Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Van mij mag je het voortaan bij Lippy Kids houden. Kort maar krachtig.

En zo is het nooit goed! .... (voor de moderators) In tegenstelling tot dit album dat vooral met de eerste paar nummers en laatste nummer erg sterk is. Het deel er tussen moet wellicht nog wat groeien.

leuk voor als ik niet kan slapen.

Geef mij maar Asleep In The Back

Deze plaat heeft lange tijd nodig gehad om mij te kunnen pakken.Waar ik The Seldom Seen Kid na 2 luisterbeurten in mijn hart had gesloten,heeft deze er ruim een maand en 2 luisterbeurten per dag over moeten doen.The Birds en Lippy Kids bevielen me meteen ,maar alles wat daarna kwam had ik toch flink moeite mee.Het irritante refrein van With Love en de versnelling in Neat Little Rows,ik kon er niks mee.En dat drakerige Open Arms.Ik gruwde ervan.Was dit de band die mij zo verrast had met TSSK?Maar zo zie je maar,de aanhouder blijkt te winnen en na ruim een maand valt bijna alles op zijn plaats.Ik zeg bijna want Open Arms is er niet beter op geworden en Neat Little Rows zal bij mij ook niet de top 10 van meest memorabele Elbow songs halen,maar op 1 of andere manier klikt het nu een stuk beter tussen mij en het album.Ik vind 4 sterren op zijn plaats en nog even een speciale vermelding voor Dear Friends als prima afsluiter.

Een goed maar weliswaar geen fantastisch album. Het album opent op een gewaagde wijze met The Birds. Daaropvolgend is het hoogtepunt van het album, met Lippy Kids. Werkelijk een prachtig nummer dat maar moeilijk te overtreffen wordt in 2011. Andere hoogtepunten worden gevormd door onder andere With Love en Dear Friends. De andere nummers zijn helaas niet memorabel genoeg.

Goed album. Doet voor mij niet onder voor TSSK, misschien iets minder snel toegankelijk. Dacht zelfs bij het eerste nummer iets te horen van een mix van Camel en King Crimson (dat zal mijn afwijking wel zijn )
Geweldige luister ervaring.

Ja mij ook, die heeft tenminste dat scherpe randje dat deze hier mist . Al met al geen slechte cd hoor, maar ben toch aan het denken om hem met ene halfje te verlagen.

Het scherpe randje is er inderdaad af, dat is jammer.

Ik kan trouwens geen band noemen die zich ontwikkelt van een commercieel naar een minder commercieel geluid, het is vrijwel altijd de weg naar de toegankelijkheid. In het geval van Elbow valt het in ieder geval te prijzen dat ze hun eigen geluid niet verloren hebben.

Ik besloot na het horen van het geweldige Lippy Kids deze plaat maar eens te beluisteren. Jammer genoeg kwam ik erachter dat deze muziek niet voor mij weggelegd is. Lippy Kids is eigenlijk het enige voor mij echt boeiende aan deze plaat. Voor de rest kabbelt het wat voort en gaat het eigenlijk snel vervelen. Jammer...

O jongens... na het briljante seldom seen kid ben ik toch wat teleurgesteld!
ik weet nog niet precies hoe ik m moet plaatsen.. het is me te rustig, ik mis iets....

Dat is inderdaad vaak het geval. Ik vind het dan ook van karakter getuigen dat Elbow 'dicht bij zichzelf' blijft. Build a Rocket Boys! heeft toch een eigen sfeer ten opzichte van de andere albums. Niet beter wat mij betreft, maar wel een mooie aanvulling op wat er al was.

Overigens zijn andere voorbeelden van artiesten die minder commercieel zijn geworden mi The Beatles, Radiohead, Tom Waits en Sufjan Stevens (en vast nog een lange lijst).

Neil Young, Lou Reed, Tom Waits, Freddie King, Talk Talk, Robert Plant, Prince, Rick Wakeman en Steve Winwood bijv.

Marillion op zich ook wel na Misplaced Childhood. Pink Floyd heeft het beide kanten op gedaan. Eerst van psych naar toegankelijke prog, en toen met Animals t/m The Final Cut weer omgekeerd (al verkocht The Wall natuurlijk uitstekend). Yes idem dito.

Het is inderdaad wel zo dat het vaker steeds toegankelijker wordt dan omgekeerd.

Cézanne, Picasso en Kandinsky ook.

‘Seldom Seen Kid’, de vorige plaat van Elbow, was na drie uitstekende platen uiteindelijk ook de grote doorbraak voor de band. Ik heb de vergelijkingen met Coldplay nooit echt begrepen; maar bij het horen van de begintonen van ‘Dear Friends’ moet ik wel onwillekeurig denken aan Chris Martin en z’n kompanen. Wil dat zeggen dat ‘Build A Rocket Boys!’ een doorslagje is van Coldplay? Nou, zeker niet! Terwijl Coldplay na twee platen het beste al had gehad, blijft Elbow op een vrij constant niveau acteren, al vind ik deze net wat minder dan ‘Seldom Seen Kid’. Maar ach, dat was zwaar om die plaat te overtreffen. Al bij al hebben ze met deze nieuweling een goeie plaat afgeleverd; en ik ben er van overtuigd dat we in de toekomst nog wel enkele van die sterke platen mogen verwachten.

