Faith No More - The Real Thing (1989)

Laat die bescheiden maar vallen absolute classic

Heerlijk album met een prettige mix van rock en funk.
De bas doet af en toe erg denken aan Flea, maar dat mag de pret niet drukken.
Epic is uiteraard heerlijk, maar Woodpeckers From Mars mag er ook wezen (die bas!!!!).
Het prijsnummer is voor mij echter Falling To Pieces.

De cover van War Pigs is verrassend goed. Mike is beter dan Ozzy, maar Iommi mis ik wel.

Opvolger Angel Dust is het meesterwerk van de band, maar ook deze plaat is erg goed. Het aparte geluid van de band, gecombineerd met het unieke stemgeluid van zanger Mike Patton, zorgt direct voor iets bijzonders. Dat zou natuurlijk weinig voorstellen zonder goede songs, maar die zijn volop aanwezig. Vooral de langere songs, Zombie Eaters en het titelnummer, zijn erg sterk, maar eigenlijk is alles de moeite waard. Van ruige rocksongs als Surprise! You're Dead! tot een jazzy ballad als Edge Of The World: Faith No More kan alles aan.

Hij kwam pas in de band toen alle muziek voor het album was opgenomen. Pas vanaf Angel Dust heeft ie dus z'n eigen draai aan het materiaal kunnen geven. Wel verwonderlijk dat er zo'n behoorlijk album uit gerold is.

Deze plaat heb ik onlangs voor het eerst in ruim 10 jaar weer eens beluisterd en hij viel me zeker niet tegen. Samen met opvolger Angel Dust is dit in mijn optiek de beste plaat van Faith No More. Die is misschien net iets constanter qua songmateriaal, maar deze The Real Thing heb ik vroeger grijsgedraaid en bevat ook een aantal ijzersterke composities. De kakofonie aan stijlen – variërend van funk tot metal en hip hop tot rock – en de karakteristieke zang van Mike Patton maken dit tot een fijne luisterervaring die mij doet beseffen dat ik deze plaat veel te lang links heb laten liggen.

Gek genoeg vind ik de grote hit Epic niet eens het sterkste nummer van deze plaat. Die eer is weggelegd voor puike nummers als de frivole opener From Out of Nowhere of het catchy Falling to Pieces. Of misschien wel voor het meeslepende Zombie Eaters, dat rustig begint maar in alle hevigheid losbarst. En dan vergeet ik nog het acht minuten durende titelnummer dat ook bijzonder indrukwekkend is. Een plaat vol met hoogtepunten: 4*.

Prachtig album dat nog steeds klinkt als een klok! Der opener From Out of Nowhere bezorgde me destijds kippenvel en doet dat nog steeds. Na Falling to Pieces wist ik het toen zeker;kopen dat ding. een week later heb ik ook Introduce yourself gekocht. Beide schijfjes hebben ontelbare rondjes in nijn speler gedraaid en doen het nog steeds goed. TRT was een instant hit door de catchy nummers en de heerlijke productie waarin hoofdrollen zijn weggelegd voor de drummer en de toetsenist in geniale nummers. En net als Pierto vind en vond ik EPIC ook nooit zo heel bijzonder omdat het de stijl eigenlijk niet zo goed weergeeft. Hetzelfde euvel had je een aantal jaren later weer met EASY.
IY is echter geen spat minder!! Verborgen aan het eind zit Underwater Love, echt zo'n nummer waar de poppy kant van FNM in een heavy jasje tot uiting komt en dat vond ik altijd een zeer charmante kant van deze gave band.

