Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

Zo zie ik het inderdaad ook. Het is alsof er een aantal vrienden een dagje naar het strand gaan. De één gaat zonnen en de anderen op ontdekkingstocht. Er gebeurt even niks, totdat één van de vrienden een prachtige schelp vind en iedereen vol verwondering naar die schelp kijken. Vervolgens zakt de interesse in die schelp een beetje weg en gaan ze weer even verder met waar ze mee bezig waren. Een van de vrienden wil wel een balletje trappen met de anderen, dus wil naar ze toe lopen, totdat hij ineens in een kwal trapt! Hij zit wat wild in de rondte te springen en de rest schrikt en komt hem helpen. De rust keert weer even terug. Dan neemt één van de vrienden even een duik. Aan het eind van de dag pakken ze alles rustig weer in en gaan ze naar huis.

zo de 4 disc gekocht en wat een geluid op blu ray

tracklist cd's
CDs 1, 2:
1. The Revealing Science Of God (Dance Of The Dawn)
2. The Remembering (High The Memory)
3. The Ancient (Giants Under The Sun)
4. Ritual (Nous Sommes Du Soleil)

2016 full album mix, plus an extended Dance of the Dawn and 5 single edits, all mixed by Steven Wilson.

Single edits:
4. The Revealing Science of God (single edit)
5. The Remembering (single edit)
6. The Ancient (single edit)
7. Ritual (single edit I)
8. Ritual (single edit II)

CD 3:
1. High the Memory (studio run-through)
2. Giants Under the Sun (studio run-through)
3. Ritual (live, Zurich, April 1974)

en dan op blu ray alle nummers en in originele mix, stereo mix, instrumentale mix en o.a. 5.1 dts
een hele nieuwe ervaring en Steven Wilson knapt toch mooi al die oude albums op van al die oude progrock groepen en zelfs van Tears for Fears.

Dit album heb ik in de loop der decennia tientallen malen gedraaid, en nog altijd kan ik er niet warm voor lopen. Op de een of andere manier wil de muziek maar niet beklijven. Ik pak het boekje erbij en lees de teksten door, en bij de meeste tekstblokken kan ik echt geen melodie voor de geest halen, terwijl ik, wanneer ik de teksten van bijvoorbeeld Roundabout of Heart of the sunrise of Close to the edge lees, die nummers meteen weer in mijn "geestesoor" hoor. Zo hoor ik Tales from topographic oceans elke keer weer bijna als nieuw – heel soms hoor ik een stukje waarvan ik denk: "o ja, dit staat er óók nog op", maar meestentijds komt het mij voor alsof ik hem praktisch voor het eerst hoor. En dat is op zich geen verkeerde belevenis, want als enorme Yes-liefhebber ervaar ik het ondergedompeld worden in het warme bad van Chris Squire's bas, Rick Wakemans herkenbare synthesizers, Steve Howe's scherpe gitaargeluid en Jon Andersons uit duizenden herkenbare hoge stemgeluid als een soort thuiskomen, en dan besef ik weer hoezeer mijn muzikale smaak is verweven met en gevormd door hun albums uit deze "klassieke" periode. Maar na afloop weet ik eigenlijk al niet meer waar ik naar heb geluisterd en heb ik geen totaalindruk van de 80 minuten muziek die ik zojuist heb gehoord. De echt pakkende passages liggen voor mij te ver uit elkaar, de incidentele frasen die zomaar overdag af en toe bij mij bovenkomen ("And I do think very well", "Relayer!", "Nous sommes du soleil", "The source") blijven incidenten, en als geheel mis ik de "flow" die de voorgaande twee platen voor mij tot zulke mijlpalen maken.
        Toen ik mijn hardloopmaatje vertelde wat mijn bezwaren zijn tegen dit album (dat bij hem op nummer 1 van zijn top-10 staat) zei hij dat hij dat ook wel had, "maar ik laat het gewoon over me heen komen." Ook een manier om dit album te waarderen, en zeker een legitieme, maar voor mij is het niet genoeg. Dus geef ik maar mijn gebruikelijke score wanneer ik niet weet wat ik met een album aanmoet.

Het is anders dan Close To The Edge. Ik probeer er de vinger op te leggen, maar ik kan het niet helemaal goed omschrijven. Voor mijn gevoel is Yes hier vooral meer symfonic rock gaan spelen. Het progkarakter hoor ik er nog duidelijk in terug in elk geval.

