Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)

Ik denk dat dit je favoriete Cave zal blijven andnino. Want wat jij vermoedelijk het kitscherige noemt komt al snel terug. Op zijn laatste albums in die mate dat ik er niks meer aan vind. Toch nog blijven doorgaan zou ik zeggen, al was het maar om No More Shall We Part (2001) en dan in het bijzonder het openingsnummer (de tekst en video erbij nemen). Verder ligt Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004) ook wel in je straatje volgens mij.

In 1994, Nick Cave & The bad seeds, het was nog echt een band, niet slechts de begeleidingsband van...
Geen mooie gedragen ballads zoals hij ons de laatste 20 jaar voorschotelt, maar post-punk, een bekende naam, een klein publiek, Paradiso of het Paard, nog geen stadions, zijn echte doorbraak bij het grote publiek kwam pas later, terwijl hij ten tijde van Let love in al een hele geschiedenis achter zich had, en de plaat zelf, vol energie, het spat uit de speakers, humor, een rariteitenkabinet, dat was het wel, het serieuze van zijn recente platen was nog niet aanwezig, maar de kwaliteit wel, erg goed deze Let love in, zeker één van zijn topplaten.

Ik beluisterde dit album in het kader van het RateYourMusic top-250 review topic - dit is de RYM #246

Nick Cave is zo’n artiest die ik altijd een beetje links heb laten liggen vanwege zijn intimiderend uitgebreide oeuvre, waarin iedereen een andere favoriet lijkt te hebben en er geen duidelijk aanwijsbare instapper is. In die zin zie ik wel parallellen met Tom Waits, die ook zo’n enorme berg kwalitatieve albums heeft afgeleverd, maar omdat Rain Dogs voor hem toch wel algemeen gezien wordt als de topper, ben ik daar begonnen. En waar ik dan meestal later ontdek wat voor mij de parels in een discografie zijn, grijp ik bij Waits altijd weer terug op Rain Dogs. Terug naar Cave: die blijft voor mij dus altijd op wat afstand staan. Push the Sky Away heb ik niettemin rond het uitkomen wel veel geluisterd, en kon ik altijd waarderen, hoewel ik er wat op uitgeluisterd ben. De RYM Top-250 is dan een goede aansporing om meer van deze man en zijn gezelschap te leren kennen.

Let Love In zit uitstekend in elkaar en klinkt als een klok. Het gitaarspel en de productie zijn strak, alle tracks hebben een hele doordachte opbouw, met effectief gebruik van refreinen. De trackvolgorde voelt logisch aan en kan ik snel aan wennen. Het doet me echter weinig: voor iemand die veel gebruik maakt van tekst en zo expliciet articuleert als Nick Cave, vind ik zijn teksten op zijn zachtst gezegd oninteressant. Hiermee zal ik de fans vast tegen de schenen schoppen, maar ik hoor een man die vooral met zichzelf bezig is. Die zichzelf als het centrum van zijn zelfgeschapen universum ziet. Nu is deze eigenschap muzikanten in het algemeen niet vreemd, maar met Nick Cave kan ik me op eigenlijk geen enkele manier identificeren – niet op albumniveau, maar ook niet in losse strofes of coupletten. Omdat de plaat verder zo rechtlijnig is en binnen de lijntjes kleurt, verwondert hij me evenmin. Een plaat volgens het boekje. Ontegenzeggelijk vakmanschap, maar dat is het bouwen van een 12-verdiepingen hoog kaartenhuis ook.

Dat maakt Let Love In evengoed geen slechte plaat. Ik hoor kwaliteit, maar ik hoor ook veel herhaling en mis steeds meer de eigenzinnigheid van bijvoorbeeld een Waits, om daar maar weer bij terug te komen. Ik snap weer waarom ik Nick Cave zelden opzet: ik kan welbeschouwd geen gelegenheden bedenken waar ik deze plaat zou opzetten. Niet tijdens het koken, niet als ik bezoek heb, niet als ik ergens op moet focussen, niet als ik mezelf terugtrek met een koptelefoon. Niet op zondagochtend, niet op vrijdagavond, en ook niet op een donderdagnamiddag.