Een topplaat is dit echter niet. Het lange, aan Talk Talk refererende ‘The Birds’ mag dan wel een sterke opener zijn, en met ‘Lippy Kids’ volgt daarop het hoogtepunt van de plaat; na deze twee songs hadden we het beste reeds gehad. Na één luisterbeurt, welteverstaan. “Looking back is for the birds”, zingt Guy Garvey. Deze plaat gaat meer over zijn verleden, omdat hij over het heden helemaal niet meer te klagen heeft. daarom kijkt hij terug op zijn verleden, zoals in het met een prachtige tekst begiftigde ‘Lippy Kids’. Het gefluit in deze song geeft het ook een luchtig karakter, terwijl het toch overwegend zwaarmoedig klinkt. Dat geeft het nummer net het contrast dat het nodig heeft. Magistrale opbouw, ook, die spanning!

‘With Love’ geeft zichzelf pas prijs na een aantal luisterbeurten. Dat koortje is zo leuk, haast speels. Voor de rest misschien geen hoogvlieger, maar toch uiterst genietbaar (let ook op dat leuke pianolijntje, typisch Elbow!). ‘Neat Little Rows’ duwt het gaspedaal in, is misschien af en toe een beetje te opgeblazen voor het algemene karakter van deze plaat, maar tekstueel dan weer geweldig. “Lay my bones in cobblestones; lay my bones in neat little row”. Dat vind ik erg goed gevonden, en geeft de song de nodige dosis pit, eigenlijk.

‘Jesus Is A Rochdale Girl’ is dan weer een erg sober nummer, met een drijvend ritme weliswaar, maar toch. Ongekend sober voor Elbow, voor zover ik ze ken. Garvey fluistert bijna, ondersteund door akoestische gitaar. en om het niet saai te laten worden, gooit men er nog wat extra tussen (keyboard?). een frisse toets, had van mij nu niet echt gehoeven, maar het maakt de song zeker niet slechter. ‘The Night Will Always Win’ vind ik het zwakste nummer op de plaat, het weet me gewoonweg niet te boeien. Wat best vreemd is, want het herbergt toch enkele mooie elementen, zou je zeggen. Misschien ga ik ‘m ooit wel eens leren waarderen, maar thans vind ik er niet veel aan. Jammer, want zonder deze song zouden 4 sterren zeker gerechtvaardigd zijn geweest.

‘High Ideals’ is wel weer erg sterk, dus het is geen situatie van “de inspiratie was op”. Zulks vond ik ook moeilijk te geloven, van een band als Elbow. Het neigt weer wat meer naar vroeger werk van Elbow, met dat bombastische, volle geluid. Blazers en strijkers, in een razend interessant gevecht met elkaar verwikkeld. Solide songbasis, dankzij de basgitaar. Quasi willekeurig pianogetokkel. Garvey met z’n geweldig charismatische stem. ‘The River’ is van een geheel andere orde. Het waterige pianospel doet mij eerlijk gezegd wat denken aan Gazpacho, zulke bands. Tot Garvey begint te zingen, natuurlijk, want Garvey doet enkel denken aan… Garvey. Juist ja. Leuk nummer, dat zeker wel.

‘Open Arms’ is een meezinger, dat kondigt zich (helaas) een beetje te voorspelbaar aan van in het begin reeds. Dat hoor je aan het langzaam aanzwellende geluid, en wanneer het refrein dan losbarst, klinkt dat bij een eerste paar luisterbeurten wel vrij indrukwekkend, maar dat vermindert toch naarmate je deze plaat meer beluistert. Dan ga je de kleinere momenten wat meer waarderen. Zoals ‘The Birds (Reprise)’, een korte reprise van de opener, met een kippenvel creërende John Moseley (een acteur of zo, ken ‘m niet). Hij klinkt in ieder geval als een oude, doorleefde man die het allemaal al wel een keer gezien heeft. ‘Dear Friends’ is een waardige afsluiter, met een mooi, emotioneel thema. Het gitaarlijntje doet me, zoals eerder gezegd, aan Coldplay denken, maar daar houdt de vergelijking ook op. Elbow is Elbow, en heeft met ‘Build A Rocket Boys!’ toch weer een sterke plaat uitgebracht. Het mooiste tekstfragment vinden we terug in ‘Open Arms’: “And you are not the man who fell to earth; you’re the man of La Mancha”. Doet me denken aan windmolens.

3,5 sterren

Wel AOVV, uw bespreking was zeer goed en ik heb er van genoten. Ook uw denken over de plaat spreekt me aan. Kant A is voor mij nagenoeg perfect te noemen en haalt zelfs het niveau van The Seldom Seen Kid. Maar nummers als The Night Will Always Win, The River en The Birds (reprise) zijn geen hoogvliegers. Ik weet zelfs niet hoe ik over die reprise moet denken of wat daar het idee van was.



