Talib Kweli - Gutter Rainbows (2011)

Wat is Mr. International toch een tenenkrommend slecht nummer ...

Yep hele middenstuk vind ik minder P-Dawg (3 a 4 nummers) maar begin is goed en vanaf cold rain is het zelfs erg goed... Jij blijkbaar niet

[modknip]

Ik heb de aankondiging van een site en de daaropvolgende discussie verwijderd. Je mag best een linkje zetten onder een lange review die je hier post (zoals de hiphopleeft-jongens doen), maar het is niet de bedoeling overmatig de aandacht op je site te vestigen.

Goed opgelost herman. Dit is een degelijk album, met enkele lekkere nummers, helaas ook werk van mindere kwaliteit naar mijn mening. Het titelnummer vind ik bijvoorbeeld wel erg goed, en 'So Low' is ook wel een fijn nummer. Leuk geproduceerd, en aardige raps. 'Palookas' vind ik ook wel lekker.. tot Sean Price invalt. Daarna volgen enkele skipnummers, met 'Mr. International' inderdaad als dieptepunt. 'Wait For You' staat daar nog wel tussen, aardig nummer.

Aanstekelijk is het allemaal wel, en Talib Kweli is zo slecht nog niet. Hoogstaand zou ik het echter niet durven noemen.

3 sterren

Het refrein van 'How You Love Me' doet me trouwens op één of andere manier denken aan 'My Beautiful Dark Twisted Fantasy' van Kanye West.. Vreemd..

Nu ook een video voor How You Love Me.


Mij ook. En eigenlijk aan commerciële rap of R&B in het algemeen.

Ik heb hem nog 1x beluisterd en deze keer is die niet echt goed bevallen. De helft van het album zit vol met commerciële R&B invloeden die resulteren in een saaie poppy crap nummers. En iedereen weet dat ik me mateloos erger aan deze soort van verkrachting. De andere helft, de meer ondergrondse hip-hop, is dan wel weer geweldig. Ondanks dit moet ik hem wel verlagen naar een drie.

Replay waarde is bij mij niet zo hoog

Jammer dat Talib niet zo goed rapt solo als samen met Mos Def.

Dit album begint echt erg lekker met Gutter Rainbows en So Low. Palookas is ook prima, maar dan Mr International. Ik zag dit album laatst weer staan en was bij het begin verbaasd dat ik maar 3,5 had staan. Na de eerste 4 was dat dus weer duidelijk. Waiting for You haalt het niveau weer omhoog tot het einde, maar voor mij wordt het hoge niveau van de eerste nummers eigenlijk niet meer gehaald. Wel een lekker plaatje verder, maar er zat wel meer in denk ik.

I'm On One . Gutter Rainbows bevat best een aantal prima nummers, zoals Wait for You, maar erg bij word ik er niet van. Ik ben sowieso geen Talib-liefhebber, al heeft hij natuurlijk zeker een aantal topnummers gemaakt. Mijn mening over dit album is eigenlijk illustratief voor mijn mening over Talib zelf: af en toe goed, verder schommelend tussen zeer matig en redelijk.

Dus door dit album heb je nog geen angel gekregen?

¿Qué?

Inderdaad een erg inconsistent album, nummers als cold rain en so low kunnen wat mij betreft een half uur op repeat zonder te vervelen. Terwijl een nummer als I'm On One of Mister International na de eerste klank al geskipt wordt. Jammer want in tegenstelling tot sommigen hier vind ik Kweli wel degelijk een fijne mc.

"You ain't got a verse better than my worst one" herhaalt Kweli, die ik eigenlijk alleen van enkele ijzersterke gastbijdrages bij The Roots kende, constant in "Palookas". Dan wil ik wel eens weten tegen wie hij het heeft, want de hierboven aangehaalde regels zijn ook bepaald geen sterke versregels. Gelukkig is de rest van het album, op het uiterst zwakke "Mr. International" (goedkoop kutrefrein) wel wat sterker.

De muziek hier is interessant: funky en optimistisch. Als er toch nog een regenboog in de ghetto is, is dat A) omdat het regent en de zooi kut is, B) de zon schijnt en de boel best goed is eigenlijk en C) omdat Kweli met lekker funky gitaartjes en muziek in zuurstokkleuren aankomt zetten. Dat is leuk, hoewel het meestal geen memorabele nummers oplevert.

Dat doet het flink afwijkende "Tater Tot" (is dat Duitsch of wat anders?) wel. Met een flink vervormde zanglijn, een erg ruw en donker geluid en vrij realistische samples van pistoolschoten (het is zelfs een beetje eng) werkt Talib hier tot het absolute albumhoogtepunt. Een ijzersterk nummer op een verder oerdegelijke plaat.

Een Tater Tot is een soort van aardappelkroketje geloof ik. Napoleon Dynamite eet ze altijd.

Leuke review Sean.

We hebben de eerste te pakken die serieusch denkt dat ik Sean heet.
Maar panjoe, bedankt für die informatie. Ik zal daar eensch achteraan gaan.

Hij heet Sean Paul.

O zal er op letten voor de volgende keer.

Ik ben er heel erg op gesteld dat je me bij mijn dubbele voornaam noemt. Ik noem jou toch ook niet alleen Kobe?

We zullen het onthouden Sean...

Het is trouwens Glenn daar ben ik ook heel op gesteld.

Album toen die uitkwam grijsgedraaid. Nu weer eens uit de kast geplukt maar er blijft niet zoveel van over. Veel te wisselvallig, maar een paar nummers springen er echt uit voor me. Toch om die nummers te luisteren een fijn album om zo af en toe eens op te zetten maar meer ook niet. Jammer, keek heel erg uit naar dit album.