Kleine 3*

Ik kan me erg vinden in bovenstaand commentaar van Gyzzz.
Het is allemaal prima uitgevoerd, maar gaat ook langs me heen, op zondagavond.
De stem van Nick Cave neemt zoveel ruimte in dat ik de band op de achtergrond moeilijk onderscheidend kan vinden, hoe prima ze ook spelen.
Helaas, maar het is wel een artiest waarvan ik al langer vond dat ik er een album van zou moeten luisteren, dat is nu in ieder geval gelukt.

2,5*

En ik vind dit dan weer de beste plaat die hij ooit heeft uitgebracht. En zo verschillen smaken! En dat is ok, maar hoe Red Right Hand bij jullie niet door merg en been gaat, dat zal ik dan wel nooit snappen

Van dat nummer kan ik goed begrijpen dat je het tof vindt, maar bij mij komt het niet binnen.

Ik hoor zelf niet een man die heel erg met zichzelf bezig is, maar eerder een verhalenverteller. En dat op theatrale wijze. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat dit me ook niet zoveel meer doet als 10-15 jaar geleden.

Goede review, Gyzzz!

Je opmerking over zijn teksten fascineert me. Ik denk dat je gelijk hebt als het gaat om zijn grote ego. Maar voor mij is dat juist voor een deel zijn kracht. Ik kan mijzelf níet met hem identificeren. Hij vertelt veel meer een verhaal. Wat dat betreft is Tom Waits veel introspectiever en tekstueel toegankelijker.

Gek genoeg heb ik dat gebrek aan identificatie altijd met de platen van David Bowie. Die vind ik altijd wat afstandelijk en daardoor vaak wat minder pakkend.

Live in Amsterdam
Red Right Hand

De beste Nick Cave, na al die jaren blijft de hoogste score voor dit album staan.

De Live Seeds registratie is een direct gevolg op Henry’s Dream, de zevende Nick Cave & The Bad Seeds studioplaat. Het biedt de band de mogelijkheid om weer te touren en nieuwe songs uit te proberen. Zo ben ik in de herfst van 1993 in Paradiso te Amsterdam getuige van primaire Do You Love Me?, I Let Love In, Nobody’s Baby Now en Loverman uitvoeringen. Heftige liefdesliedjes over twijfel, de drang naar lust en ontrouw. Nadat Nick Cave zijn afhankelijkheid van drugs heeft overwonnen, stort hij zich met volle overgave op een andere verslaving; vrouwen. Dat hij in een korte periode van een maand tijd twee keer vader wordt, zegt meer dan genoeg. Zijn eerste vrouw Viviane Carneiro bevalt van Luke. Amper 10 dagen eerder is Jethro geboren, de liefdesbaby van Nick Cave en Beau Lazenby. Het mag duidelijk zijn dat Nick Cave het met de huwelijkse voorwaardes niet zo nauw neemt, Het huwelijk met Viviane Carneiro is gedoemd om te mislukken.

Let Love In is geen vrolijk schijfje, al is de zwaarte niet te vergelijken met zijn eerdere werk. Er schuilt een romanticus in de Australische songwriter welke zich op Let Love In openbaart. Het is vooral onkunde, de zanger is fysiek niet in staat om relaties een kans te geven, laat staan ze te onderhouden. Door het drugsverleden heeft hij zich tot een egocentrisch persoon ontwikkelt. Nick Cave voedt zich vooral met zijn eigen primaire behoeftes en handelt volgens een reptielenbrein. Impulsief, zonder over de mensonterende gevolgen na te denken. Let Love In is de tragiek van het leven, intiem en intens. Op dat moment de meest persoonlijke plaat van Nick Cave, en dat voel je.

De nachtelijke verboden passie brengt hem in Do You Love Me? bij een femme fatale die haar begeerte misbruikt om Nick Cave te slopen, kapot te maken. Een dreigende song en een voorbode welke uiteindelijk tot de crime passionnel van Murder Ballads leidt. Het is een fraai gegeven dat zijn voormalige The Birthday Party maatje Rowland S. Howard hier als achtergrondzanger aanwezig is, een rol welke hij met Tex Perkins van Beasts of Bourbon deelt.

