening.

toch wel, na deze heb ik rush amper nog gevolgd, de koek was voor mij op

Ken je Counterparts wel dan Malle, want daar keren ze echt terug naar hun oude vertrouwde geluid van de jaren 70. Ook bij hun laatste album Snakes & Arrows is dat het geval vind ik.