Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)

'Lay me low' is misschien wel het allermooiste op dit fantastische album.

Heerlijke verongelijkte eigendunk in een lekker rustig jasje.

Edit: vandaag besloten deze toch echt beter te vinden dan No More Shall We Part.

Plekje in de top 10.

"As the great screen crackled and popped
And the clock of my boyhood was wound down and stopped
And my handsome little body - oddly propped
And my trousers right down to my ankles,
It's onward, and upward, and I'm off to find love
If you love me -if you do- I'm thankful"

Cave's beste nummer. En zijn beste plaat.

"Memories have become monstrous lies"

"And a sickly voice calling me handsome
There's a man in the theatre with sly girlish eyes
On the screen there's an ape, a gorilla
There's a groan, there's a cough, there's a rustle of cloth
And a voice that stinks of death and vanilla"

Om daarna in het laatste couplet verder te gaan met:

"Amongst the cogs and the wires, my youth
Vanilla breath and handsome apes with girlish eyes
Dreams that roam between truth and untruth"

Geniale teksten inderdaad. Cave is toch al een teksten tovenaar, maar deze plaat, tesamen met enkele voorgaande spannen wel de kroon. The Carney is ook zo'n tekstdroom!

Is wel iets wat ik mis op het latere werk, allemaal toch erg straightforward en niet zo fantastisch absurdistisch als hier.

Mijn meest favoriete Nick Cave album! Vind alle nummers even sterk, maar favoriet blijft toch Red Right Hand.

Heerlijk album. Hoewel ik eigenlijk meer een liefhebber ben van de rustige Nick Cave, zoals op The Boatman's Call en No More Shall We Part. Dit album weet me goed te pakken, meer dan die andere eerdere albums.

Heerlijk ook hoe Blixa Bargeld goed terug te horen is op de backing vocals.

Moet jullie gelijk geven. Dit is een van de weinige albums van Nick Cave die ik helemaal afluister. Het album past bijna bij een en dezelfde mood. Ik word niet graag heen en weer getrokken door ruwe afgewisseld met wat softere nummers. Op een paar kleine uitzonderingen na lijkt dit album aan die wens te kunnen voldoen. Samen met Your Funeral My Trial is dit het album dat bij mij het meest favoriet is. Na dit album ben ik trouwens afgehaakt. Latere werk vond ik te 'gewoontjes' misschien dat ik dat later weer eens oppik, maar het zijn de teksten op de rand van het absurde in combinatie met de muziek en de productie van de plaat die mij het idee geven dat dit een soort van een afscheid was, een overgang naar hele andere manieren van muziek maken. Hoewel van een afscheid natuurlijk helemaal geen sprake is, er zijn immers nog 12 albums nagekomen, hoor ik veel verschil met de albums na Let Love In!

Do You Love Me vind ik steeds beter worden. Kan ik uren naar luisteren. Prachtig.

Inderdaad, prachtige song. Cave heeft een bijzondere gave, te weten maniakaal de liefde bezingen. Net als bij 'Loverman' gaat hij tekeer uit de grond van zijn hart.

Like I love you!!!

Het pianoloopje in het nummer is zo subtiel mooi. Het overdraagt de emotie zo mooi. Alles aan Do You Love Me klopt

!! Dan heb ik er een stuk of zes gemist?

Sater schreef:



You're right, what was i thinking?

Erg goed weer, de beste tracks zijn ongetwijfeld Do You Love Me (Part 1) Red Right Hand en I Let Love In.

4*

Heel sterk hoe Nick Cave over de liefde zingt , heel anders dan de melige liefde songs die je doorgaans hoort brengt Nick Cave bezingt hij de liefde intens en diep, zalige schijf 4;5

Was Henry’s Dream alweer een flinke stap terug naar de duisternis. Met Let Love In is de warme wollen deken van The Good Son vervangen door het afgeragd vodje waaronder een zwerver slaapt.

Do You Love Me ? is twijfel in de liefde, het leven en waarschijnlijk zelfs in God. Thema’s die hier terug blijven komen.
Nick Cave weet het niet meer, de wereld om zich heen is vervreemd nu hij hem niet meer als een drugs verslaafde junk beleefd. Waar moet hij voor kiezen; de in een roes zelfvernietigende lange trip, of de harde onveilige waarheid.

Nobody’s Baby Now is volgens mij zijn terugblik op een stuk gelopen relatie. Het meest gevoelig gezongen nummer op Let Love In.

