Duran Duran - All You Need Is Now (2010)

Duran Duran: in de jaren '80 hield ik het bij de hits en die vond ik leuk. Toch was het ook een beetje 'not done' om dit bandje goed te vinden, dus bleef het bij de belangstelling voor die hits en liet ik mijn jongere zus verder zwijmelen bij de posters van bassist John Taylor. Die vond ze helemaal te gek zoals alle tienermeiden dat toen wel vonden.
Toen Notorious uitkwam kocht ik de LP en dat was een startsein om later alsnog albums als Rio en dat heerlijke debuut te kopen.
Seven and the Ragged Tiger was het laatste album dat ik met terugwerkende kracht kocht en daarmee kwam de teller op (de eerste) 4 albums te staan.
Nu ik zo de hele lijst albums bekijk moet ik bekennen toch even mijn wenbrauwen gefronst te hebben: All You Need Is Now is album nummer 9 na Notorious, het album waar ik gestopt ben, en daarmee kun je rustig stellen dat deze band nooit weggeweest is. Met zekere regelmaat zijn ze albums blijven uitbrengen zodat je niet kunt zeggen dat ze een reunie zijn gaan houden of dat ze er na jaren afwezigheid weer eens zin in hadden.

Voor mij is All You Need is Now eigenlijk het eerste volledige album van ze dat ik hoor ruim na hun sterrendom in de jaren '80. Natuurlijk ken ik wel de latere hits (Ordinary World blijft een zeer favoriet nummer van mij) maar volledige albums dus niet.
Ik moet zeggen dat ik deze nieuwe release eigenlijk best lekker vind. Safe met Ana Matronic van de Scissor Sisters klinkt goed en in Girl Panic ontwaar ik zelfs het vuur uit de jaren '80 net als in Runaway Runaway. Ook Kelis is van de partij in het sterke The Man Who Stole a Leopard.
Producer Mark Ronson wilde met dit album de stijl van Rio benaderen. Het is hem niet helemaal gelukt maar komt toch aardig in de richting.

De release gaat binnenkort via iTunes plaatsvinden, dan praten we over 9 tracks, en in februari zal de fysieke release plaatsvinden met 3 extra tracks. Je gaat haast geloven dat dit een trend begint te worden (zie ook de Sufjan Stevens EP onlangs).
Of dit album het startsein gaat worden voor een ontdekkingstocht langs de latere albums weet ik niet daar ik begrepen heb ze hier echt terug willen grijpen naar hun oude sound en dat is er eentje die mij bevalt.
Na OMD nu dus weer een lekkere cd van andere, oude pophelden uit de jaren '80.

3,5* met absolute mogelijkheid tot verhoging.

Dit is een onverwacht sterk album geworden! Inderdaad niet het niveau van de 1e 3 platen, maar dit is gewoon het sterkste Duran Duran album sinds Seven and the Ragged Tiger. Het leuke is dat er geen 'fillers' opstaan en zelfs een paar erg sterke songs, zoals Girl Panic (heerlijke baspartij!), The man who stole a leopard (zwoel en vervreemdend) en Being Followed (doet me ergens denken aan The Cure). 4/5

Ik ben sinds Seven And The Ragged Tiger al fan van Duran Duran en iedere keer verbazen ze mij weer. Op Red Carpet staan zeer goede nummers ook al wordt hier er een beetje minder over gesproken. Box Full O'Honey, The valley, Red Carpet, Skin Divers, Falling Down, Zooming in vond ik toch echt wel goede nummers. Door de jaren heen prachtige nummers als Ordinary World,Come Undone, Sunrise, Nice, What Happens tommorow(geweldige clip), Beautiful Colours(niet eens officieel uitgebracht maar geweldig nummer), Serious en First impression misschien gelijk ook wel de 2 enige nummer die goed waren aan het album Liberty. Ook Out of my Mind van medazzaland(slechtste album van de boys) en Perfect day en Thank You vond ik waanzinnig mooie nummers.
Laatst in Heineken music hal verbaasde ze me weer, simon zong beter dan ooit en nu wederom klasse. Vindt alles eigenlijk goed van het album, maar All You Need Is Now is werkelijk een genot, het refrein blaast uit de speakers, het brengt me terug naar mijn jeugd voor mij is dit album een dikke 5, helaas gaat het niet verder.

Ik vind het een fantastisch album, ze hebben zo door de jaren heen na het album Notorious gerust wel goeie nummers geschreven maar niet een album die je van het begin tot het einde grijs draait (oeps vergeet wedding album), kan het niet afwachten dat het echte album uitkomt met die 3 of mischien wel 4 extra tracks, Mediterranea is al bekend vind ik ook een super nummer, zomers sfeertje met die rasp er door heen !
Hoogtepunten vind ik 'Safe & The man who stole the leopard !
En Live horen de heren ook al een tijdje bij de top, ze maken er een super show van.
Ook een dikke 5 !

