Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

Amen

Ik weet niet wat me mankeerde toen ik dit schreef. Had blijkbaar mijn dag niet. Het album staat nog steeds, het is een avontuur, hoewel de afzonderlijke nummers niet overal even goed uitgewerkt klinken. Ik ben blij dat het er is.

Voor mij nog steeds het ultieme symfonische rock album.
4 prachtige symfonieën die mij meevoeren.
De Tales tour was ook legendarisch in Rotterdam 1974.
Helaas geen Relayer tour in Nederland

[quote]Bohemen schreef:
Voor mij nog steeds het ultieme symfonische rock album.
4 prachtige symfonieën die mij meevoeren.
Muziekkrant Oor schreef een wereld recensie.
Op dezelfde pagina ook een kleine recensie van ELP Brain Salad Surgery
De Tales tour was ook legendarisch in Rotterdam 1974.
Helaas geen Relayer tour in Nederland

De plaat die zorgde voor een scheiding in het Yes kamp. Is deze plaat top of over de top. Een tussenweg blijkt bijna niet mogelijk en ook leuk te lezen dat sommigen van het ene kamp uiteindelijk naar het andere kamp gaan. Zelden is er denk ik zoveel geschreven gediscussieerd over een plaat. Als je enkel alleen al naar de wikipedia pagina kijkt.
Pas een aantal jaar geleden heb ik deze cd (nieuw gedigitaliseerde versie) aangeschaft en de eerste beluistering vond ik pittig. En dat was nog zonder alle achtergrondinformatie die ik nu heb. Maar waar sta ik nu ?

De oorsprong van dit werk komt uit een lange voetnoot" in de "Autobiography of a Yogi" van Paramahansa Yogananda, waarin vier hindoeïstische teksten, shastra's genaamd, worden beschreven. Yogananda beschreef ze als "omvattende verhandelingen [die] elk aspect van het religieuze en sociale leven bestrijken, en de gebieden van recht, geneeskunde, architectuur en kunst..." die "diepzinnige waarheden overbrengen onder een sluier van gedetailleerde symboliek"
Jon Anderson raakte hier geheel verstrikt in en kwam met het idee om deze vier teksten uit te werken in 4 verschillende muziekstukken. Steve Howe ging hierin geheel mee, nieuwe drummer Alan White en Chris Squire bleven wat neutraal en Rick Wakeman was wat sceptisch. Er werd vooral intuïtief gemusiceerd rond de veelal onbegrijpelijke teksten van Jon Anderson. De muziek bleek te lang voor één plaat, maar te kort voor een dubbelelpee. Vandaar dat besloten werd om de nummers gewoon te rekken, zeer tegen de zin van Rick Wakeman, die hier niets van moest hebben.
Een tweede discussiepunt was waar uiteindelijk de plaat op te nemen, op het platteland wat Wakeman en Anderson wel zagen zitten (Anderson wilde het liefst buiten in een tent), Squire en Howe gingen liever naar een studio in de stad. Dat werd het en men ging naar Morgan Studios in Willesden, één die als eerste een 24 sporen recorder had, die jammer genoeg wel vaak stuk ging. Om toch een plattelands sfeer te krijgen werd de studio wat omgebouwd met planten, potten en papieren koeien etc. Ozzy Osbourne was met Black Sabbath in een aangrenzende studio bezig en zag het allemaal met verbazing aan. Tijdens de opnames gebeurden er wel meer vreemde dingen, zodat Rick Wakemen zich steeds meer distantieerde en vooral aanwezig was in de studiobar om bier te drinken en te darten. Daar ontmoette hij regelmatig Ozzy Osbourne en ze sloten vriendschap. Op verzoek van Osbourne speelde Wakeman synths op "Sabbra Cadabra", deze bijdrage werd met bier betaald.
Ondanks de sceptische houding van Rick Wakeman is zijn bijdrage op Tales niet te onderschatten, bij alle nummers zijn de keys en synths van onschatbare waarde.
Ik kan net zo'n lang verhaal maken over de hoes van dit album, want alles moest kloppen bij dit album. Groots -groter-grootst.

Hoe kijk ik er nu tegen aan ? Tot welk kamp behoor ik ?
Er is hier een ongelooflijke prestatie neergezet, daarvan ben ik overtuigd. De 4 muziekstukken zitten knap in elkaar en iedere keer hoor je weer wat nieuws. Je hoort dat hier topmuzikanten bezig zijn met een geweldige drive. De eerste twee nummers vind ik erg goed, 'the Ancient' is soms voor mij te freakerig, maar heeft soms dan ook weer prachtige gedeeltes. Ritual kan ik ook goed waarderen.
Maar soms heb ik ook het gevoel, kon het niet iets minder. En dan heb ik het vooral over het gedoe achter de plaat, de inspiratiebron waar geen touw aan vast te knopen is. Was Jon Anderson niet te veel verstrikt geraakt in die Hindoeïstische teksten. Het werd zo wel heel erg spiritueel. En ergens ook wel heel elitair. Maar was het niet te hoog gegrepen ?
Dus ik zit een beetje tussen de twee kampen in, maar wel wat dichter bij de liefhebbers.
Dit was ook voorlopig het laatste album van Rick Wakeman bij Yes, hij richtte zich op zijn solo carriere. Maakte concept albums, maar die waren zeer begrijpelijk en zonder Hindoeistische invloeden.

Achteraf moet je wel zeggen dat albums zoals 'Tales' zorgden voor de tegenbeweging of omslag eind jaren 70. Toen de hippiedroom uit een spatte door economische tegenslag en werkeloosheid. Dan heb je weinig aan zulke albums met zulke hersenspinsels en de punk zorgde voor het andere uiterste. Je hoefde helemaal geen virtuoos te zijn om op het podium te staan. 3 akkoorden, een nummer van hooguit drie minuten met een vlijmscherpe realistische tekst en vooral veel energie en agressie. Dat werd voorlopig de nieuwe standaard eind jaren 70. Alles wat meer dan 5 minuten was al verdacht en zeker geen spiritueel gedoe meer.

Tales blijft wel een album waar je niet gauw over uitgepraat bent, dat is zeker !

Mooi stuk Teacher, ik zit overigens in het Yes kamp.