Terwijl Loverman de verleiding is om terug te grijpen naar alles wat slecht in het leven kan zijn. Het Amen wordt niet voor niks aan gehaald; het is zijn roep naar God. De duivel zit Nick op zijn hielen, en welke kant moet hij kiezen.
Anderzijds kan dit nummer ook gaan over een seriemoordenaar die zijn slachtoffers voordat hij ze vermoord eerst verkracht.
Krachtig nummer, later onder andere nog gecoverd door Metallica en Martin Gore.

Jangling Jack grijpt terug naar The Firstborn Is Dead, en is met Red Right Hand de aanloop naar Murder Ballads. Twee nummers die daar goed op gepast hadden.

Al is Red Right Hand kwalitatief wel van een hoger nivo; de jazzy aanpak maakt het nummer nog dreigender. Een groot mysterie.
Gaat dit nummer nu over een moordenaar; het slachtoffer, of gewoon iemand die zich gesneden heeft bij het aardappels schillen.
Volgens mij gaat het juist over een TV dominee, die bloed aan zijn handen heeft omdat hij het geloof verkoopt aan onschuldige zieltjes; alleen maar om er zelf beter van te worden.

Bij I Let Love In moet ik telkens weer aan de clip van The Weeping Song denken. Ik zie Nick en Blixa alweer in dat bootje zitten. Ademt ook wel de zelfde sfeer; al is dit iets krachtiger gespeeld. Nick is eenzaam; al zijn vrienden hebben hem verlaten. De drugs hebben meer kapot gemaakt, dan hem lief is.

Thirsty Dog is spijt; spiit en nog eens spijt.
Thirsty Dog is Nick Cave’s persoonlijke Hotel California.

Ain’t Gonna Rain Anymore is ondanks het verdwijnen van de regen een grote duisternis. Zwarte wolken spannen zich samen en vormen een muur waar geen zonnestralen, en zelfs geen regendruppels zich een weg naar beneden kunnen worstelen.
Waarschijnlijk weer een nummer over het stuk lopen van een relatie vanwege de verleidingen van Nicks eigen gecreëerde hel.

Lay Me Low gaat over zijn eigen toekomstige begrafenis, en is ondanks het zware onderwerp het meest luchtige en met zelfspot vervulde song van dit album. Ook deze kant is bij Nick Cave bekend. Getuige onder andere het latere Babe I’m On Fire, en recentelijker, de clip van Dig, Lazarus, Dig!!!

Do You Love Me? (Part Two) is een geweldige afsluiter, als je vind dat dit album al duister opent, luister hier dan niet naar. De conclusie is dat Nick Cave nog niet weet welke kant hij van het leven moet kiezen.
Moet hij eigenlijk wel kiezen voor het leven?

Geen wonder dat hij vervolgens er bij Murder Ballads voor gekozen heeft om een album te maken met verhalen over andere persoonlijkheden.
Nog zo’n autobiografisch album als Let Love In; zou denk ik te zwaar zijn geweest.
Gelukkig maar; een Ian Curtis is genoeg.

Mooi, mooi. Dit nodigt uit om weer eens wat van de Caveman op te zetten.

De duistere zijde van de liefde volgens Nick Cave.

Loverman was van meet af aan mijn favoriete nummer en is dat nog steeds, sterker nog, het is een van de beste songs die ik ooit heb gehoord.

Ook erg interessant is hoe Cave de Neil Young formule gebruikt (eindigen met een tweede versie van het openingsnummer) en hem verbetert door de tekst te veranderen: Do You Love Me? (Part 1) gaat over de ware liefde, terwijl het tweede deel gaat over een striptease danseres.

Nobody's Baby Now is een van zijn beste 'rustige' songs.

Ik heb altijd wat een dubbel gevoel met Nick Cave; enerzijds schrijft ie prachtige toegankelijke nummers , anderzijds wat 'apart' en/of nummers die tegen het 'lawaaierige' aan zitten (uitbarstingen). Hier is hoogstens een beetje het geval, maar veruit meerderheid is prachtig en toegankelijk wat mij betreft ; misschien moet ik aan enkele nummers nog even wat wennen en wordt dit mischien nog wel wat tussen mij en dit album.

Maakt die man nou nooit eventjes een slechter album?. Gewoon, tussendoor, om ons van zijn aardsheid te vergewissen? Neen! Weer vier sterren voor een Cave-plaat.