Mark Ronson beloofde ons de opvolger van Rio, maar dit is geen Rio Part 2. Het is wel onmiskenbaar Duran Duran en beste plaat sinds Arcadia en Notorious.

Big Thing stelde destijds teleur (nu niet meer!). Liberty eveneens (nog steeds) en The Wedding Album leunt net teveel op de klasse van Ordinary World en Come Undone.

Medazzaland en Pop Trash zijn steengoed, maar staan mijlenver van de sound waar we vroeger allemaal voor vielen. Astronaut (met Andy Taylor) maakte de hooggespannen Fab Five reunie niet écht tot een feest en Red Carpet Massacre moet wellicht nog enkele jaren rijpen. Maar een typisch Duran-album was die laatste plaat niet.

Maar deze keer is het in één keer raak. Waar de eerste zetten van single All You Need Is Now de Grote Mark Ronson-belofte in twijfel lijken te trekken, weet je al snel dat het allemaal goed komt. Het refrein kan zich moeiteloos meten met de new romantic sound van New Moon On Monday. We zitten op koers.

Blame The Machines is pure 80'ies elektropop. De mislukte single Electric Barbarella was zo'n 13 jaar (!) geleden ook al zo'n track, maar deze is scherper, pakkender en het spoken words bruggetje is geniaal.

Eén van sterkste tracks is Being Followed. Dominic Brown die Andy Taylor overklast met een spaghetti gitaar en hakstrak slagwerk. Briljante melodie op een synthlijn die fijlloos op het debuut had gepast.

Leave A Light On is geen Save A Prayer, maar de zanglijnen van Simon LeBon blijven verbazen. Een bijzonder mooi begin... tot het refrein, waar de schoonheids wegebt en het plotseling een 'gewoon' liedje wordt. Ik heb het gevoel dat er veel meer in deze song had gezeten.

Ook Safe kan met niet helemaal bekoren, ondanks dat mega funky basloopje van John Taylor. Een nummer dat net iets te hip, te modern is en qua sound en sfeer. Volgens het Red Carpet Massacre idee. Als Justin Timberlake of Ana Matronic bekennen fervente Duran-fans te zijn, dan is een samenwerking nog geen garantie voor succes.

Bij Girl Panic zit de band weer op de golflengte van de fans van het eerste uur. Heerlijk drumwerk van Roger Taylor, en met 100 km per uur de eighties door. De nieuwe single?

Het pronkstuk is natuurlijk The Man Who Stole A Leopard. Bij de eerste tonen nestelt de hoes van Rio zich in je hersenpan, denk je aan de clip van The Chauffeur en wil je en passant ook The Seventh Stranger nog eens terughoren. Magistraal hoe ze de sfeer van toen weten te vangen. Ik ben voorlopig nog verslaafd.

Runway Runaway doet hetzelfde als Girl Panic en Being Followed, hungry like the wolf to be the 2nd single.

Before The Rain lijkt een goedgelukte reproductie van The Chauffeur, bijna 30 jaar later en met een andere job. Een waardige afsluiter van een 9-songs (hoe eighties!) album dat bewijst dat Duran Duran zich nooit meer hoeft te bewijzen.

Vandaag luisterde ik eerst naar het nieuwe 'synth' album van the White Lies, in jaren '80 sfeer, wat me toch iets tegenviel. Tegelijkertijd las ik de enthousiaste reacties op dit album van Duran Duran. Ik keek daar toch wel vreemd van op en heb 'm gelijk 'gescoord'. En krijg nou wat? Dit is echt een goed album geworden.

In de jaren '80 waren het voor mij vooral de hits die het 'm deden voor Duran Duran. Hoewel ze natuurlijk met ondermeer Rio ook al een goed album maakten. Dit echter is echt een prima album, met weinig mindere songs (lees: Leave A Light On). Juist met steengoede electropop (richting the Pet Shop Boys zelfs), lekkere dancepop en mooie rustige popmuziek. Lekker afwisselend dus. De productie van Mike Ronson is echt erg goed. Het maakt dit album nog net wat beter dan het al is. Kortom: een aanrader dit All You Need Is Now.
Mijn favoriete songs zijn toch die twee electropop kanjers aan het begin: Blame The Machines en Being Followed. Safe met Ana Mantrovic van Scissor Sisters mag er ook zijn, net als The Man Who Stole A Leopard met Kelis en Girl Panic.

Zes jaar geleden werd het al groots aangekondigd.
De comeback van Duran Duran.
(Reach Up for the) Sunrise van Astronaut zou de volgende grote hit worden.
Ze zagen er nog steeds uit als tieneridolen.
Vrijwel niets ouder geworden.
Het tegendeel was het geval.
Mijn dochtertje van drie jaar bevestigde het vorige week.
De DVD van Live 8.
Live in Italië.
Simon Le Bon(bon) zichtbaar trager en dikker geworden.
De rest hobbelde er achter aan.
Zijn dit ook opa’s vroeg ze.
Ja, maar dan wel die denken dat ze nog niet zo oud zijn.
Karikatuur van vergeten uitgerangeerde popsterren.
De voorspellende hit kwam er trouwens ook niet.
En dan nu weer de positieve reacties bij All You Need Is Now.
Tijd om me hier eens aan te wagen.
Gemengde gevoelens.
Enigszins hoopvol.
Al heerst de wanhoop ook.

