Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Elbow's vorige plaat (Seldom Seen Kid) was wel zo briljant, dat mijn verwachtingen hooggespannen waren. Te, zo bleek. De eerste single (Lippy Kids) en de tweede overigens ook (Neat Little Rows) zouden hun plek op Seldom Seen Kid verdiend hebben. With Love zou daar wat mij betreft ook nog bij horen, maar de rest van de tracks zijn toch wat saaiig. Mooi, maar saaiig. Misschien moet ik de doffe pianoklanken wat meer luisterbeurten geven, maar ik vrees dat Seldom Seen Kid te goed was.

Perfect omschreven hoe het mij ook is vergaan met dit album:
Elbow: Build a Rocket Boys! Digg* cd bespreking

Sommige albums hebben inderdaad meerdere luisterbeurten nodig om ze te waarderen. Daarom geef ik pas mijn beoordeling na tenminste 2x (en meestal meer) beluisteren.

Nog te vroeg voor een definitief oordeel maar vooralsnog: erg rustig en stemmig, creëert een serene prettige sfeer

Je weet dat het mogelijk is je stem aan te passen op deze site.

Dit is echt een moeilijke plaat om een beoordeling op te plakken.. Elbow heeft me met eerder werk overtuigd van hun klasse, Guy Garvey's grootse stem daarbij als speerpunt. Dit is de plaat na de plaat van de grote doorbraak, en dan is het altijd nieuwsgierig zijn naar hoe de band daarmee omgaat. Ik heb de indruk dat Elbow nog altijd een eigen koers vaart. Deze plaat trekt me echter minder aan dan bijvoorbeeld 'The Seldom Seen Kid'. We zullen gewoon afwachten, en nog wat meer luisterbeurten gunnen. Daarna zien we wel.

Wisselvallig album, maar toch de moeite waard om het meermaals te beluisteren. Je moet een album van Elbow als een verhaal beschouwen, het ene wat ruiger en donkerder dan het andere, en met 'Build a Rocket Boys!' primeert volwassenheid, aanvaarding en levenservaring.

Poeh, aangeschaft ( toch ) en sindsdien niet meer losgelaten ! Vind hem zelfs magisch, afwisselend en zit me totaal onder de huid. Ergens kan ik dit niet goed beschrijven, het is een gevoel wat ik niet onder woorden kan brengen.

Maar.. dit album raakt me... deze muziek is over nagedacht en toch uit het hart..

Ik vind " Seldom " heel mooi, maar voor mij gaat BARB er dwars overheen..

Nog even dit. Zijnde Gabriel fan word ik ook best wel gelukkig hier hoor !! Zelfs het nummer Dear Friends had zo ( ook dat hoge gitaardeuntje op de achtergrond ) wat betreft sfeer en stem op een Genesis album uit de beginjaren 70 ( bv ' Trespass ' ) kunnen staan... Mooi !!!

Ik heb het album zaterdag gekocht en er zijn enkele nummers ( The Birds, Lippy Kids ) die ik fantastisch vind, de rest moet ik maar eens op mijn gemak gaan beluisteren om tot een afgerond oordeel te komen.

Net terug van de O2 in London. Zeer goed concert, vooral Open Arms is live veel beter dan op plaat. Ook leuk dat ze helemaal losgingen bij de reprise van One Day Like This.

Dat van Open Arms is ook wel te verwachten, een typisch meezingstadionpopnummer wat ter plekke meer indruk maakt. Ditzelfde vind ik overigens gelden voor One Day Like This, hoewel ik dat nummer op het album beter vind dan eerstgenoemde.

