Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)

Misschien is Frans Duijts meer iets voor u?

persoonlijk vind ik dit zeker niet het beste album van Nick Cave. Hoewel het album een aantal geniale hoogtepunten kent en nooit echt slecht wordt, mis ik toch een beetje de grauwe sfeer van de vorige albums.

Dan zul je "Your funeral, my trial..." zeker wel erg goed vinden, waarop m.i. met kanjers als 'She fell away', 'The carny' en 'Stranger than kindness' die grauwe sfeer op zijn sterkst is...

Stevig album in de tweede fase van The Bad Seeds. Mijn minst favoriete fase, dat wel, maar desalniettemin een goed album.

Je hebt anders wel 'No more shall we part' hoog in je top 10 staan - die is toch ook uit de tweede fase???

derde

Inderdaad, derde fase! De fases lopen mijn inziens als volgt

1e fase: From Her To Eternity - Tender Prey - Bombastische fase - Fase Bargeld
2e fase: The Good Son - Murder Ballads - Consoliderende fase
3e fase: The Boatman's Call - Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus - Artistiek hoogtepunt
4e fase: Dig!!! Lazarus Dig!!! (eigenlijk één fase met Grinderman) - Fase Warren Ellis

Interessante indeling.

Kan je 'consoliderende' uitleggen? (ik bedoel: muzikaal, of textueel, of wat?)

En dat je Warren Ellis aan fase 4 koppelt... is zijn hoogtepunt niet juist 'No more shall we part'????

Persoonlijk vind ik dit zeker zijn beste; mooie afwisseling tussen ballads en wat ruigere nummers en ook nog van topkwaliteit. Prachtig uitgebalanceerd album van de Caveman.

Met consoliderend bedoel ik dat de muziek wat meer voeten aan de grond begint te krijgen. De composities worden groter en steviger. Hiermee bedoel ik niet dat de periode ervoor geen grootse composities bevatten, maar ik heb het gevoel dat sinds The Good Son het muziek maken vanuit de emotie, meer spontaan en improvisatie naar de achtergrond verdwijnt en plaats maakt voor vooraf uitgedachte muzikale stukken. Wel met het geluid van de eerste periode. De eerste albums zijn wat chaotischer. Met Your Funeral My Trial begint het al een beetje, maar The Good Son is het echte werk.

Warren Ellis speelt op No More Shall We Part in dienst van Nick Cave. Evenals hij doet op The Boatman's Call. Als nieuweling in de band en de aanwezigheid van tweede frontman Blixa Bargeld kan hij nog niet de stempel drukken op het geluid van de band. Zijn vioolspel is alom aanwezig, inderdaad, maar omdat Cave hem daartoe opdracht geeft. In de vierde periode, met het wegvallen van Bargeld, de mindere interesse van Mick Harvey en de bloeiende vriendschap tussen Cave en Ellis, weet Ellis meer en meer zijn stempel te drukken op het algemene geluid van de band. Het is niet meer het traditionele vioolspel, maar zijn gitaar, mandoline, viool en mandocaster die door een hoop effecten worden geslingerd en daardoor grotendeels het geluid van zowel DLD als Grinderman kleurt.

Ik zou Abattoir Blues toch ook wel een Ellis album noemen en in de 4e fase plaatsen. Maar het blijft moeilijk, want zelf Nocturama heeft al raakvlakken met het Grindermangeluid.

ook al is het offtopic, ook even mijn visie:

ik zie 2 maal een omslagpunt, welke de verschillende fases scheiden.
de eerste markeert de overgang van de eerste naar de tweede fase en dat is tender prey.
de tweede markeert de overgang van de tweede naar de derde fase en dat is no more shall we part.

mogelijk kan dig!!! lazarus dig!!! als derde omslagpunt gaan gelden, maar daar moet de toekomst uitslag over geven. we zitten er nu nog te dicht op om te bepalen of daar sprake is van een omslagpunt.

maar dat is natuurlijk allemaal speculatief en volledig mijn eigen mening.

Inderdaad Sater, Abattoir Blues is een lastig te plaatsen album. Samen met The Lyre of Orpheus is het in zichzelf hét omslagpunt.

