Yes - Tales from Topographic Oceans (1973)

Amen

Ik weet niet wat me mankeerde toen ik dit schreef. Had blijkbaar mijn dag niet. Het album staat nog steeds, het is een avontuur, hoewel de afzonderlijke nummers niet overal even goed uitgewerkt klinken. Ik ben blij dat het er is.

Voor mij nog steeds het ultieme symfonische rock album.
4 prachtige symfonieën die mij meevoeren.
De Tales tour was ook legendarisch in Rotterdam 1974.
Helaas geen Relayer tour in Nederland

[quote]Bohemen schreef:
Voor mij nog steeds het ultieme symfonische rock album.
4 prachtige symfonieën die mij meevoeren.
Muziekkrant Oor schreef een wereld recensie.
Op dezelfde pagina ook een kleine recensie van ELP Brain Salad Surgery
De Tales tour was ook legendarisch in Rotterdam 1974.
Helaas geen Relayer tour in Nederland

De plaat die zorgde voor een scheiding in het Yes kamp. Is deze plaat top of over de top. Een tussenweg blijkt bijna niet mogelijk en ook leuk te lezen dat sommigen van het ene kamp uiteindelijk naar het andere kamp gaan. Zelden is er denk ik zoveel geschreven gediscussieerd over een plaat. Als je enkel alleen al naar de wikipedia pagina kijkt.
Pas een aantal jaar geleden heb ik deze cd (nieuw gedigitaliseerde versie) aangeschaft en de eerste beluistering vond ik pittig. En dat was nog zonder alle achtergrondinformatie die ik nu heb. Maar waar sta ik nu ?

De oorsprong van dit werk komt uit een lange voetnoot" in de "Autobiography of a Yogi" van Paramahansa Yogananda, waarin vier hindoeïstische teksten, shastra's genaamd, worden beschreven. Yogananda beschreef ze als "omvattende verhandelingen [die] elk aspect van het religieuze en sociale leven bestrijken, en de gebieden van recht, geneeskunde, architectuur en kunst..." die "diepzinnige waarheden overbrengen onder een sluier van gedetailleerde symboliek"
Jon Anderson raakte hier geheel verstrikt in en kwam met het idee om deze vier teksten uit te werken in 4 verschillende muziekstukken. Steve Howe ging hierin geheel mee, nieuwe drummer Alan White en Chris Squire bleven wat neutraal en Rick Wakeman was wat sceptisch. Er werd vooral intuïtief gemusiceerd rond de veelal onbegrijpelijke teksten van Jon Anderson. De muziek bleek te lang voor één plaat, maar te kort voor een dubbelelpee. Vandaar dat besloten werd om de nummers gewoon te rekken, zeer tegen de zin van Rick Wakeman, die hier niets van moest hebben.
Een tweede discussiepunt was waar uiteindelijk de plaat op te nemen, op het platteland wat Wakeman en Anderson wel zagen zitten (Anderson wilde het liefst buiten in een tent), Squire en Howe gingen liever naar een studio in de stad. Dat werd het en men ging naar Morgan Studios in Willesden, één die als eerste een 24 sporen recorder had, die jammer genoeg wel vaak stuk ging. Om toch een plattelands sfeer te krijgen werd de studio wat omgebouwd met planten, potten en papieren koeien etc. Ozzy Osbourne was met Black Sabbath in een aangrenzende studio bezig en zag het allemaal met verbazing aan. Tijdens de opnames gebeurden er wel meer vreemde dingen, zodat Rick Wakemen zich steeds meer distantieerde en vooral aanwezig was in de studiobar om bier te drinken en te darten. Daar ontmoette hij regelmatig Ozzy Osbourne en ze sloten vriendschap. Op verzoek van Osbourne speelde Wakeman synths op "Sabbra Cadabra", deze bijdrage werd met bier betaald.
Ondanks de sceptische houding van Rick Wakeman is zijn bijdrage op Tales niet te onderschatten, bij alle nummers zijn de keys en synths van onschatbare waarde.
Ik kan net zo'n lang verhaal maken over de hoes van dit album, want alles moest kloppen bij dit album. Groots -groter-grootst.

Hoe kijk ik er nu tegen aan ? Tot welk kamp behoor ik ?
Er is hier een ongelooflijke prestatie neergezet, daarvan ben ik overtuigd. De 4 muziekstukken zitten knap in elkaar en iedere keer hoor je weer wat nieuws. Je hoort dat hier topmuzikanten bezig zijn met een geweldige drive. De eerste twee nummers vind ik erg goed, 'the Ancient' is soms voor mij te freakerig, maar heeft soms dan ook weer prachtige gedeeltes. Ritual kan ik ook goed waarderen.
Maar soms heb ik ook het gevoel, kon het niet iets minder. En dan heb ik het vooral over het gedoe achter de plaat, de inspiratiebron waar geen touw aan vast te knopen is. Was Jon Anderson niet te veel verstrikt geraakt in die Hindoeïstische teksten. Het werd zo wel heel erg spiritueel. En ergens ook wel heel elitair. Maar was het niet te hoog gegrepen ?
Dus ik zit een beetje tussen de twee kampen in, maar wel wat dichter bij de liefhebbers.
Dit was ook voorlopig het laatste album van Rick Wakeman bij Yes, hij richtte zich op zijn solo carriere. Maakte concept albums, maar die waren zeer begrijpelijk en zonder Hindoeistische invloeden.