Verder wekt Do You Love Me? de indruk dat Mick Harvey zijn collega gitarist Blixa Bargeld aanspoort om de punkattitude los te laten en evenwichtig volgens de blues principes te spelen. Een meer dan waardige opener, die de sfeer van Let Love In perfect verwoordt en zelfs versterkt. Nick Cave verkeerd hier hoe dan ook in bloedvorm, zijn ingehouden kwaadheid totaal onder controle, de schorre schreeuwerige uithalen verdrongen en hij is tevens degene die een orgel spookachtig laat ademen.

Het sentimentele Nobody’s Baby Now kan zich ook prima op The Good Son kunnen nestelen. Het zou mij niet verbazen als dit van oorsprong een overblijfsel van die plaat is. Dezelfde winterse kerstbeleving met soortgelijke geloofsverwijzingen. Dames vallen voor zijn beeldende beschrijving van het vrouwelijke schoon, hij blijft een charmeur pur sang. Verder weet Nick Cave op voortreffelijke wijze haar onafhankelijkheid te benoemen. Daar ligt ook een groot gedeelte van zijn kracht, zo onbetrouwbaar als de pest, maar ook een zachte tedere minnaar. Hoe misbruik je obsessies en onschuld om iets moois te creëren.

Het zijn de doordreunende doodsbellen van Thomas Wydler die het naargeestige Loverman inluiden. De ziekelijke keerzijde van de liefde als een verkrachter zijn slachtoffer besluipt om genadeloos toe te slaan. Dan zijn de latere Murder Ballads gemakkelijk verteerbare kinderverhaaltjes, hier heerst de walging en respectloze houding tegenover vrouwen. Loverman gaat door merg en been, zeker als Nick Cave uit zijn troostende flarden aan rijmpjes dicteert. De angst van verlate steegjes met loerende ogen. De voyeur die zijn gestoorde gedachtegang de vrije loop laat gaan. Een excuus voor zijn ontberende schaamteloze vernietigende handelingen. Tja, probeer daar maar eens overheen te komen.

Dat het duiveltje nog steeds de krochten van zijn ziel bewoont, bewijst Nick Cave in het stevig rockende Jangling Jack. Het is dezelfde oerschreeuw die het The Birthday Party werk domineert. Dezelfde gekte, dezelfde losgeslagen no wave houding. Het energieke Jangling Jack staat voor het buitensporige geweld welke de hedendaagse maatschappij in haar greep houdt. Het personage is voor mij de bespiegeling van een geflipt bastaardkind van Jack The Ripper en Alex DeLarge, het hoofdpersonage van A Clockwork Orange.

Dat Red Right Hand later de cultstatus toegedeeld krijgt komt grotendeels door het gebruik van het nummer in de eerste twee Scream films en recentelijk in de Peaky Blinders serie. Bij de laatste vormt het de perfecte soundtrack in het blauwrode decor en het effectieve doelgerichte handelen van gangsterbaas Tommy Shelby en zijn verharde familieleden. Red Right Hand is de bebloede hand van de duivel, voor eigen rechter spelend. Ook hier hebben de tevens op Loverman aanwezige doodsbellen van Thomas Wydler een belangrijke prominente rol. Ze tellen de laatste minuten van het leven af.

Het is niet vreemd dat beide tracks zo geliefd bij filmregisseurs zijn, omdat ze simpelweg een duidelijk filmisch karakter uitstralen. Het is hedendaagse horror, griezelig en effectief. Het ultieme zwarte kraaiennummer, met de nachtburgemeester als gastheer. Bassist Martyn P. Casey volgt hierbij niet alleen het jazzy snare-roffel ritme van Thomas Wydler, maar trekt zich vooral aan de spookhuis orgelpartijen van Nick Cave op.

