Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Elbow komt overigens op Pinkpop, staan net voor Coldplay, mooie afsluiting die 2 bands voor de zaterdag.......

Ik kan me wel voorstellen dat je bij Elbow soms wat levendigheid en interessante instrumentatie mist, dat heb ik soms ook wel eens maar dat is bij Elbow vaak het geval bij de eerste keren dat je het luistert; langzamerhand word het steeds interessanter en levendiger.
( en wat Mark Hollis al zei - alhoewel ik dat bij Talk Talk daarin nog wel heel wat spannender en levendiger gedaan vind )

ook valt het me op dat Elbow op veel momenten verrassende/vreemde akkoorden gebrukt die soms op het eerste gezicht het nummer lijken te storen in haar eigen opbouw van melodieën. Later - dit was het geval bij TSSK tenminste wel het geval - ga je deze eigenaardigheden steeds meer waarderen.

Voorlopig klinkt het oke.

Voor de liefhebbers van recensies, hier een lijstje met een aantal Engelstalige (lovende) recensies.

Wat is Dear Friends toch mooi

Op de dag van de release al te beluisteren op Spotify. I like.

Eerste luisterbeurt allesbehalve overtuigend. De vorige was ook ingetogen mooi, met op de juiste momenten een "uitbarsting" om het zo maar te noemen. Tot nu toe kabbelt deze maar een beetje voort. Hoop dat dit nog gaat veranderen!

Ik acht de kans erg klein dat je bij de tweede luisterbeurt iets anders gaat horen.

Build a Rocket Boys! inmiddels een keer of 10 gehoord. Nadat ik lange tyd genoten heb van The Seldom Seen Kid was ik benieuwd of Elbow in staat was nog zo'n pareltje te procuderen. De eerdere albums hebben me namelyk nooit echt weten te overtuigen.

Wat blykt; wow, wat is dit heerlyk! Ik kryg hier (misschien door het weer) een ontzettend laid-back lentegevoel by. Nummers als Jesus is a Rochdale Girl, Lippy Kids en Dear Friends zyn ingetogen, maar weten me van begin tot eind te boeien en af te voeren naar een andere belevingswereld. Als geheel is dit een album waar je voor moet gaan liggen (op een bank, of in het gras in het park), je ogen sluit en je laat overdonderen door de prachtige composities en de aangrijpende zang.

The Night Will Always Win deed me ontzettend denken aan Saybia; en dan vooral qua zang en melodielyn. Bij de reprise van The Birds kreeg ik (weet niet precies waarom) sterke associaties met Sufjan.

Al met al gewoon een dikke 4.5*

the birds en lippy kids zijn zodanig geweldig dat ik nog niet aan de rest ben toegekomen.

vooral lippy kids is simpelweg godsgruwelijk mooi, beste vrienden.... nostalgic, elegant, elegiac, understated and overwhelming... een briljant nummer in al z'n eenvoud... tranentrekkend mooi...

elbow: de band die door sommige debielen vergeleken wordt met coldplay... puh

Oei, hij groeit. Zelfs als je 'm niet aan het luisteren bent.

Nadat ik met de vorige Elbow overdonderd werd door nummers als Weather to Fly en The loneliness of...lijkt dit album op het eerste gezicht een stapje terug. Rustig kabbelt het voort en vooralsnog wordt het nergens echt spannend. Dat valt helemaal op wanneer je het op de laptop luistert zonder degelijke speakers. Het is daarom wel echt een must om dit album op goede speakers te luisteren, anders mis je helemaal de essentie. Het lijkt hem vooral in de subtiliteit te zitten waarin Elbow ons als luisteraar wil betoveren. Eigenlijk is het heel simpel, na 4/5 luisterbeurten lukt het nog steeds niet om een waardering te kunnen geven. Ik heb geen idee wat ik aan deze plaat zou moeten geven. Vreemd is dat.

En toch hè, toch zet ik dit album vooralsnog steeds weer op. Die drang blijft aanwezig en ik betrapte mezelf erop dat ik een nummer van Build a Rocket Boys! aan het neuriën was. Dat, terwijl de plaat niet opstond. Zijn dat misschien de voortekenen, dat de plaat wel degelijk een groeier kan gaan worden? Dat hij echt onder de huid gaat zitten? Vooralsnog heeft Elbow naar mijn mening een raadsel opgeleverd. Aan de luisteraar om af te haken, of toch dit raadsel proberen te achterhalen. Je zou zeggen, dat laatste heeft Elbow na de vorige plaat zeker wel verdient.

Iemand een idee waar we meneer John Moseley van zouden moeten kennen?
Ik weet het niet en een korte zoektocht via google brengt geen duidelijkheid, dus vandaar mijn vraag.

Ben benieuwd!

Met dit weer en dit album kan je weekend niet mooier beginnen!
Heerlijk!

Het blijkt een piano stemmer, een amateur met de juiste stem die ze ervoor hebben ingehuurd, leuk weetje!

Ik zou zeggen, koop het album! Het staat in het boekje.

Niet iedereen heeft de luxe van een vrije vrijdag, ik ben gewoon aan het werk, maar ga zeker nog langs de platenboer voor ik naar huis toe ga.

The Seldom Seen Kid was enkele jaren geleden mijn kennismaking met Elbow.
In he tbegin moest ik er niks van weten. Naderhand ben ik het album steeds meer gaan waarderen.
Ik heb Build a Rocket Boys! nu 2x beluisterd en tot nu toe valt deze schijf tegen. Hopelijk veranderd na genoeg luisterbeurten ook bij dit album mijn mening.