De plaat waarop Patton zijn debuut maakte. Vanuit muzikaal (of instrumentaal) oogpunt is de schijf niet eens zoveel beter als voorganger Introduce Yourself maar Patton brengt de band naar een hoger niveau. Zanger van het eerste uur, Chuck Mosley moest het veld ruimen en dat zal ook zeker te maken hebben gehad met man's technische kwaliteiten. Vals en niet toonvast, Mosley was niet om aan te horen. Met Patton betrad Faith No More de eredivisie. Het beroemde Epic is alom bekend maar mijn voorkeur gaat uit naar Falling to Pieces; dwingend, groovend, funkend, een te gekke song. Gek genoeg was Patton ook nog een beetje zoekende met zijn 'helium' stem, op opvolger Angel Dust klonk zijn stem gerijpt en volwassen. Waarom Edge of the World op deze schijf/pagina als bonustrack staat vermeld is mij trouwens een raadsel, volgens mij stond de song altijd al op de reguliere versie. Kortom; een prima album maar nog wel typisch jaren 80, in de lijn van de peppers, veel funk en nog niet de zware toon die de opvolgers in de 'serieuze' jaren 90 zouden kenmerken. Ook had de productie nog wel wat vetter gemogen. Echter vanuit compositorisch oogpunt is dit een prima schijf.

Bij het aanvinken staat er "Niet op elke versie van dit album aanwezig". En het nummer Edge of the World staat niet op de lp versie die verscheen in 1989, waarschijnlijk omdat de speelduur dan te lang wordt wat nefast is voor de geluidskwaliteit . Maar vandaar dus. Dat het hier op de albumpagina dan als bonustrack wordt weergegeven is wel verwarrend.

Vandaar, jammer voor de mensen die de lp versie destijds hebben aangeschaft, het is toch een te gek nummer.

Ja, lp's kopen werd toen steeds minder interessant, bijvoorbeeld om er een nummer niet op stond. Maar ook ontbrak een tekstvel steeds vaker terwijl dat bij de cd-versie wel zat. Ik ben in 1989 begonnen met cd's kopen. Maar van The Real Thing heb ik nu ook de lp, voor de mooiere hoes.

Als de cd versie en lp versie tegelijk zijn uitgekomen hoeft het niet als bonusnummer te worden aangevinkt, ik weet niet of dat hier het geval is?

Op Discogs is de versie zonder War Pigs (cover van Black Sabbath) en Edge of the World de hoofdpagina. Dat lijkt me wel als de oorspronkelijke versie beschouwd te worden. Op cd kreeg je er extra nummers bij, dat diende ook om mensen te verleiden naar cd over te schakelen.

De grappen en grollen van Mosley waren de heren beu, talentvol als ze waren wisten ze tevens dat hij weg moest, wilden ze de boel professioneel aanpakken. Ergo, exit Mosley en welkom Patton. Mike is natuurlijk in alles wat Mosley niet was, groot bereik, toonvast, en inventief. Hoewel hij ook met zijn knijpende heliumzang nog zoekende is naar de juiste vorm. From Out of Nowhere is een energieke en goede opener maar behoort wat mij betreft niet tot de beste songs van het album. Epic doet zijn naam eer aan, het is afwisselend en de pianoklanken aan het einde zijn wonderschoon. Falling to Pieces vormt de masterpiece van de plaat, hier kan ik geen weerstand tegen bieden, de funky zanglijn, het onweerstaanbare ritme, prachtig. Surprise! You're Dead!, ik heb er altijd aan moeten wennen, ofschoon de groove en de riffs prima zijn, voelt het mij net te druk aan, het werkstuk dringt zich niet aan mij op. Zombie Eaters en de titelsong zijn prima composities maar behoren wat mij betreft ook niet tot het beste werk op de schijf. Underwater Love dan weer wel, relaxed, funky en catchy. Woodpecker from Mars vormt wellicht het meest veelzijdige werkje van dit album, wederom druk, chaotisch maar ook 'groovend' en afwisselend, een topsong.
Zo is The Real Thing wederom een stap in de goede richting, het is een goed en afwisselend album waarbij de komst van Patton een boost aan de band geeft.