Ik snap de afkeer van een aantal users niet zo. Kwalitatief hoor ik weinig verschil met de voorgangers, hoewel ik die met uitzondering van Fragile wel meer waardoor. Het is nog altijd een prima album. De gatefold is prachtig weergegeven en bijzonder fijn om in je handen te hebben als je de plaat aan het beluisteren bent. Moet wel zeggen dat ik Ritual / Nous Sommes de Soleil vaak wat chaotisch vind, maar verder weer een heel leuk album van Yes. Wederom veel herluisterwaarde, want er valt veel te ontdekken hier.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Yes
4. Time And A Word
5. Tales Of Topographic Oceans
6. Fragile

Hehe, dit is wel het type album dat je opzet als je mensen wil zieken die echt niets met progrock kunnen. Het gaat bij mij bij vlagen ook net 'te ver' ('The Ancient' / Giants Under the Sun zoekt bij de soleerstukken het randje voor mijn tolerantie wel op, maar zodra Howe's akoestische gitaarspel begint vergeef ik ze alles weer), maar mijn eindoordeel is toch echt wel positief. Dit komt omdat de composities me flink uitdagen en het musiceren nog steeds top notch is. Toegankelijk is het album echter totaal niet en dat is dan ook voor de eerste keer bij deze band echt het geval, maar als over the top concept kan ik het toch echt nog wel waarderen. Prachtige cover ook.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Fragile
4. Time And A Word
5. Tales From Topographic Oceans
6. Yes

Voordat ik aan deze door mezelf opgelegde marathon begon zag ik enorm op tegen Tales From Topographic Oceans. Dat komt door alle, overwegend negatieve, verhalen rondom deze plaat en het feit dat ik (mede door die negatieve verhalen) deze plaat altijd links heb laten liggen. Na deze plaat de afgelopen twee weken toch zeker zo'n 10 tot 15 keer te hebben beluisterd, durf ik het wel aan hier een mening over te geven: Ik kan me voorstellen waarom mensen deze plaat geweldig vinden, maar ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat het mij 'op dit moment' niets doet en dat het simpelweg niet een plaat voor mij is. Ik plaats 'op dit moment' expres tussen aanhalingstekens, iets waar ik aan het einde op terugkom.

Tales from Topographic Oceans is het zesde studioalbum van Yes en tegelijkertijd de meest ontoegankelijke tot dan toe. Vier immense, kolossale composities waarover in de afgelopen decennia enorm veel kritiek, ongenoegen en haat is gespuwd. Deels ben ik het daarmee eens, deels ook niet. Zo vind ik bijvoorbeeld, en dat mag je natuurlijk ook wel van Yes verwachten, dat er op Tales enorm knap gemusiceerd wordt door de heren. Van enige gezapigheid of een gebrek aan muzikale inspiratie is op Tales zeker geen sprake. Dat neemt niet weg dat de vier composities, afgezien van enkele individuele momenten, mij helemaal niets doen. Het pakt me niet bij de strot zoals een Close To The Edge, Heart of the Sunrise, The Gates of Delirium of Awaken, maar laten me altijd verwonderd naar de timer kijken om af te tellen hoe lang ik nog naar het geheel moet luisteren voordat het voorbij is.

Dat is dan ook de kritiek die ik op dit album heb, wat maakt dat Tales me niet kan bekoren. De combinatie van de te lange duur van het album, tezamen met de oninteressante composities maakt dat Tales op dit moment niet aan mij is besteed. Daarnaast komt het hele concept waar Tales om draait (hindoeïstische teksten) te zweverig over op een nuchtere Fries als ik.

Daarmee kom ik terug op mijn reeds geformuleerde oordeel: Tales is een plaat waarvan ik kan begrijpen dat mensen dit geweldig vinden, maar het is één die gewoonweg niet aan mij is besteed. Daar wil ik tegelijkertijd wel een belangrijke kanttekening bij plaatsen, aangezien ik hier veel lees dat Tales een plaat is die moet 'rijpen', waarbij het kwartje pas na een heel lange tijd valt. Nu is dat ook het gevoel dat ik bij Tales krijg wanneer ik er naar luister: het zou mij niets verbazen dat ik dit over een jaar of 20 zomaar 4 of 5 sterren geef en dat het kwartje dan wel gaat vallen. Hans Brouwer formuleerde hierboven zijn eigen ervaring met Tales, wat ook betrekking heeft op wat ik bedoel:


Een dergelijk proces met Tales From Topographic Oceans sluit ik in de toekomst zeker niet uit, aangezien Tales ook wel een plaat is die zich na heel wat tijd en moeite pas echt helemaal ontvouwd (daarmee is de plaat ook niet echt geschikt voor een marathon).