Hoe waanzinnig donker is Do You Love Me? (Part 2)
Wat een tristesse, puur kippenvel

Jangling Jack is natuurlijk al onbetaalbaar vanwege Blixa die om zijn moeder roept.
Verder vind ik het wel het minste nummer van het album, ik hou niet zo van liedjes in de derde persoon. De erg gevoelige teksten van de rest van het album kunnen me zeker wel bekoren, Ome Cave is een echte taalkunstenaar.

Fantastische Cave plaat. Misschien de beste plaat van Cave en zijn Seeds.

Het uiteraard alom gekende Do You Love Me?, het verbluffende Loverman, het ruige Jangling Jack en met de groovy getinte Red Right Hand hebben we een sterke A kant.

Het rythmische I Let Love In doet veel goeds vermoeden. De vermoedens worden waargemaakt o.a. met het ruige nummer Thirsty Dog en het zwoele Ain't Gonna Rain maar de A kant is voor mij kwa niveau wat hoger.

Juist ontleend in de bib en ik vind het echt al een goede plaat met uitschieters: do you love me, red right hand, nobody's baby now en i let love in. Wel erg duister en depressief moet ik zeggen. Zeker bij Red Right Hand krijg ik het gevoel dat ik alleen op een duistere heuvel sta in de nacht met een vreemde man naast mij met een rode rechterhand ;p
Alleen Jangling Jack vind ik crap, de naam alleen al.
En do you love me part 2 is het meest depressieve nummer dat ik ooit gehoord heb: hij zingt het echt alsof het allemaal niet uitmaakt. Ik vind dit eigenlijk vrij mooi. Voorlopig nog een 3.5 maar dit gaat nog stijgen dat ben ik zeker.

Eigenlijk is alles over "Let love in" al gezegd, en ik kan alleen maar beamen dat dit een heerlijke cd is.
Ik heb zeker niet alles van Nick Cave maar wat ik er van ken vind ik dit tot nu toe wel het beste wat ik er van ken.
Eigenlijk had 'I had a dream Joe' er nog op moeten staan dan was het feest compleet, maar die staat nu eenmaal op een andere cd.

loverman. het nummer wat mij echt dit album heeft binnengesleurt. de cover van mettalica is totaal niks vergeleken met de meesterlijke orgineel.

wellicht zijn sterkste album , lekker broeierige songs ( red right hand) , lekkere rockers ( loverman , jangling jack) , mooie ballad ( nobody's baby) en het geniale do you love me. Net een stapje overtuigender dan henry's dream , en het geniale tweeluik boatman en no more shall we part , mist net een lekkere rocker....

oh ja en lekker misplaatst gebruik van Red Right Hand in de film Dumb and Dumber , moet altijd lachen als dat stukje komt , zo out of context dat het weer mooi wordt

hoewel ik zeker niet elk nummer van dit album zeer gelukt vind, moet ik zeker zeggen dat beide delen van Do you love me, van onaardse schoonheid zijn. Perfecte combinatie van geniale teksten,geweldige stem en prachige instrumentatie. Zeker een aanmoediging om in de toekomst meer van meneer caveman te kopen.

Wat zo goed is aan Nick Cave is dat hij contrasten niet schuwt, en vaak precies op de dunne lijn in het midden gaat zitten.

Zo klinkt dit album duister, maar toch toegankelijk. Intimiteit gaat hand in hand met soms behoorlijk stevige muziek, en dan is de muziek toch altijd weer erg subtiel.

Een artiest die ik erg hoog heb zitten, maar eigenlijk maar weinig draai. Het moet donker zijn, je moet er voor gaan zitten met verder niets aan je hoofd. Hetzelfde heb ik met Joni Mitchell en Tom Waits. Geen onaardig rijtje om Cave in te zetten, dacht ik zo.

Ik heb, na alle jubelmeningen hierboven, hier weinig aan toe te voegen. Liefde en duisternis in een onwaarschijnlijk briljante combinatie. Eén van Cave's meest toegankelijke en aanstekelijke albums en, samen met 'No more shall we part', toch wel zijn beste...

Do you love me?
Yes, I love you handsome...
But do you love me?

Mijn stem met 1 ster verlaagd omdat ik dit album eigenlijk nooit meer opzet. Ik heb eigenlijk nooit de genialiteit van Nick Cave ontdekt ..