Achteraf moet je wel zeggen dat albums zoals 'Tales' zorgden voor de tegenbeweging of omslag eind jaren 70. Toen de hippiedroom uit een spatte door economische tegenslag en werkeloosheid. Dan heb je weinig aan zulke albums met zulke hersenspinsels en de punk zorgde voor het andere uiterste. Je hoefde helemaal geen virtuoos te zijn om op het podium te staan. 3 akkoorden, een nummer van hooguit drie minuten met een vlijmscherpe realistische tekst en vooral veel energie en agressie. Dat werd voorlopig de nieuwe standaard eind jaren 70. Alles wat meer dan 5 minuten was al verdacht en zeker geen spiritueel gedoe meer.

Tales blijft wel een album waar je niet gauw over uitgepraat bent, dat is zeker !

Mooi stuk Teacher, ik zit overigens in het Yes kamp.

'Tales From Topographic Oceans' van Yes is een intrigerende plaat, waarvoor ik echt de tijd heb moeten nemen om er 'in' te komen. Kant 3 en 4 zijn vooralsnog favoriet, maar kant 1 en 2 zijn ook top. Een heerlijke groeidiamant!

Het boek van Kevin Mulryne over 'Tales From Topographic Oceans' (TFTO) is ook fascinerend: 357 pagina's over één dubbel LP. Het gaat soms erg ver, maar - net als TFTO - is het ook intrigerend. Ik blijf er in bladeren en lezen, net zoals ik TFTO steeds weer opzet en nieuwe dingen blijf ontdekken. Kortom, mooi koppel!

Zoals steeds voelen sommige mensen zich geroepen om op te komen voor de underdog. Zo wordt het minste album van peak YES plotseling het beste.

Ik zal nog net niet zeggen er is geen doorkomen aan.
Maar de traagheid die hier tentoon wordt gespreid is tenenkrommend.
Het heeft af en toe aardige momenten.
Maar ja, in vergelijking met Close to the Edge van een jaar eerder heeft de band wel een paar veren gelaten. De woorden overmoed en overschatting lijken mij van toepassing. Ik zou vermoedelijk ook zijn opgestapt.
Het duurde vier jaar voordat ze weer met een redelijk album zouden komen. Voor die tijd lang.

Rick Wakeman ging liever darten met Black Sabbath in ieder geval
Die waren in het zelfde studiocomplex aan het opnemen.

Zo eens in de zoveel tijd ontstaat er op dit forum een Yes revival. De muziek uit mijn jeugd (lang geleden dus). Ik had ooit alle LP’s tot en met Going for the One. Daarna afgehaakt.

De enige band waarvan ik ooit lid ben geweest van een fanclub. Kreeg je eens in de zoveel tijd een gestencild blaadje in de bus. Lang, lang geleden dus….

Van wat ik mij herinner waren Tales en Yessongs de albums die destijds het vaakst op de JVC direct drive draaitafel lagen (lang, lang, lang geleden).
Getriggerd door de vele Yes gerelateerde berichten die hier te pas en te onpas voorbij komen, ga ik eerdaags Tales weer eens via de stream beluisteren.

Ben benieuwd hoe ik het nu vind klinken. Kom erop terug.

Heerlijke plaat, van de eerste tot de laatste noot, voor mij hun beste, nog altijd!
Met dank aan dit onvolprezen forum zojuist weer eens in zijn geheel gehoord tijdens een wandeling in het bos met onze hond.

Een wandeling van 1 uur, 21 minuten en 10 seconden . Wat zal jouw hond blij zijn met jou !

Als je een hond hebt en een bos, ben je zo 1 uur en 21 minuten en nog wat onderweg. Da's makkelijker voor sommigen dan het afluisteren van deze plaat

Ach, ieder zijn ding, mijn hond heeft een fijn gehoor en een prima uithoudingsvermogen, ze weet het wel te waarderen .
Heb al eerder uitgelegd dat deze, samen met Going For The One en Close To The Edge, ultimo Yes zijn voor mij. Inmiddels kan ik ook Relayer beter horen, heb daar wat meer tijd voor nodig gehad.
En als guilty pleasure Drama en Fly From Here maar dat zal wel helemaal vloeken in de keuken zijn.

Relayer en Drama vind ik in tegenstelling tot anderen daarentegen wel weer okay.
Precies, ieder zo zijn ding en zijn eigen weg om te bewandelen . Mooi toch?

Helemaal mee eens en goed om te weten dat niet iedereen Drama een drama vindt.

Goed voorbeeld doet goed volgen.....

Vanochtend om 9:30 uur gaan wandelen en direct dit album opgezet.
Muziek uit een andere tijd, maar niet perse uit de tijd.

Hoewel ik alles zeer herkenbaar vond (heb dit al eerder geschreven, de muziek uit de eerste 20 jaar van je leven herinner je je nog steeds noot voor noot. Althans ik wel) vond ik het weinig boeiend meer.

Zoals ik hierboven al ergens schreef heb ik Tales zo'n 45 jaar terug best wel vaak opgezet, maar toen de LP verzameling uit mijn leven verdween heb ik Yes weinig tot nooit meer beluisterd. Tot vandaag dus.

Denk eerlijk gezegd dat dit wel de laatste keer was...... Het blijft best knap in elkaar zitten allemaal en de stem van Anderson is en blijft bijzonder, maar dat is het dan ook wat mij betreft.