Tussenstand:

1. The Real Thing
2. Introduce Yourself
3. We Care a Lot

Album no. 3 laat een flinke vooruitgang horen, met nummers die meer variëren en véél beter uitgewerkt zijn. Nog steeds veel funk hier, maar ook de gitaar en de keys eisen een flinke rol op. Patton zingt mij nog iets te geforceerd, maar komt er toch goed mee weg.

Opener 'From Out of Nowhere' is meteen een favoriet. 'Epic' is ook top. Van 'Falling to Pieces' vind ik wat te gladjes. 'Surprise! You're Dead!' is gewoon een metal nummer, en een heel gave ook, en grappig. 'Zombie Eaters', heeft een Simon & Garfunkel opening, barst dan bruut los, en biedt dan soelaas met een episch refrein, en verderop nog wat kwinkslagen, om vervolgens weer in alle serene rust te eindigen, geweldig staaltje songschrijven, de tweede favoriet. Het titelnummer doet ook zoiets, maar dan anders, en duurt ook wat te lang. 'Underwater Love' is niet onaardig, maar hadden ze van mij aan RHCP kado mogen doen. 'The Morning After' is vet aanstekelijk, onmogelijk om niet op z'n minst mee te bewegen en te genieten van dat akoestische riedeltje voor het contrast, favoriet no. 3. De afsluiter was vroeger ook een favorietje vanwege de oosterse tint, uitstekende instrumental met een sterke opbouw.

Op mijn cd had ik dan vroeger nog 'War Pigs' en 'Edge of the World' te gaan, dus die pik ik nu ook even mee. 'War Pigs': niet slecht gedaan, heel goed zelfs, maar ja, dat origineel, hè - van mij hadden ze het mogen laten. Afsluiter 'Edge of the World' beschrijft ongegeneerd de woorden van een pedofiel, dat heb ik nooit geweten... Nou, dat mogen de heren wel eens even uitleggen, en dat deed bassist Billy Gould met alle plezier:

"The way we write is visual. We start by describing a scene to one another. Say there's a guy in a beat-up Cadillac with ripped upholstery. Empty Kentucky Fried Chicken boxes and malt liquor bottles in the back. And there's a baby seat. In fact, that image became 'Edge Of The World.' Mutated a little on the way."

Dik vier sterren blijven staan.

Het mag geen twijfel lijden dat de komst van Patton de band voor het grotere publiek aangenamer maakte. Mosley moest volgens mij enkel weg omdat ie had lopen vechten met andere bandleden en roadies. Gewoon onhandelbaar eigenlijk. Dat had verder niets te maken met de weg die de band bewandelde. Immers, mét Mosley kreeg de band al aandacht van Warner en werden ze op tour gestuurd met de Chili peppers.

Dan nog is Patton erg belangrijk voor het vervolg van de band. Zijn jonge piepstemmetje vind ik zelf nog wat irritant hier en daar maar de gehele Faith No More-machine loopt erdoor als de gesmeerde bliksem. In Surprise You're Dead horen we al helemaal wat de man allemaal in zijn mars heeft. Lekker maniakaal.

Wat The Real Thing mee heeft, is dat elke track zich moeiteloos in je hoofd nestelt. Dit is echt zo'n album dat je zo weer meezingt al heb je het vijftien jaar niet meer gehoord.

Ik geloof dat ik via Epic waarvan de video gewoon op de Nederlandse muziekprogramma's tussen shit als Mai Tai en Patty & Shift door te zien was, de band ook heb leren kennen. Nog eens wat anders dan dat vreselijke Easy dat later de hitparades ging beklimmen. Kom er maar eens om.

Het eerste album waar Mike Patton gescout werd door de leden van Faith No More, een gouden greep natuurlijk die de band ongekende populariteit zou brengen. The Real Thing zou later overschaduwd worden door opvolger Angel Dust, waar Patton wat meer zijn stempel op had kunnen drukken. Maar, daarmee wil ik dit album niet te kort te doen, er zijn nog steeds genoeg waanzinnig strakke nummers te vinden op dit album. Epic (en die piano fade out!!) behoeft natuurlijk geen introductie, maar de eerste drie nummers op het album zijn sowieso genieten. De title track is ook sterk en het instrumentale Woodpecker from Mars is ook zeker een opmerkelijke verschijning.