Aan Talk Talk refererend? Verklaar u nader a.u.b.!

Vooreerst bedankt, Leeds.

'The Birds' is zo'n uitgesponnen song, die een erg boeiende spanningsboog beschrijft, en daardoor een eigen leven gaat leiden. Elbow zoekt nieuwe wegen op, en dat is mooi, want zo verleggen ze hun eigen grenzen. Talk Talk is misschien niet de enige naam die dan genoemd kan worden, maar ik moest aan hen denken.

Ik geef toe, dit is pas mijn eerste Elbow album. The Birds en Lippy Kids zijn in mijn optiek klassiekers. Niet alle nummers zijn briljant, echter ik kan geen minmunt ontdekken. Een waardering dan ook van 4,5.

Als gevolg van dit album heb ik dan ook maar blind de andere 4 albums aangeschaft.....

Anders dan velen was ik minder enthousiast over The Seldom Seen Kid. Elbow koos voor variatie en uitgesproken nummers, maar sommige gingen me verassend snel tegenstaan.

Daarmee vergeleken is Build a Rocket Boys! ingetogener en vooral evenwichtiger. Voor avontuur moet je niet bij Elbow zijn, toch hebben de meeste nummers wel 'iets'.
The Birds (Reprise) lijkt trouwens op een Robert Wyatt imitatie, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn .

Tja, wat zal ik zeggen? Op de een of andere manier wil het album maar niet beklijven. En na een tiental luisterbeurten waarvan de laatste drie op de koptelefoon, blijft de twijfel bestaan.
Prachtig album en het valt te bewonderen dat Elbow niet heeft gekozen voor de makkelijke (stadion)weg en dicht bij zichzelf is gebleven.
Maar ik ben er eindelijk achter wat er aan ontbreekt. Tranen in mijn ogen. Zowel live als op vorige albums werd ik regelmatig overdondderd door emoties, maar dat heb ik hier alleen bij The Birds en dan vanaf het tweede deel. Ik mis de spanningsboog, de veranderdende begeleidende melodietjes en riffjes en vooral de onverwachte opbouw van de nummers.

En toch kan ik het niet laten; ik zet m steeds weer op. Wil ik m zo graag mooi vinden of laat-ie me nog steeds niet los?
Elbow staat voor altijd in mijn all time favourites, maar dat is gelukkig niet alleen gebaseerd op dit album, maar vooral op hun reputatie, opgebouwd met hun vorige albums en fantastische liveoptredens.

Oh ja, ik mis ook het al dan niet subtiele drum- en baswerk. Luisterde net naar het eerdere werk van Elbow en dan snap je opeens wat nummers als "Station approach", "not a job" enz zo mooi maakt.

mgmt waarvoor respect.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hierr.

En nog andere voorbeelden te over: Radiohead, Talk Talk, The Beatles, The Beach Boys, Scott Walker, Tom Waits, Björk, Blur, en ga zo maar door. En dan zijn er nog artiesten die constant van 'commercieel' naar 'alternatief' (relatieve begrippen) heen en weer hebben gehopt, zoals David Bowie, Neil Young en The Cure. Zo bijzonder is het dus ook weer niet.

Mooie review. Ben het voor een groot deel met je eens...

Edit-tip: Je hebt de a en de p omgedraaid

Het is eigenlijk de eerste plaat van Elbow waar ik naar luister. Het openingsnummer "The Birds" is echt geweldig. Een erg op Peter Gabriël geïnspireerd nummer. In mijn sumiere luisterbeurten tot nu toe, creëren ze die sfeer niet verder op het album, waardoor het mij tot nu toe niet volledig kan boeien. Ik laat m'n waardering nog even in het midden.

Dankje!
Maar wat bedoel je met de 'a en de p omgedraaid'?

"Symapthieke"

Ah, nu zie ik het, ik pas het aan. Dankje!

Heb Elbow altijd wat langdradig gevonden in hun songs. Toch leverden ze wat mij betreft altijd redelijke platen af en dit is geen uitzondering. Mijn probleem met deze band is dat ik de nummers vaak te lang uitgesponnen vindt, zonder dat er een eruptie komt. De meeste nummers beginnen veelbelovend, maar naar een climax wil het vaak niet echt komen. Ook deze plaat kabbelt weer als vanouds, maar ik mis echt stevige uitschieters. The Birds is prachtig en Lippy Kids is ook mooi, maar daarna heb ik al de mooiste dingen van het album gehad. Staan nog een paar mooie nummers op, maar ik kom helaas niet uit op een magere 3 sterretjes. En dat is dan vooral te danken aan die prachtige stem van Garvey (die blijft toch bijzonder) en in mindere mate de composities.

Bouwen die raket! Beste plan wat ze ooit gehad hebben. Alle leipe kids van Elbow erin en dan elders ellebogenwerk verrichten. Er is vast wel een universum waar lang uitgerekte pathetiek bijzonder goed gedijt.