De titel alleen al, “Build a Rocket Boys!”, ontleend aan single “Lippy Kids”, mag prachtig heten. Jeugdig optimisme, vol vertrouwen de toekomst tegemoet gaan, terwijl het onzekere van de tienerjaren nog steeds in de tekst verankerd is. Ik heb zelf nooit gehoord, maar de zinsnede “The cigarette senate was everything then” is al zo sterk beeldend en roept een gevoel op dat me terug doet denken aan de rokers buiten op het plein van mijn oude middelbare school. Dit lied lijkt het sleutelnummer van de plaat te zijn door de titel te leveren en het concept van middelbare

Dit sleutelnummer is echter “Jesus is a Rochdale Girl”, dat zo mogelijk nog mooier getiteld is dan de cd zelf. Het schijnt dat dit langzame, kleine nummer met prettige elektrische piano de aanstichter van al dit moois is geweest. Niet alleen wordt het grootse van die voorganger (laten we eerlijk zijn, “The Loneliness of the Tower Crane Driver” ging net iets te ver) wat meer teruggebracht: meer “Mirrorball” dan dat eerdergenoemde nummer.

Opvallend is het wel dat er zo nadrukkelijk teruggegrepen wordt op jeugdherinneringen, want mijn eerste kennismaking met Elbow was dankzij die prachtige singles van “Leaders of the Free World”, die ik destijds nooit gekocht heb omdat ik gewoon niet veel kocht. De eerste keer dat ik dit gezelschap zag was de video van “Forget Myself”, waarna ik gelijk dacht dat om een stel vijftigers ging. 31 bleek dhr. Garvey toen ongeveer te zijn. Toch kwam ik maar niet van het idee af dat het hier om een stel doorleefde heren ging. Nu is Garvey 37 en klinkt hij nog steeds alsof hij een heel leven achter zich heeft. Dat heeft hij, een leven vol kleine, mooie momentjes die gememoreerd worden, met een ongelofelijke tederheid. Elbow is de Herman de Coninck van de muziek.

Ironisch is het dan ook dat de albumopener, “The Birds” (dat bijna net zo mooi is als “Mirrorball”) dwingend blijft herhalend dat terugkijken voor de vogels is. De band lijkt zichzelf in deze prachtopener ook sarcastisch toe te zingen met de regels “What are we going to do with you/the same tale every time”. Hoe er langzaam naar een bescheiden climax gewerkt wordt, waarbij het koortje zich als in een mantra blijft herhalen… Een prachtig emotioneel moment. Het maakt wel dat dit ook zo’n album is waarop het eerste nummer het beste nummer is, maar dat maakt niet uit want in deze nieuwe uitbreiding van het universum dat Elbow heet valt nog genoeg te ontdekken.

In “Neat Little Rows” wordt wel naar voren gekeken, naar het overlijden van de ik-persoon (Garvey, mag ik aannemen?) zelfs. Helaas is dit wel het minste liedje van het album (het hierna besproken nummer beschouw ik meer als een intermezzo). Het ouder worden neemt dan ook een plaats in op het album, zoals in de reprise van “The Birds” waarin pianostemmer John Moseley met doorleefde stem terugkijkt. Ook hij is blijkbaar een vogel, net als de rest van Elbow. Gelukkig lijkt het probleem van het verouderen hier niet tot The Cure-achtige toestanden te lijken en toont Guy zich geen Robert Smith, hoe goed die ook mag zijn.

“Open Arms” is de andere kant van de medaille die “Grace Under Pressure” heet. Het koorwerk helt nogal over naar dat nummer, maar “We’ve got open arms for broken hearts like yours” is toch wel erg andere koek dan “We still believe in love, so fuck you”. De prachtige zin “And you're not the man who fell to earth/You're the man of La Mancha” moet nog vermeld worden. Ook dat andere met opvallend koorwerk versierde liedje, “With Love” zit vol liefde. Feelgood zonder dat het Disney-sentiment wordt.

Dat lijkt het bijna te worden in afsluiter “Dear Friends”, waarin de zin “You are here are in my head, in my heart” voorkomt, het enige moment op het album dat er een cliché uit Guys mond ontsnapt. Maar het is ook deze zin die de link legt met de afsluiter van dat ene album, “Friend of Ours”. Daarin werd een overleden vriend geëerd, nu zijn de vrienden die nog leven aan de beurt om de liefde verklaard te krijgen in een subtiel, fijn liedje. Een lichtelijk dissonante gitaar, een klavecimbel en een dronken, woordloos “aaah”-koor eindigen een album dat eigenlijk een verbeelding van de essentie het leven zelf is.