Ik stond als broekie op Lowlands 2008 bij Faith No More, maar het duurde nog een flink aantal jaar voordat het kwartje echt viel. Toen ze in 2015 met veel controverse op Graspop stonden heb ik staan genieten met volle teugen.
Wat een band, wat een zanger. Fijn om deze plaat goed te ontdekken.

De ontdekking van het genie en fenomeen Mike Patton. Van cleane refreinen als epic naar de
gekte op Suprise your dead, met de opbouw in Zombie eaters als climax. Deze veelzijdigheid brengt de band echt verder, zoals op Angel Dust nog eens bewezen zou worden.

Als ik The Real Thing van Faith No More uit 1989 luister, hoor ik een album dat echt een eigen weg kiest. In een tijd waarin veel bands vooral binnen één stijl bleven, mixt deze band zonder moeite rock, metal, funk en zelfs rap. Dat klinkt misschien rommelig, maar hier werkt het juist verrassend goed.

Het album is vooral bijzonder omdat het de doorbraak betekende van zanger Mike Patton. Hij verving de vorige zanger en bracht meteen iets nieuws. Zijn stem is extreem veelzijdig: hij schakelt makkelijk tussen melodie, schreeuw en half gesproken stukken. Daardoor blijven de nummers boeien en voelen ze nooit saai.

Wat ik sterk vind, is dat de band echt samen speelt als één geheel. De baslijnen zijn funky en opvallend, de gitaren zijn zwaar maar ook speels, en de keyboards geven een extra laag die veel bands toen niet hadden. Dat hoor je bijvoorbeeld goed in “Epic”, waar alles samenkomt in een energiek en herkenbaar nummer.

Het album opent sterk met “From Out of Nowhere”, een snelle en aanstekelijke track die meteen blijft hangen. Daarna volgt een mix van stijlen: harde stukken, rustige passages en soms zelfs een beetje humor. “Zombie Eaters” laat bijvoorbeeld horen dat de band ook spanning kan opbouwen, terwijl “Surprise! You’re Dead!” juist vol gas vooruit gaat.

Niet elk nummer springt er evenveel uit. Sommige tracks zijn wat eenvoudiger of minder origineel. Toch stoort dat mij niet echt, omdat het album als geheel sterk blijft. Het voelt alsof de band hier zijn identiteit aan het vormen is, en dat maakt het interessant om naar te luisteren.

De cover van Black Sabbath’s “War Pigs” vind ik een mooi eerbetoon. Ze houden de kracht van het origineel, maar geven er toch een eigen draai aan. Dat past goed bij de rest van het album, dat ook steeds balanceert tussen respect voor het verleden en iets nieuws willen doen.

Al met al zie ik The Real Thing als een belangrijk en creatief album. Het is niet perfect, maar wel gedurfd en vol energie. Het laat horen dat muziek niet in één hokje hoeft te passen om te werken.

Nummer voor nummer

From Out of Nowhere
Een geweldige en aanstekelijke opener met hoog tempo. De riff is direct herkenbaar en de zang van Patton klinkt zelfverzekerd en krachtig. Dit nummer werd ook als single uitgebracht en zette meteen de toon voor het album. De structuur is vrij klassiek, maar de uitvoering maakt het bijzonder. De tekst gaat in essentie over een plotselinge, overweldigende aantrekkingskracht die uit het niets ontstaat. (4,5)