Ik snap niet voltazy dat jij het tweede omslagpunt na The Boatman's Call legt. De omschakeling tussen Murder Ballads en The Boatman's Call is groter, waardoor TBC beter bij No More Shall We Part past dan bij het eerder geluid.

Wickerman, dat heb je goed uitgelegd. Het 'consolideren' van Cave en zijn muziek is me duidelijk.

Al vind ik wel dat "Your funeral, my trial" nog een echte onderbuikplaat is (vanuit de kloten geschreven en gezongen dus).

Voor mij begint het 'consolideren' eerder bij Tender prey" waar Cave nog wel ruig probeert te zijn maar het niet echt meer is. De muziek wordt hier glad getrokken en meer in banen geleid. En idd is dat bij "The good son", die daarop volgde, helemaal het geval.

(Stel je eens voor zeg, dat een nummer als 'The hammer song', gebracht zou zijn in de ruigere, eerste fase. Wat een mokerslag moet dat dan geweest zijn....)

Al tijden staande in mijn top 10,
èèn van mijn favoriete albums.
Grauw, groots en meeslepend.
Een greep terug naar zijn eerste periode,
alleen dan grootser,
nog donkerder.
Mijn verbeelding van het Let Love In.

Een donkere baslijn.
Gehuld door de grauwe drummer.
Piano's die de wake houden.
Een man afkickend van de drugs.
Liggend in zijn bed.
Zwetend en ziek.
Gewoon een junk,
zijn vrienden en familie houden de drugs weg.
De man slijmend,
Do You Love Me?
Well I Love You..
Donker en grauw,
tragisch en meeslepend.
Hij houd van de drugs,
zijn familie van hem.
Do You Love Me?

Nobody's Baby Now.
Een eenzame Nick Cave,
legt een stuk ziel open.
Op rustige muziek, in balladevorm.
Het rustigste nummer van het album.
Zijn vriendin, de liefde van zijn leven.
Vliegend met de engelen.
Levend in het eeuwige leven.
Nick Cave in verdriet,
maar wel het besef dat ze op een betere plek is.
She's Nobody's Baby Now..

There's a Devil Waiting Outside Your Door,
de duivel met een grote grijns:
How Much Longer..
Duister en mysterieus,
spannend en hard.
Energiek.
Een man zonder liefde,
geen leven, niemand die om hem geeft.
Een mislukking, hij wil iets bereiken.
Hij wil speciaal zijn,
hij wordt nog gewaarschuwt maar hij doet het toch...
Hij sluit een pact met de duivel.
Loverman.

Janglin Jack,
snel en agressief.
Een agressieve man.
Ruzie makend in een bar.
Net als alle avonden.
Eindigend op de straat.
De ultieme ''barfight''.

Een perfect intro.
Rustige piano.
Nick Cave langzaam zingend, kanonslagen.
Niet wetend wat er gebeurt en wat er komen zal.
Een legende, zijn Red Right Hand.
A Legend, a Ghost.
Onheilspellende geluiden.
Een klassiek spookverhaal.
Verteld bij een kampvuur.
Spannend voor iedereen.
De muziek werkt perfect,
rustig en onheilspellend maar ook deugdzaam.
Sterk nummer wat zich opwerkt naar de climax en de boe!

I Let Love In.
Rockend en melodieus.
De harde gitaar begeleid door de mooie pino klanken.
Het verhaal van een pastoor.
Verkozen tot een leven.
Nooit voor de liefde kunnen kiezen.
Uitgeloot door zijn eigen familie.
De kwelling van het celibaat.
I Let Love In,
het enige wat hij niet kan.
Afgesloten van de liefde,
waarom moest hij gestraft worden?

Thirsty Dog,
de spijtbetuiging van een kampeerder.
Een kampeerder uit Warschau.
Hij stippelde de kaart uit.
Zijn vrienden volgden hem.
Niet wetende dat daar wolven waren.
Hij ging er even op uit om wat hout te halen,
de rest zette het kamp op.
Toen kwamen de wolven..

Twister,
de gevolgen van een storm.
It Ain't Gonna Rain Anymore.
Zijn liefde is weg.
Een ravage achterlatend.
Alles is vernietigd,
niet wetende wat hij ermee moet.
Een tekening van een scheiding..
Het kan in ieder geval niet erger.
It Ain't Gonna Rain Anymore..