Simon klinkt vanaf opener All You Need Is Now erg fris en zuiver.
Alleen die geluidjes spreken mij niet zo aan.
Teveel gebruik van stem vervormer en echo’s.
Wat niet nodig dient te zijn.
Verder duidelijk een gemis van een goede gitarist.
Ook hoorbaar op Bame The Machines.
Planet Earth achtig gemix als opvulling.
Snap de opzet, maar het effect ervan ontbreekt.
Bliepjes die steeds irritanter klinken.
Het wordt een steeds zwaardere zit.
Betrap me er op dat het bij Being Followed al achtergrondmuziek is verworden.
Ben ondertussen aan een berg strijkwerk begonnen.
Wat dat gefluit er tussendoor moet blijft voor mij een vraag.
Kom nu al tot een pijnlijke conclusie.
Dit kun je geen eenheid meer noemen.
Ondanks de poging tot Dreampop bij Leave A Light On.
Het lichtje is al jaren gedoofd.
Duran Duran is gewoon verworden tot een projectje van Simon LeBon en Nick Rhodes.
Lekker samen knutselen op een zolderkamer.
Omgebouwd tot kleine studio.
Onder genot van een kopje thee.
De swing komt er echter wel in bij Safe.
Dit klinkt dan ook als een prima dansnummer.
Maar dan niet van Duran Duran.
Simon Le Bon is hier niet gepast.
Baspartijen die wel vet klinken.
Miami Sound Machine doet ook nog mee.
Dr. Beat mag Girl Panic openen.
Ook hier gelukkig weer meer ruimte voor de bas.
Waar was hij bij de eerste nummers?
Het aandeel van Kelis is mager.
Haar rol te klein in The Man Who Stole A Leopard.
Geen krachtige sluipende panter.
Meer een jong lief poesje.
Ik voel me nog steeds geen hongerige wolf.
Klaar om de overige nummers te verslinden.
Runaway Runaway heeft even die mooie samenzang in het korte refrein.
Dat miste ik dus ook.
Ergens weer een verlaten stukje Planet Earth.
Het verlangen naar het debuut wordt groter.
Afsluiter Before The Rain valt ook tegen.
Terwijl Simon LeBon het gehele album aardig zong, probeert hij hier te overschreeuwen.
Het leunt teveel op oude ideeën.
Inderdaad; een slechte kopie van The Chauffeur.
Nu nog wachten tot Giel Beelen er een stukje aan gaat wijden bij DWDD.
Hij is namelijk een meester in het voorschotelen van nieuwe albums die het net niet gaan redden.

Het beeld van Live 8 in Italië vertoont zich weer.
Inclusief de wijze woorden van mijn dochter.

Ook de nummers too close to the sun en Early summer nerves zijn nog te vinden op de Best Buy Exclusive Deluxe Edition.

Early summer nerves is simpelweg een heel lekker DD nummertje, wat goed op dit album had gepast (regulier)

Too close to the sun is een ander verhaal: lijkt meer op een hobby project van Nick (heerlijke synthesizer.. ) waaraan later alsnog Simon wat teksten heeft toegevoegd.
Simon zit hier heel erg tegen de grens aan van het vals zingen, maar na meerdere luisterbeurten is ook dit nummer zeker de moeite waard.

De remix van AYNIN welke op de special edition staat kan me echt gestolen worden, had liever Early summer nerves als extra gezien.

Dit klinkt als een goed DD album uit de jaren '80, met geroutineerde dansnummers en een paar sfeervolle ballads. En het gekke is: het werkt nog steeds.

De digitale release uit 2010 sla ik 0,5* hoger aan, want Other Peoples Lives, Mediterranea en Too Bad You're So Beautiful zijn wat minder spannend dan de rest.

deze album heb ik wel een paar keer moeten beluisteren voor dat ik het echt kon appreciëren, maar nu vind ik album heel wat stukken beter dan in het begin. (mijn favoriete track: Blame the machines en Girl panic)

Wat een verademing na het Rode Tapijt-gedrocht en de beste Duran Duran-plaat sinds lang !

Samen met het te weinig gewaardeerde Pop Trash, springt deze er écht weer eens uit.

Puike composities, great vibes !!
Helemaal in het nu (enfin in 2010) en toch ook aanknopend bij de oudere Duran Duran-sound, en heel knap gedaan. Hier vind ik geen skip-track eigenlijk. En dat is een tijdje geleden voor mij bij een DD-plaat (geleden van Pop Trash eigenlijk.

Poppy, funky, vintage Duran Duran . Toen ik dit eerst luisterde was dat een geruststelling:
'Oef, ze kunnen het dus toch nog!'. Maar ook, en vooral dat: 'WAT.EEN.PLAAT!'