Epic
Dit is de grote hit van het album en misschien wel het bekendste nummer van de band. De combinatie van rapachtige stukken, zware gitaren en een opvallende pianopartij maakt het uniek. Ondanks dat rap niet voor iedereen werkt, heeft het nummer duidelijk emotie en kracht. Het beroemde einde met de piano blijft hangen. De tekst draait om het najagen van iets groots dat je nooit helemaal kunt grijpen. (4)

Falling to Pieces
Een iets toegankelijker nummer dat minder experimenteel klinkt. Het heeft een vrij standaard rockopbouw en mist daardoor wat originaliteit, maar blijft nog net prettig om te horen. De melodie is sterk genoeg om te blijven hangen. Dit nummer werd ook als single uitgebracht. De tekst beschrijft het gevoel dat je geestelijk uit balans raakt en langzaam de controle verliest. (3)

Surprise! You're Dead!
Een korte, snelle en agressieve track met veel energie. Hier laat de band zijn metal-invloeden duidelijk horen. De riffs zijn strak en het tempo ligt hoog, wat het nummer een sterke drive geeft. Het voelt bijna als een uitbarsting van geweld. De tekst lijkt op een cynische manier te gaan over plotselinge dood en de schok die daarbij hoort. (4)

Zombie Eaters
Dit nummer begint rustig en heeft even tijd nodig om op gang te komen. De eerste minuten zijn bijna zacht en melancholisch, maar daarna bouwt het op naar een intens tweede deel. Die overgang maakt het nummer interessant en gelaagd. Het laat goed zien hoe veelzijdig de band is. De tekst gaat over afhankelijkheid en verstikkende relaties, vaak geïnterpreteerd als ouder-kind dynamiek. (3,5)

The Real Thing
De titeltrack is een langer en meer opgebouwd nummer. Het creëert direct spanning en wisselt mooi tussen rustige en intense stukken. De opbouw zorgt ervoor dat het nummer blijft boeien. Instrumentaal zit het sterk in elkaar en de zang volgt die dynamiek goed. De tekst draait om obsessie en het verlangen naar iets dat echt en betekenisvol voelt. (4)\

Underwater Love
Een relatief simpel en toegankelijk nummer binnen het album. Het mist misschien wat scherpte, maar de zang maakt veel goed. De sfeer is iets lichter en bijna speels vergeleken met andere tracks. Het heeft een duidelijke groove die prettig luistert. De tekst gaat over een vreemde en mogelijk ongezonde vorm van liefde. (3,5)

The Morning After
Dit nummer heeft een rauw randje en klinkt wat gemener. De gitaren zijn scherper en het geheel voelt directer aan. Het heeft een duidelijk karakter en blijft daardoor hangen. De energie ligt iets lager dan bij de hardste tracks, maar de sfeer is sterk. De tekst gaat over de gevolgen van keuzes en het besef dat komt na een intense ervaring. (3,5)

Woodpecker from Mars
Een instrumentaal nummer dat vooral draait om sfeer en opbouw. Hoewel zang ontbreekt, laten de muzikanten hier horen wat ze kunnen. Het nummer ontwikkelt zich langzaam en eindigt sterk. Vooral het laatste deel maakt indruk. Het voelt een beetje als een intermezzo binnen het album. Omdat er geen tekst is, ligt de focus volledig op de muzikale beleving. (3,5)

War Pigs
Een cover van een klassieker van Black Sabbath. Faith No More geeft er een eigen draai aan, maar behoudt de kracht en boodschap van het origineel. De uitvoering is energiek en overtuigend. Het past goed binnen de rest van het album. De tekst is een duidelijke aanklacht tegen oorlog en machtsmisbruik. (4)

Edge of the World
Een rustiger en wat tammere afsluiter. Het nummer valt minder op na de energie van de eerdere tracks, maar heeft wel een eigen sfeer. Het voelt bijna als een vreemde afsluiting van een veelzijdig album. Muzikaal is het degelijk, maar minder spannend. De tekst gaat over verleiding en het overschrijden van morele grenzen. (3)

WAARDERING: 7,4