Het leven na de dood.
Zijn lichaam begraven,
zijn ziel weer vrij.
Lay Me Low.
Vliegend tussen zijn geliefden.
Neerkijkend op zijn vrienden.
Hij wordt weer gewaardeert,
anders bekeken.
Men gaf dus toch om hem.
Het leven na de dood..

Het laatste deel,
een afsluiting na het begin.
Het 2de deel van Do You Love Me?
Do You Love Me? Part 2.
Nog triester, nog donkerder.
Nog zwaarder en nog moeilijker.
Eenzaam en rustig.
De afgekickte junk.
Nog eenzamer dan eerst.
Zittend in een hoek van een kamer.
Een donkere kamer.
Hij zit bij zijn dealer, nog èèn shot heroïne,
dan is het afkicken compleet.
Èèn fatale overdosis,
Do You Love Me?
Hij houd alleen van zichzelf..

Ataloona schrijft:



???

Het gepolijste, geoliede Let love in is toch juist een overduidelijke stap weg van die rauwe eerste periode?

Ik kan juist wel die rauwheid horen uit het begin hoor, zeker na de 2 voorgangers.
Dat bedoelde ik daarmee.

In mijn ogen een mindere cd, MAAR ik vind persoonlijk dat hier het beste Cave nummer opstaat namelijk Red Right Hand. Geweldig!

Ken je van 'Red right hand' ook de Scream 3-variant (te vinden op de driedubbelaar B-sides and rarities...)??

Ja die ken ik ook, vind ze beide goed

Eigenlijk gewoon een erg goed album, maar stiekem ben ik erg geen overtuigend fan van. Ik vind Nick Cave wel degelijk een genie en enorm fascinerend. Maar met dit album weet ik toch nooit zo goed wat ik ermee zou moeten doen. Het is zo sterk een conceptplaat dat je voelt alsof je moet gaan zitten om geconcentreerd te luisteren. Dit wil me echter maar niet lukken. Uiteindelijk heb ik hem vooral als achtergrond muziek aangezet (omdat ik nog wel eens met dingen bezig ben waarbij ik zware nare muziek eigenlijk perfect kan gebruiken).

Voor zover ik weet heeft Nick Cave toch wel betere dingen gemaakt, al moet ik dat nog maar echt bevinden, dit is de enige volledige plaat die ik van hem beluistert heb.

Hey! ff terzijde: maar iedereen die zich aangetrokken voelt tot de wat meer duistere kant van Mr. Cave zou echt eens het album Six van The Black Heart Procession een kans moeten geven.

Eerste album wat ik heb beluisterd van Nick Cave.
Weet niet of dit nu het beste album is om in te stappen, maar goed.
Het overtuigt me gelijk en ben onder de indruk.

Cave zingt gepassioneerd en gedreven.
Wat ik begreep zijn de teksten autobiografisch; dat komt wel over. Lay me Low is fantastisch !

Ik begin met 4* maar daar zal het niet bij blijven.

Zijn de vorige twee albums in lijn met dit (rauwe) album ?

Henry's Dream wel, maar Let Love In is stukken beter.
Rauw is dit niet hoor, daarvoor moet je bij The Birthday Party zijn, toen was Cave een stuk rauwer.

Dat is waar deric, maar sommige nummers vind ik best rauw.
Welke albums liggen in lijn met dit album ?
Ik begreep dat het latere werk meer ballad gerelateerd is.

Dan sluiten Henry's Dream en Your Funeral...My Trial aardig op dit album aan.

Als ik werkelijk één Cave cd naar voren moest schuiven als de beste, zou het toch deze zijn. Nog boven No more shall we part en Your funeral, my trial.
Ik heb ook het idee dat Nick met deze plaat een wat meer positiever wereldbeeld heeft gekregen. Ik zou eens moeten kijken rond welk jaar hij bijv. getrouwd is geraakt of kinderen heeft verkregen. Zal niet ver uit de buurt liggen van de tzunami aan creatieve uitspattingen die hier te horen zijn...

Dan kan ik Tender Prey ook zeker aanraden, sjoerd148. (The Mercy Seat )

En de fabuleuze 5de track van Tender prey: 'Mercy'...