Ha, heerlijk, een betere diepgang in deze cd. Zal er zelf, binnenkort, er ook eens eentje maken. Verdienen de heren wel. Dank je Slowglaze !!

Hier kan ik het wel mee eens zijn. Toch enigszins teleurstellend na alle 5* reviews online en in tijdschriften. Het is echt met name de wisselvalligheid, en soms vind ik het album iets te lichtvoetig.

Wel een groep om in de gaten te houden en wat meer van te beluisteren. Nummers als 'The Birds', 'Neat Little Rows', 'High Ideals' en 'Dear Friends' zijn uitstekend.

Zeker een groep om in de gaten te houden. Ze maken ijzersterke nummers. Een heel album is imo echter vaak teveel van het goede. Het gebert zelden dat ik een Elbow album in zijn geheel luister. Daarvoor is het toch vaak wat te eentonig. Ik mis af en toe de spanning om het boeiend te houden. De drie openers en The Night Will Always Win zijn mijn favorieten hier. Toch wat minder sterk dan The Kid.

WOW!
Ik vind tot nu toe alles tegen vallen wat er in 2011 uitkwam, maar dit.... Dit is gewoon weer goede muziek, waarvan ik bijna vergeten was dat ie nog gemaakt werd. Zat er eerst over te denken om mijn pinkpop kaartje te verkopen, maar dit zet me toch wel weer aan het denken...

Nog net op tijd zapte ik gisteravond langs de Beeb.
Het was helemaal langs me heengegaan , maar blijkbaar is er weer een nieuwe serie ' Later ' begonnen.
Kon ik nog net het laatste nummer meepikken: Elbow met de nieuwe festival megameezinger: Open Arms.
Nog nooit eerder, in al die jaren dat ik Later kijk, zag ik het publiek zo meezingen, klappen en zwaaien en enthousiast reageren.

Elbow is ,in Engeland in ieder geval, rock royalty geworden...jammer?
Ach nee, ze verdienen het gewoon: jarenlang kwaliteits albums afleveren, veel optreden, ze werken hard ,
maar je vraagt je alleen altijd af what's next Elbow?

Want wat ik zag was een publiek wat bijna op een Last Night of the Proms manier reageerde.
Er werd nog net niet met Union Jacks gezwaaid of met luchthoorns getoeterd.
Hoe sterk zullen de benen van de Elbow heren blijken te zijn?
Hoe kan een band weerstand bieden aan dit soort taferelen, en toch hun eigen ding blijven doen?

Op zich is het al knap om met een ingetogen album als Build a Rocket Boys uit te durven komen, na het succes van the Seldom Seen Kid.
Ik zou alleen echt niet weten hoe verder; gezien het succes wat de band heeft.

Hoe lang voordat de Rupert Murdoch pers zich stort op deze sympathieke Mancunians?

vrijdagavond zenden ze nu de uitgebreide later uit , langer en met meer nummers , er was idd maar 1 nummer van elbow te zien gisteren , maar wel uitmuntend ! dus vrijdag kijken oldfart ! dan spelen ze normaal 3 nummers !

Thanks: Dat gaan we zeker doen Beast ,
want behalve Elbow zijn ook onder andere het McCoy Tyner Quartet, Anna Calvi en Kristian Matsson ( tallest man on earth) te zien.

Wie is de beste heer Moseley eigenlijk? Werkelijk een prachtige stem!

Kijk even op pagina 11 bij dit album, teruglezen is soms zo gek nog niet

Moseley heeft in ieder geval een doorleefde stem, die perfect bij de sfeer van die reprise past. Slowgaze vermeldde dat reeds in zijn overigens sterke review.

Antwoord reeds gevonden, af en toe een beetje terug lezen kan nooit kwaad. Maar ja soms wint het gemak van vragen het van de moeite te zoeken

Briljant, die the Birds reprise, waarin nu als oude man op het leven terug gekeken wordt.