Tales From Topographic Oceans is ondoorgrondelijk, kolossaal en complex. Negatief zou je denken, maar de drie bovenstaande termen die van toepassing zijn op dit album herbergen in zekere zin ook nog een ander gevoel dat Tales bij me oproept, namelijk een gevoel van uitdaging. De uitdaging om Tales juist wel te doorgronden, om de conceptuele achtergrond helemaal op waarde te schatten (ook al is het concept erg zweverig...) en om te snappen waar de composities precies heen gaan. Het is dan ook niet zo dat Tales zo dramatisch is als dat sommige verhalen beweren, aangezien er genoeg genietmomenten zich aandienen en er sprake is van een uitzonderlijk hoge graad van muzikaal vakmanschap. Dit neemt echter niet weg dat Tales als geheel voor mij, op dit moment, niet werkt, wat maakt dat ik op 'slechts' 3 sterren uitkom. Maar zoals gezegd: met Tales sluit ik niks uit voor de (verre) toekomst.

Stand:

1. Close To The Edge - 5*
2. Fragile - 4*
3. The Yes Album - 4*
4. Time And A Word - 4*
5. Yes - 3.5*
6. Tales From Topographic Oceans - 3*

'Tales' reisde altijd mee. In zo'n lichtblauw platenkoffertje vol spannende avonturen en fijne toekomstdromen. Van de ene kamer naar het andere huis. En hoppa, weer terug als het liefje wederom niet zo lief bleek te zijn.

'Tales' is eigenlijk gewoon zo'n album dat een heel leven bij je blijft. Nooit raakte het ergens achter. Nooit heb ik de fysieke exemplaren verkocht of weggegeven. Immers... deze Yes is als een rugzakje vol memoires en overpeinzingen. Een bundeltje lief en leed dat je simpelweg decennialang blijft achtervolgen.

Ach ja, de hoekjes van de oude 'Tales' in dat lichtblauwe koffertje zijn wat verfomfaaid. Ze trekken krom. Maar welke oudje heeft dat nou niet? En hoewel minder vergrijsd, bevlekt, verkleurd en bekrast dan 'Close', ze is nog even indrukwekkend als toen.

En... 'Tales' reist nog áltijd met mij mee. Gelukkig maar. De laatste paar jaar op mobiele apparaten in keurige afspeellijstjes en anders is 'Tales' wel ergens te vinden in 'the cloud'.

Kortom... 'Tales' is mijn ultieme contemplatieplaat.

Zeker vandaag...

We love when we play...

(And sometimes we cry...)

Rust zacht, Alan White.

Tja, zo'n album dat al bij het verschijnen veel discussie opriep ("you hate or you love it"). Kon - en kan - ik begrijpen. Vier van die lange epische stukken, waarvan delen met best een aardige mate van complexiteit. Het kunnen waarderen van het langzaam opbouwen van klanktapijten met geleidelijk verschuivende tonen en ritmes kost veel geduld en tijd; en dat is niet voor iedereen weggelegd.

Zelfs een deel van de Yes-fans die de lange stukken op Close to the Edge en Relayer konden waarderen, was niet gelukkig met dit dubbelalbum. Ik wel: ik vond dit hun beste album.

En dat vind ik nu nog altijd. Ik had het album al zeker 10 jaar niet meer beluisterd. Dus werd het weer eens tijd. En het is grappig om te merken dat ik van het begin tot het einde letterlijk iedere noot al 'hoorde' voordat die werkelijk klonk. Zo diep zit dit album dus in mijn muzikale geheugen genesteld.

Voor mij nog steeds het ultieme symfonische rock album.
4 prachtige symfonieën die mij meevoeren.
De Tales tour was ook legendarisch in Rotterdam 1974.
Helaas geen Relayer tour in Nederland