Het klinkt erg goed, maar of dit het niveau van The Seldom Seen Kid gaat halen betwijfel ik. Zoals eerder aangegeven, is het begin van de plaat het sterkst.

De elektronische experimentjes zijn trouwens best leuk. moeten ze vaker doen;)

Toch wel een aardige meevaller deze nieuwe van Elbow. Ik deel niet in het enthousiasme van The Seldom Seen Kid en wilde daar eigenlijk ook afhaken. Maar na het horen van Neat Little Rows besloot ik het er toch op te wagen. Het is me niet tegengevallen wat de heren hier laten horen. Sowieso spat de muzikaliteit er van af. Ik zal echter nooit echt fan worden van deze band omdat ze me niet over de hele linie kunnen boeien. Neemt niet weg dat ze met Neat Little Rows voor mij voorlopig de beste song van 2011 in handen hebben.

Dear Friends, wat een pareltje

Vandaag eens flink geluisterd maar ik vind het niet beter dan de eerste keer. Een aantal keer heb ik zelfs de Skip-knop gebruikt op Spotify! The Birds vind ik enorm overgewaardeerd en 8 minuten is gewoon veel te lang, het blijft niet boeien. Lippy Kids springt er gewoon bovenuit, een enorm mooi nummer wat niet op The Seldom Seen Kid had misstaan. With Love is voor mij echt een skipper en ook Neat Little Rows kan me niet boeien. Jesus Is A Rochdale Girl is dan weer prachtig en Guy Garvey zingt veel lager dan normaal.

Het kost mij gewoon moeite om door het complete album te komen, ik vind het te veel kabbelen. Iets wat ik bij The Seldom Seen Kid compleet niet had. The Night Will Always Win vind ik ook helemaal niks en is dan ook een skipper. Met High Ideals heb ik weer een topper te pakken. Aan het eind haak ik gewoon af, ik heb het na 8 nummers eigenlijk wel weer gehoord.

Ik denk dat dit wel de teleurstelling van 2011 gaat worden. Na het meesterwerk The Seldom Seen Kid is er nu het middelmatige Build A Rocket Boys. 3 sterren en dat vind ik nog hoog ingezet van mij. Er staan namelijk echt een aantal pareltjes op, waaronder Lippy Kids wat een van de beste nummers van Elbow is.

Langzaam maar zeker ontpoppen ze zich allemaal als pareltjes, de 4,5* blijft ferm overeind. The Birds blijft mijn favoriet, wat een heerlijk nummer is dat toch.

Jammer dat je deze niet kan waarderen Don. Eigenlijk verbaast het me wel, zo groot is het verschil met The Seldom Seen Kid, wat betreft sound en wat mij betreft qua kwaliteit ook niet maar daar verschillen we duidelijk van mening.

Poef, net 2 keer beluisterd, en ik vind het heerlijk klinken. Prachtige songs stuk voor stuk.
Was hem aan het beluisteren tijdens het koken en eten, en ik heb geen enkel moment gedacht van, "dit vind ik maar niets".
Ben benieuwd wat dit de rest van het weekend gaat geven, maar veel twijfels heb ik al niet meer: Het vervolg van The Seldom Seen Kid is hier!!

Na een 1e luisterbeurt hoor ik hier nog geen Seldom Seen Kid 2 in.
Lippy Kids vind ik er voorlopig bovenuit steken samen met Jesus Is A Rochdale Girl.
De plaat is in ieder geval zeker meer luisterbeurten waard.

Eerste luisterbeurt achter de rug. Ik vond het mooi, minder afwisselend dan The Seldom Seen Kid, dat wel. Ik verwacht dat dit nog enorm gaat groeien, het blijft Elbow, en het blijft van een zeldzame klasse. Openingsbod: 4.

Vinyl gepre-ordered, dus ik ben heeeeel benieuwd. Wel jammer van de 'manufacturing issues' waar ze mij vandaag over inlichtten...

Afijn, ik heb de tijd

Ik loop achter, hij is d'r dus al! Ik pindakaas 'm momenteel pas binnen, ben zeer benieuwd of die waardering juist is.

Hoe gemakkelijk hadden de heren van Elbow een herhaling kunnen doen van hun eerdere succesalbum TSSK, zie ik daar de festivalweiden en stadions al lonken?

Nee hoor, in plaats daar van krijgt de luisteraar hun meest ingetogen, delicate en minimale album, een album waar je 's avonds met een goed glas wijn echt voor moet gaan zitten. Ik hoor vleugen Peter Gabriel en Blue Nile, de klasse en creativiteit druipt er van af. Elbow is te dwars om een TSSK II te maken, gelukkig maar.

Ik ben al vanaf hun debuutalbum een groot liefhebber van Elbow en dan is het leuk om te zien dat het van "jouw bandje" ineens een grote naam is geworden, zonder dat de heren daar concessies voor hebben gedaan. Die beschrijving gaat moeiteloos op voor hun nieuwe album, gewoonweg hun zoveelste mooie album dat waarschijnlijk hun populariteit alleen maar zal vergroten. Van With Love en Open Arms ben ik nog niet zo weg, maar de rest is weer betoverend mooi.

With Love en Open Arms hebben iets gospelachtigs. Ik moet zeggen dat ik dit ook de minste nummers vind, hoewel ik ze nog steeds fijn vind en ook zeker niet zou skippen.

Dat doe ik ook zeker niet. Ze zijn niet slecht, maar niet zo magisch als de andere nummers. Andere gospelachtige nummers van Elbow zoals Grace Under Pressure en One Day Like This vind ik overigens geweldig.