Al met al was ik in het begin nog gematigd enthosiast over deze nieuwe Elbow, toch moet ik bekennen dat ik steeds maar weer de neiging heb de nummers opnieuw te beluisteren. Dit is absoluut een groeiplaat, gister zat ik nog op 3,5 ster wat nu inmiddels 4 is geworden. Wie weet dat het toch nog kan tippen aan the Seldom Seen Kid!

I miss your stupid face..

Bijzonder.. Ik had mijn i-pod op shuffle staan en toen werd The Birds reprise voor The Birds zelf afgespeeld en bij mij kwam dat muzikaal juist beter over.. Mooi dat gegeven van " Oude Man Kijkt Terug..".

Zag eerst veel negatieve reacties op ' reprise '. Zelf vind ik het mooi en ook best wel Engels traditioneel. Meerdere Britse muzikanten gebruiken dit ( Pink Floyd / Kate Bush ), misschien iets cultureels..? Achtergrondkoor is mooi vullend.. Maar ook de achtergrondgeluiden zijn van belang.. Intro met cafe geluiden ? Eindigend met de woorden " Shut up " en de zanger komt er in..Weemoedig maar oh zo verdomd Brits..

The Birds zelf ( en heb ik ook bij Dear Friends, verder niet ) is een duidelijke ( m.i. ) verwijzing naar Peter Gabriel / Genesis. Intro nog niet helemaal ( wel lekker crispy geluidje daar.. ).

Maar als dan de overgang wordt ingezet met de basstuwing en de hoge synths en Garvey wat kreten slaakt, nou dat is Gabriel solo ten voeten uit.. Ik hoor hem zelfs ( zal wel niet ) in de verte meezingen..

Is dat gedeelte voorbij en wordt het afsluitstuk ingezet met de mellotron, word je mee terug genomen naar de beginjaren 70 van Genesis met Gabriel nog als zanger.. Had niet misstaan op Foxtrot uit 1972 ( ook de lengte van het nummer ). Zelfs de zang is hetzelfde vervormd in combinatie met de uithalen van Garvey.. ( gelijk Gabriel als leadzanger toen ). De achtergrondzang blijft Elbow, blijft eigen geluid..

En als de mellotron stopt een complete overgang naar het hedendaagse Elbow.. En zo hoort het, vind ik..

Ode aan ? Invloed van ? Zie ik het verkeerd ? Is het wat ik wil horen ? Of is het mijn kennis van..?

Bloedmooie nummers, allebei..

Ik ben enthousiast, vooralsnog 3,5*

In tegenstelling tot de ervaring die de meesten hier hebben greep deze nieuwe Elbow mij direct bij de strot.
Dit is het geluid, de subtiele aanpak die mij op de vorige platen al het meeste boeide en ontroerde, en bij (pop)muziek in het algemeen het meest boeit en ontroert.
Blijft stijf in m'n cd-lade liggen en draaien, komt niet heel veel voor bij andere nieuwe releases, derhalve gewoon gewaardeerd naar de allergrootste klasse: 5 sterren.

Het album begint bij mij te groeien. De eerste 5 nummers blijven erg goed (wat is er overigens mis met Neat Little Rows?) maar ik begin nu ook nummer 7 en 8 te 'begrijpen'. Open Arms blijft minder en ook de 'slaapnummers' The Night Will Always Win en The Birds [Reprise] doen mij nog weinig. De afsluiter pakt me ook nog niet helemaal maar ook deze groeit momenteel. 4*

Lippy Kids

Haha, okee okee, zo lijk ik wel heel hypocriet. Dat eerste heb ik gepost in een vlaag van enthousiasme en ik zal het even onderbouwen: Ik vind Lippy Kids een fijn nummer omdat het zo breekbaar klinkt, maar wel heel hoopvol. En ik kan de keus om weinig instrumenten te gebruiken waarderen, omdat zo de boodschap nog beter aankomt.