I Let Love In is een desperate verhalende country roadsong. Conway Savage presenteert zichzelf hier als kroegpianist, die stilletjes op de achtergrond de boel in de gaten houdt. In de Thirsty Dog rockabilly vraagt Nick Cave om berouw om zijn impulsieve handelen te verantwoorden. Het is zijn strijd met zijn kwaadaardige evenbeeld, het gevecht om het huwelijk te redden. Totale overgave aan zijn spijtbetuiging. Het zijn vooral The Bad Seeds die hierbij berouw uitspreken, Nick Cave verschuilt zich achter zijn begeleidingsband en werkt zich gejaagd door zijn schuldbetoog heen.

Door zijn verharde destructieve levensstijl verkeerd Nick Cave al vroeg in de herfst van zijn leven. Het orkestrale Ain’t Gonna Rain Anymore en het trage voortslepende Lay Me Low tweeluik zijn daar een overduidelijke verslaglegging van. Beide nummers handelen over een naderend afscheid, het definitieve einde. Bij Ain’t Gonna Rain Anymore staat de liefde centraal. Soms is het beter om de storm te laten rusten door het verdriet toe te laten. Een break up song in wording. Liefde herenigt, maar verscheurt het net zo gemakkelijk. De symbolische twee harten laten zich niet lijmen als in de overige stukken alweer barsten zichtbaar zijn.

In het licht ironische Lay Me Low dronkenman slotakkoord blikt een tevreden man op zijn leven terug. Is Nick Cave in The Mercy Seat nog bang voor de dood, hier is er voornamelijk van berusting sprake. Ontspannen wegdromen in een eeuwige slaap, de kist als een gespreid bedje op die laatste rustplaats. Nergens spijt van, geen berouw. Er is geen plek in de hemel, de helse warmte lonkt, ook prima.

Het samenvattende Do You Love Me? (Part 2) is de grimmige beklemmende eindconclusie. Violist Warren Ellis introduceert zichzelf al eerder op Ain’t Gonna Rain Anymore, maar krijgt hier de mogelijkheid om met zijn kenmerkende instrument voor meer diepgang te zorgen. Hij stelt zich afzijdig op de achtergrond op, er is nog amper van zijn dirigerende vermogen sprake. Bijzonder dat Mick Harvey met zo’n grootheid in het midden, hier de verantwoording over het strijkersarrangement draagt. Niemand beseft nog dat Warren Ellis deze positie later opeist en Mick Harvey daarbij verdringt en dat dit indirecte gevolgen voor zijn ontslag heeft. De cirkel is met Do You Love Me? (Part 2) kloppend gemaakt. De opgelopen deuken en littekens zijn niet eenvoudig weg te poetsen. Voor mij is Let Love In het spraakmakende meesterwerk binnen de alles omvattende Nick Cave catalogus.

Het bonusmateriaal is zeker de moeite waard. Sinds Nick Cave & The Bad Seeds een rol in de Der Himmel über Berlin film van Wim Wenders vertolken en daar tijdens een optreden From Her to Eternity en The Carny spelen, blijven ze aan de filmregisseur verbonden. Bis ans Ende der Welt verschijnt dan wel net voor de Henry’s Dream release, het daar vanaf komende (I’ll Love You) Till the End of the World themastuk is echter op de Let Love In heruitgave te vinden.

Waarschijnlijk speelt het mee dat deze de Loverman single aanvult. Een prachtig dramatisch verhalend gedragen nummer met treurviolen, theatrale pianotoetsen en berustende percussie. In weiter Ferne, so nah! stamt weldegelijk uit de Let Love In periode, Cassiel’s Song is zachter, teder bijna. Deze vindt tevens als B-kant van Do You Love Me? zijn weg naar het publiek. Ook het losstaande Sail Away afscheidslied is daarop te vinden. De improviserende rokerige That’s What Jazz Is To Me kroegsong leukt Red Right Hand op, en is voornamelijk een geinig hebbedingetje. Where the Action Is is in principe een jazzy demoversie van Red Right Hand, de dreiging zit nog onder de huid en moet zich nog openbaren.